Κάποτε, για να γίνεις πρωθυπουργός της Αγγλίας, έπρεπε να περάσεις πάνω από φυσιογνωμίες, τώρα αρκεί να υποκλιθείς στους Άραβες!
Η θέση του πρωθυπουργού στη Βρετανία ήταν κάποτε αξίωμα, όχι συμβόλαιο ορισμένου χρόνου. Από εκεί πέρασαν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που κράτησε όρθια μια χώρα και ολόκληρη την Ευρώπη την ώρα που κατέρρεε, ο Λόιντ Τζορτζ, ο Κλέμεντ Άτλι που έχτισε το Εθνικό Σύστημα Υγείας πάνω στα ερείπια του πολέμου, ο Χάρολντ Μακμίλαν, ο Χάρολντ Ουίλσον, ο Έντουαρντ Χιθ, ο Άντονι Ίντεν — που βρέθηκε στη δίνη της κρίσης του Σουέζ, αλλά τουλάχιστον έπεσε για μια απόφαση που αφορούσε τη θέση της χώρας στον κόσμο — και η Μάργκαρετ Θάτσερ. Συμφωνούσε κανείς ή διαφωνούσε, όλοι τους επρόκειτο για φυσιογνωμίες. Ακόμη και ο Τόνι Μπλερ, όσο κι αν τον βαραίνει το Ιράκ, κυβέρνησε μια δεκαετία και άφησε αποτύπωμα. Σήμερα το ίδιο αξίωμα μοιάζει με πάγκο προπονητή σε σύλλογο που κάθε φορά που χάνει δύο σερί ματς κάνει αλλαγές!
