Υπέροχα τα 7-0, αλλά η Αγγλια πρέπει να μάθει να κερδίζει όπως σε εκείνο το παιχνίδι στο Αζτεκα!
Το 0-7 για την Αγγλία στη Ριέκα δεν είναι απλώς ένα μεγάλο σκορ. Είναι μεγάλη νίκη, με τη διαφορά πως η Αγγλία ξέρει να πετυχαίνει, όταν το διακύβευμα έχει ήδη μικρύνει, και η υπενθύμιση του βήματος που ακόμη δεν έχει σταθεροποιήσει. Κάπου διάβασα στο διαδίκτυο το πολύ πετυχημένο, πως αν τα Παγκόσμια Κύπελλα και τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα παιζόντουσαν από Σεπτέμβριο μέχρι τον Μάιο θα σάρωνε τα πάντα. Πότε θα μάθεις λοιπόν να κάνει αυτές τις νίκες σε ματς που αληθινά μετράνε; Και την απάντηση δεν την ξέρει κανείς μας!
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Στη Ριέκα, το Σάββατο, η Κροατία δεν ηττήθηκε. Διαλύθηκε. Τέσσερα γκολ στο ημίχρονο, επτά στο τέλος, και μια βραδιά που θα μείνει ως η βαρύτερη ήττα στην ιστορία της. Ταυτόχρονα, και ως η μεγαλύτερη νίκη της Αγγλίας στο Nations League.
Και εδώ αρχίζει το παράδοξο. Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα του Τούχελ χαλάρωσε. Όχι επειδή η Κροατία βρήκε ρυθμό, αλλά επειδή το ματς είχε κριθεί. Αν το πόδι έμενε στο γκάζι, το σκορ μπορούσε να φτάσει σε επίπεδα που δεν έχει δει απέναντι στην Αγγλία ούτε ο Άγιος Μαρίνος, ο αποδέκτης του 10-0 του 2021, της μεγαλύτερης διαφοράς σε επίσημο αγώνα των τελευταίων δεκαετιών.
Το φοβερό, από την άλλη πλευρά της ιστορίας, είναι πόσο συχνά η Αγγλία παράγει τέτοια αποτελέσματα, αφού έχουν περάσει οι μεγάλες διοργανώσεις. Σε προκριματικά. Σε φιλικά. Σε βραδιές όπου η ήττα δεν πονάει.
Το περίφημο 5-1 μέσα στο Μόναχο, τον Σεπτέμβριο του 2001, ήταν προκριματικά Παγκοσμίου. Το 4-2 επί της Ισπανίας το 1987, με τα τέσσερα γκολ του Λίνεκερ, και το 2-0 στο Ρίο το 1984, με το σόλο του Τζον Μπαρνς που ακόμη προβάλλεται ως highlight , ήταν φιλικά.
Το 3-2 στη Σεβίλλη επί της Ισπανίας, τον Οκτώβριο του 2018, ήταν Nations League. Ακόμη και το 6-4 επί της Γαλλίας στο Μαϊάμι, τον Ιούλιο, με το χατ-τρικ του Σάκα και το έβδομο γκολ του Μπέλιγχαμ στη διοργάνωση, ήταν ο μικρός τελικός. Ένα ματς που κανείς δεν τρελαίνεται να παίξει, και που κατέληξε το πιο παραγωγικό παιχνίδι τρίτης θέσης στην ιστορία των Μουντιάλ.
Μένουν, ως τα αποτελέσματα που πράγματι βαραίνουν, δύο βραδιές των τελευταίων 30 ετών. Το 4-1 επί της Ολλανδίας στο «Wembley», στα προημιτελικά του Euro 1996. Και το 3-2 αυτού του καλοκαιριού μέσα στο Αζτέκα, στους «16» του Μουντιάλ, με 10 παίκτες, με δύο γκολ του Μπέλιγχαμ και πέναλτι του Κέιν, απέναντι σε οικοδεσπότη που είχε χάσει μόνο δύο επίσημα ματς στο γήπεδό του από το 1966. Όχι καθαρή επικράτηση. Νίκη, όμως, που είχε μεγάλο νόημα.
Η διαφορά δεν είναι αισθητική. Ένα 7-0 σε όμιλο του Nations League επιβεβαιώνει ότι αυτή η Αγγλία, με τον Κέιν στα 89 γκολ, τον Μπέλιγχαμ να σκοράρει και να μοιράζει, τον Σάκα και τον Γκόρντον στην ίδια γραμμή, μπορεί να διαλύσει μια ομάδα που μέχρι πρόσφατα μετρούσε ως ευρωπαϊκή δύναμη. Δεν απαντά στο ερώτημα που ακολουθεί την εθνική από το 1966: αν μπορεί να το κάνει όταν το ματς δεν έχει επιστροφή όταν όλα κρίνονται σε μια βραδιά.
Το επόμενο βήμα δεν χρειάζεται άλλα εντυπωσιακά 7-0. Χρειάζεται σταθερότητα απέναντι σε μεγάλους αντιπάλους, σε σημεία του Παγκοσμίου Κυπέλλου και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος όπου η ήττα σε στέλνει σπίτι.
Προημιτελικός, ημιτελικός, τελικός. Νίκη έστω με το ένα γκολ, έστω άσχημη, έστω με 10 παίκτες, όπως στο Μεξικό. Όταν τέτοια αποτελέσματα πάψουν να είναι η εξαίρεση και γίνουν η συνήθεια, τότε το 0-7 της Ριέκα δεν θα διαβάζεται ως εντυπωσιακή παρένθεση. Θα διαβάζεται ως προάγγελος. Με το Euro 2028 να είναι στη Βρετανία, αυτή η εθνική γεμάτη ταλέντο οφείλει να μάθει να νικάει στα σημαντικά ματς!
