Ο Κέιν αξίζει να πάρει τη Χρυσή Μπάλα, αλλά ας πάψουμε να υποκρινόμαστε πως έχει κάποια αξία αυτό το βραβείο!
Η τελετή της Χρυσής Μπάλας 2026 απόψε στο Λονδίνο (London Palladium) - για πρώτη φορά εκτός Γαλλίας, σε αναγνώριση του πρώτου νικητή του θεσμού, του Σερ Στάνλεϊ Μάθιους το 1956 - έχει και βασικό υποψήφιο που είναι Άγγλος: ο αρχηγός της εθνικής και επιθετικός της Μπάγερν Μονάχου, Χάρι Κέιν. Σε έναν θεσμό που έχει εκτοξευτεί σε δημοτικότητα κυρίως χάρη στη μεγάλη και πολυετή κόντρα του Μέσι με τον Ρονάλντο, θεωρώ πως ο Κέιν είναι ξεκάθαρο φαβορί και δίκαια, αν και προσωπικά δεν μου λέει τίποτα απολύτως εδώ και δύο δεκαετίες, αυτό το βραβείο!

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Αν κερδίσει ο Κέιν, θα γίνει ο πρώτος Άγγλος από το 2001 και τον Μάικλ Όουεν, ο δεύτερος (μετά τον Κέβιν Κίγκαν) που κατακτά το βραβείο παίζοντας σε γερμανική ομάδα, και συνολικά ο πέμπτος Άγγλος νικητής στην ιστορία του θεσμού, μετά τους Σερ Στάνλεϊ Μάθιους (1956, πρώτος νικητής), Σερ Μπόμπι Τσάρλτον (1966), Κέβιν Κίγκαν (1978 & 1979 με το Αμβούργο) και Μάικλ Όουεν (2001).
Στην περίοδο που μετράει για το βραβείο (3 Αυγούστου 2025 – 19 Ιουλίου 2026), ο Κέιν σημείωσε 73 γκολ σε 65 αγώνες για σύλλογο και εθνική. Είναι η δεύτερη καλύτερη επίδοση σε μια σεζόν στον 21ο αιώνα, πίσω μόνο από τα 82 γκολ του Λιονέλ Μέσι το 2011/12. Μονάχα ο Αργεντινός έχει σκοράρει περισσότερα σε μία ποδοσφαιρική χρονιά στη σύγχρονη εποχή!
Με την Μπάγερν οδήγησε την ομάδα σε νταμπλ (Bundesliga + DFB-Pokal), ήταν πρώτος σκόρερ στη Bundesliga για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Χρυσό Παπούτσι. Στο Champions League ήταν δεύτερος σκόρερ, ενώ με την Αγγλία έφτασε στους ημιτελικούς του Μουντιάλ 2026 (παίρνοντας την τρίτη θέση).
Οι αριθμοί του στην Bundesliga είναι ιστορικοί: 1,05 γκολ ανά αγώνα, ξεπερνώντας ακόμα και τον τρομερό Γκερντ Μίλερ και τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι σε ρυθμό.
Από τότε που πήγε στη Μπάγερν το 2023, έχει 158 γκολ σε 156 αγώνες. Δεν είναι απλώς «καλός σκόρερ». Είναι ο πιο… θανατηφόρος επιθετικός στον πλανήτη την τελευταία σεζόν.
Οι βασικοί ανταγωνιστές είναι ο Λαμίν Γιαμάλ (παγκόσμιος πρωταθλητής με την Ισπανία και πρωταθλητής Ισπανίας με την Μπαρτσελόνα) και ο Κιλιάν Εμπαπέ (Χρυσό Παπούτσι στο Μουντιάλ με 10 γκολ και δυνατή σεζόν στη Ρεάλ). Ο Γιαμάλ είναι 19 και έχει το ατού του μεγάλου τίτλου που πάντα μετράει πολύ. Για τον Εμπαπέ που έχει το ατού του πρώτου σκόρερ στο Μουντιάλ νομίζω πως δεν υπάρχει κουβέντα πραγματικά να πάρει το βραβείο.
