Ο Αρτέτα έδωσε ταυτότητα στην Άρσεναλ, όπως είχε κάνει ο Βενγκέρ το 1996 και ο κόσμος το εκτιμά!

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος 

Η διαφορά είναι ακριβώς αυτή. Ο Βενγκέρ έφερε μια ξένη νοοτροπία σε ένα αγγλικό ποδόσφαιρο που ακόμη κοιτούσε με καχυποψία τους προπονητές από την ηπειρωτική Ευρώπη. Ο Αρτέτα, Βάσκος, πρώην παίκτης της ομάδας και βοηθός του Πεπ Γκουαρδιόλα, δεν χρειάστηκε να αποδείξει ότι ένας ξένος μπορεί να αλλάξει την Άρσεναλ. Χρειάστηκε να πείσει όμως  ότι μπορεί να την ξαναχτίσει από τα ερείπια μιας εποχής χωρίς ταυτότητα.

Το τι παρέλαβε τον Δεκέμβριο του 2019, ως διάδοχος του Ουνάι Εμερι, με την ομάδα εκτός Champions League και με αποδυτήρια που ο ίδιος περιέγραφε, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ως ακατάστατα, είναι απλά λόγια. Η πραγματικότητα ήταν πιο δύσκολη: αν και το πρώτο τρόπαιο ήρθε γρήγορα, το FA Cup το καλοκαίρι του 2020, η ουσία της δουλειάς του ήταν πιο αργή: μια αποτυχία στον πόντο το 2022 να βγάλει την ομάδα ξανά στο Chanpions League , τρία σερί πρωταθλήματα, με την ομάδα δεύτερη. Τι κατάφερε ωστόσο: μια ομάδα που έμαθε να χάνει με τρόπο που δεν την διαλύει και ένα ρόστερ φτιαγμένο γύρω από σταθερούς άξονες. 

Έτσι πέρυσι  ήρθε το πρώτο πρωτάθλημα ύστερα από 22 χρόνια, το 14ο του συλλόγου. 

Στη Βουδαπέστη, η ίδια ομάδα είχε χάσει τον τελικό του Champions League από την Παρί Σεν Ζερμέν στα πέναλτι, 4-3, μετά το 1-1. Το καθοριστικό λάθος ήταν του Γκάμπριελ. Ένα χτύπημα, όπως λέει και η φράση, που χώριζε την Άρσεναλ από το πρώτο της, κορυφαίο ευρωπαϊκό κύπελλο.

Ο Αρτέτα το είπε σχεδόν έτσι: είναι σκληρό να είσαι συνεπής σε όλη τη διαδρομή και να χάνεις το τρόπαιο στα πέναλτι. Την επόμενη μέρα η ομάδα παρέλασε με το ανοιχτό λεωφορείο μαζί με τον τίτλο και το καλοκαίρι πρόσθεσε ένα ξεκίνημα στο πρωτάθλημα με εντυπωσιακό τρόπο αρχίζοντας στο Community Shield, με 3-0 επί της Σίτι. 

Σήμερα, με την ανανέωση, είναι ο μακροβιότερος προπονητής στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες της Αγγλίας. Ο Κλοπ έχει φύγει, ο Γκουαρδιόλα επίσης. Από τους μεγάλους πάγκους της προηγούμενης δεκαετίας, έμεινε αυτός.

Τα νούμερα που δημοσίευσε ο σύλλογος είναι ενδεικτικά. Σε 361 αγώνες έχει ποσοστό νικών 62,05%, το υψηλότερο από κάθε μόνιμο προπονητή στην ιστορία της Άρσεναλ. Το επιτελείο του ανανεώνει μαζί του μέχρι το 2030. Ο ίδιος μίλησε για προνόμιο και για αρχή, όχι για αποκορύφωμα: «αυτό είναι μόνο η αρχή όσων μπορούμε να πετύχουμε μαζί».

Εδώ αρχίζει το δυσκολότερο κομμάτι. Ο Αρτέτα έχει περιγράψει το πρότζεκτ σε στάδια: πρώτα η κουλτούρα, ύστερα η ανταγωνιστικότητα, μετά η διεκδίκηση, έπειτα η κατάκτηση. Το πέμπτο στάδιο, αυτό που αρέσει σε κάποιους  σχολιαστές να αποκαλούν «δυναστεία», είναι αυτό που είναι και το πιο δύσκολο! 

Μέχρι το 2029 ο πυρήνας θα έχει μεγαλώσει μαζί του. Ο Γκάμπριελ θα είναι 31, ο Έντεγκαρντ και ο Ράις 30, ο Χάβερτς επίσης, ο Ράγια θα είναι 34. Τα συμβόλαια δεν λήγουν όλα μαζί, αλλά το παράθυρο  ανοίγει μέσα στη διάρκεια της νέας συμφωνίας. Η απάντηση που έχει ήδη σχεδιάσει ο Αρτέτα για την Άρσεναλ θα κρίνει το πώς θα τον θυμούνται οι επόμενες γενιές. 

Αν μείνει ως το 2030, θα έχει ξεπεράσει σε θητεία και τον Κλοπ στη Λίβερπουλ και τον Γκουαρδιόλα στη Σίτι. Στην ιστορία της Άρσεναλ θα είναι τρίτος σε διάρκεια, πίσω μόνο από τον Βενγκέρ και τον Τζορτζ Άλισον. Η σύγκριση με τον Γάλλο είναι αναπόφευκτη και, προς το παρόν, άδικη: τρεις τίτλοι πρωταθλήματος και ειδικά οι Invincibles δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη.

Συν τα FA Cup. Αυτό που μοιάζει όμως με την αρχή του 1996 δεν είναι το τρόπαιο. Είναι η αίσθηση ότι ο πάγκος και ο σύλλογος κοιτούν την ίδια κατεύθυνση για αρκετά χρόνια ακόμη, και ότι η επόμενη μέρα δεν είναι σχέδιο έκτακτης ανάγκης. Είναι το συμβόλαιο που ήδη υπάρχει. Ο Αρτέτα έδωσε ξανά DNA νικητή στον σύλλογο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό.