 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
Άλλο ένα τέλος εποχής για την Πρέμιερ, με τον Μίλνερ ν’ αποσύρεται στην ηλικία των 40 ετών και στα χρόνια που βρισκόταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα να έχει δει χιλιάδες ποδοσφαιριστές να περνούν, ν’ αφήσουν το αποτύπωμά τους, να φεύγουν και… να μην τον πλησιάζουν καν!
Ο Εμπερέτσι Έζε ήταν ένας από τους… μοιραίους στον τελικό του Champions League για την Άρσεναλ, καθώς έχασε το ένα από τα δύο πέναλτι, που κόστισε στους «κανονιέρηδες», το τρόπαιο. Βέβαια, η ιστορία δείχνει, ότι τα εκτελούσε πάντα έτσι, από τη Ρέντινγκ, στην Κρίσταλ Πάλας και τώρα στη νέα του ομάδα. Ίδιος τρόπος, ίδια στάση σώματος. Τις περισσότερες φορές, ίδια κατάληξη, όμως τα «χαμένα» φαίνονται πάντα περισσότερο!
Ο Τζέιμς Μίλνερ ανακοίνωσε με ανάρτησή του, ότι σταματάει από την ενεργό δράση, έπειτα από 24 σεζόν στην Premier League, στην ηλικία των 40 ετών. Ο επί χρόνια παίκτης και αρχηγός της Λίβερπουλ, αλλά και όχι μόνο, δεν ξέχασε κανέναν, τους ευχαρίστησε όλους και μέσα από ένα μακροσκελές μήνυμα, ανέφερε, ότι αποσύρεται!
Διαβάζεις τι ακριβώς γράφεται στα social media για την Άρσεναλ και αισθάνεσαι πως τελείωσε το ματς με «10» παίκτες, πως έπαιξε… ξύλο αντί για ποδόσφαιρο, πως δέχθηκε πέντε γκολ από την Παρί Σεν Ζερμέν και πως η περσινή εμφάνιση της Ίντερ ήταν ανώτερη. Δεν μπορεί όλοι να είδαμε το ίδιο παιχνίδι. Οι τελικοί είναι για να κερδίζονται. Αυτό πήγε να κάνει ο Μικέλ Αρτέτα. Και θα το έκανε. Απείχε μισή ώρα, ένα πέναλτι του Μοσκιέρα και δύο καλύτερες εκτελέσεις από Έζε και Γκάμπριελ. Δεν αξίζουν δάκρυα και απογοήτευση στους «κανονιέρηδες». Μόνο χειροκρότημα, καθολική παραδοχή, ξεκούραση και «αποκοπή» από ειδήσεις και αναλύσεις, ανά τον πλανήτη!
Σκοράροντας και στον φετινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, πέντε χρόνια αφότου ήταν εκείνος που χάρισε στην Τσέλσι την κορυφή της Ευρώπης το 2021, ο Κάι Χάβερτς πέτυχε κάτι τρομερά σπάνιο, το οποίο μονάχα άλλοι δυο ποδοσφαιριστές έχουν καταφέρει στην ιστορία της διοργάνωσης!
Είναι πολύ μεγάλη η ανυπομονησία μου κάθε χρόνο από το 1970 που είδα ως παιδί τον πρώτο τελικό εκείνο ανάμεσα σε Φέγενορντ και Σέλτικ μέχρι σήμερα, κάθε φορά που φτάνει η μέρα! Και πρόκειται για έναν ιστορικό τελικό. Γάλλοι εναντίον Άγγλων, για πρώτη φορά, με την Παρί να θέλει να γίνει η δεύτερη ομάδα που θα κάνει back to back στην εποχή του Champions League, και την Άρσεναλ να θέλει να κάνει νταμπλ σε Αγγλία και Ευρώπη, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πώς το βλέπω, τι αίσθηση υπάρχει; Ένα ματς με κλειστό πρώτο μέρος, ένα ματς της λεπτομέρειας και ένα 90λεπτο που πολύ δύσκολα θα έχει… ανατροπή. Είναι όλα ανοιχτά και ο Μικέλ Αρτέτα γνωρίζει πως οι «κανονιέρηδες» βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ, σε κάτι που αν συμβεί, θα μνημονεύεται για πάντα!
Γνωστός έχει γίνει εδώ και πολλές μέρες, ο διαιτητής που θα διευθύνει τον τελικό του Champions League μεταξύ της Άρσεναλ και της Παρί Σεν Ζερμέν. Είναι Γερμανός και... αρέσει πολύ στην ομάδα του Μικέλ Αρτέτα. Φέτος, τον έχει βρει μπροστά της δύο φορές, ενώ στο παρελθόν σφύριξε σε αναμέτρηση με έντονο ελληνικό ενδιαφέρον. Αυτό όμως έγινε σε άλλη διοργάνωση. Με αυτόν οι «κανονιέρηδες» έχουν το απόλυτο. Μόνο νίκες και δύο προκρίσεις. Μπορεί άραγε να συμβεί ξανά;
Άρσεναλ και Παρί Σεν Ζερμέν ρίχνονται στη… μάχη, για την κατάκτηση του Champions League, αλλά έχουν και την ευκαιρία, να κάνουν κάτι που έχει να συμβεί εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια. Είχε συμβεί σε τελικό με αγγλική ομάδα, αλλά δεν είχε πάει τόσο καλά. Τώρα, μπορεί να ξαναγίνει, με την ελπίδα η ομάδα του Μικέλ Αρτέτα, να φέρει στην Αγγλία το τρόπαιο με τα μεγάλα «αυτιά».
Το αγγλικό ποδόσφαιρο ζει μία από τις πιο λαμπρές ευρωπαϊκές του σεζόν και βρίσκεται μπροστά σε ένα επίτευγμα που έχει καταγραφεί ελάχιστες φορές στην ιστορία των διασυλλογικών διοργανώσεων. Με δύο τρόπαια ήδη να έχουν καταλήξει σε συλλόγους της Premier League και την Άρσεναλ να απέχει μόλις έναν αγώνα από την κορυφή της Ευρώπης, η Αγγλία έχει την ευκαιρία να επαναλάβει ένα κατόρθωμα που παραπέμπει στις χρυσές εποχές της ιταλικής κυριαρχίας.
Η ευρωπαϊκή διαδρομή των αγγλικών ομάδων συνεχίζει να εμπλουτίζεται χρόνο με τον χρόνο και το τελευταίο παράδειγμα είναι η Κρίσταλ Πάλας. Με την επιτυχία της στο Conference League, οι τροπαιούχοι σύλλογοι της Αγγλίας εκτός συνόρων έγιναν πλέον 14, σε μια λίστα που ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Πρόκειται για μια πορεία γεμάτη ιστορικούς τελικούς, μεγάλες ανατροπές και περιόδους απόλυτης κυριαρχίας των συλλόγων του «Νησιού», με τους «αετούς» να γίνονται η πρώτη, διαφορετική αγγλική ομάδα, μετά την Έβερτον του 1985, που ανεβαίνουν στην κορυφή της Ευρώπης.