Ωστόσο, η Χρυσή Μπάλα δεν είναι αποκλειστικά βραβείο τίτλων. Ο Κίγκαν κέρδισε το 1978 χωρίς να παίξει καν Μουντιάλ (η Αγγλία δεν είχε προκριθεί) και χωρίς ευρωπαϊκές διοργανώσεις με το Αμβούργο εκείνη τη χρονιά. Ο Όουεν το 2001 είχε το treble της Λίβερπουλ, αλλά η σύγκριση των σκοραριστικών επιδόσεων δεν αφήνει πολλά περιθώρια.
Ο Τσάρλτον το 1966 είχε πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο και δεν έμπαινε αντίρρηση, αλλά κάποτε ήταν εντελώς άλλος ο ρόλος και η σκέψη του τι επιβραβεύει η Χρυσή Μπάλα!
Τα έχω πει και τα έχω ξαναγράψει και γίνεται λίγο κουραστικό: Κάποτε ήταν ένα βραβείο με ξεχωριστή σημασία για το οποίο μπορεί να μην υπήρχε αυτή η φανταχτερή γιορτή αλλά για τον ίδιο τον ποδοσφαιριστή σήμαινε πολλά και πολλές φορές και για την ομάδα και τη χώρα του.
Όταν πήρε ο Ούγγρος Φλόριαν Άλμπερτ το 1967 το βραβείο, φωταγωγήθηκε η Βουδαπέστη αλλά μαζί του επιβραβευόταν η κατάκτηση του Κυπέλλου διεθνών εκθέσεων από την Φερεντσβάρος. Σε μία εποχή που κυριαρχούσε ο Γιόχαν Κρόιφ και ταυτόχρονα υπήρχε και ο Μπεκενμπάουερ μπήκε σφήνα ο σπουδαίος Όλεγκ Μπλαχίν με την κατάκτηση του τροπαίου το 1975.
Τη στιγμή που η Μπάγερν έπαιρνε πάλι το Κύπελλο πρωταθλητριών, η κατάκτηση από πλευράς Ντινάμο Κιέβου του κυπέλλου κυπελλούχων και κυρίως οι φοβερές εμφανίσεις του 24χρονου επιθετικού απέναντι στους Βαυαρούς στο ευρωπαϊκό σούπερ καπ του έδωσε το τρόπαιο. Τότε είχε πραγματικό νόημα το βραβείο.
Ο ίδιος ο Κέιν έχει πει ότι η τελετή στο Λονδίνο μπορεί να είναι καλός οιωνός. Πολλοί συμπαίκτες του (Λουίς Ντίαζ, Σερζ Γκνάμπρι, Μάικλ Ολίσε) και παλιοί του προπονητές (Ποτσετίνο) λένε ανοιχτά ότι το αξίζει φέτος.
Αν η Χρυσή Μπάλα μετριέται με το ποιος ήταν ο πιο αποφασιστικός και πιο παραγωγικός παίκτης σε μία σεζόν, ο Κέιν είναι η σαφέστερη απάντηση. Τα 73 γκολ δεν είναι απλώς στατιστική — είναι η απόδειξη ότι ένας Άγγλος επιθετικός, σε γερμανική ομάδα, κυριάρχησε στην Ευρώπη και ήταν καθοριστικός και στο Μουντιάλ.
Θα είναι ιστορική στιγμή: πρώτος Άγγλος μετά από 25 χρόνια, δεύτερος μετά τον Κίγκαν που κερδίζει με γερμανική ομάδα, και πέμπτος συνολικά. Αξίζει πιστεύω... Αλλά ας πάψουμε να υποκρινόμαστε πως αυτό το βραβείο έχει πραγματικά κάποια ιδιαίτερη σημασία!

























