Μόνο αν η Αγγλία γεννήσει ξανά έναν Μπράιαν Κλαφ!

Προκειται για το σύγχρονο αυγό του Κολόμβου: Φταινε οι παίκτες ή ο προπονητής σε κάθε αποτυχία της εθνικής Αγγλίας. Μαλλον φταίνε και οι δύο, θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει. Επειδή οι αποτυχίες, συνήθως το ξεχνάμε, είναι τανγκό και δε φταίει ποτέ μόνο ένας καλό ειναι να γίνονται καποιες προσεγγίσεις με νηφαλιότητα!

 

Ναι, σαφέστατα η μεγαλύτερη ευθύνη του τελευταίου καζου είναι στις πλάτες του Χότζον που τελείωσε το τουρνουά και ακόμα δεν είχε καταλάβει ποια είναι η καλύτερη ενδεκάδα του, ή τι έπρεπε να κάνει! Από την άλλη ο κόσμος λέει, και έχει δίκιο, αν χρειάζεσαι προπονητή όταν κερδίζεις εκατοντάδες χιλιάδες λίρες το μήνα για να νικήσεις τους Ισλανδούς. Και δεν μπορείς να το αντίκρουσεις εύκολα! 

 

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα γιατί μένουν στον αέρα και από κει και πέρα εισέρχονται στο υποσυνείδητο δημιουργώντας μόνιμα και λανθασμένα κλισέ. Η Αγγλία, λένε οι περισσότεροι, δεν έχει ποδοσφαιριστές επιπέδου για να διακριθούν σε μεγάλα τουρνουά. Και πόσο καλύτεροι ως μονάδες ειναι οι παικτες της Ουαλιας για να μην παμε σε άλλες συγκρίσεις, απο αυτούς που ηταν στην Γαλλια για τα "λιοντάρια" με εξαίρεση φυσικα εναν, τον Μπέιλ; Γιατί μην ακούτε ανοησίες πως ο Ράμσεϊ ή ο Άλεν ειναι καλύτεροι παικτες απο αυτούς που ειχε στα χαφ η Αγγλια ουτε φυσικα οι αμυντικοί της ειναι η... μετενσάρκωση του Σιρεα ή του Μπεκενμπάουερ! Είναι όμως ποδοσφαιριστές που κάνουν το απολύτως φυσιολογικό μέσα στο γήπεδο και δεν αφήνουν δευτερόλεπτο το μυαλό τους να σβήσει και να χαλαρώσει την ώρα του αγώνα. Αυτό που δεν έκαναν οι Αγγλοι ποδοσφαιριστές σωστά στα περισσότερα παιχνίδια.

 

Αλλά και στο παρελθόν να ανατρέξουμε δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας προς έναν οι παίκτες της εθνικής Αγγλίας το 2004 για παράδειγμα, ήταν χειρότεροι από τους δικούς μας διεθνείς! Ο Ρούνει, ο Μπέκαμ, ο Οουεν, ο Τζέραρντ ο Λαμπαρντ, ο Τερι, ο Κάμπελ ως μεμονωμένοι παικτες φυσικα ηταν καλύτεροι απο οποιονδηποτε διεθνη μας αλλα ως ομάδα εμείς βγάλαμε στο γηπεδο μια εικονα που εκείνοι δεν κατόρθωσαν σε κανένα σημείο! Έτσι ενώ εμείς κερδίσαμε δύο φορές τους Πορτογάλους, εκείνοι τη μία που τους αντιμετώπισαν λύγισαν από το άγχος και αποκλείστηκαν στα πέναλτι!

 

Πηγαίνοντας πιο πίσω, το 1996 Δεν είχαν παίκτες για πέταμα με τον Σίρερ, τον Γκασκόιν, τον Ανταμς, τον Σεριγχαμ αλλα και παλι στα πεναλτι δεν άντεξαν στην πίεση απέναντι τους Γερμανούς κατι που ειχε συμβει και το 1990 στο Μουντιαλ οταν υπηρχαν στην ενδεκάδα τους ποδοσφαιριστές με τεραστια προσωπικότητα οπως ο Λινεκερ ο Πλατ ο Γουοντλ και ο (νεαρός ακομη) Γκασκοιν στο τουρνουα της ζωής του! 

 

Υπάρχει ένα άλλο κλισέ που λέει πως μπορεί να διακρίνονται  στη χώρα τους ως ποδοσφαιριστές αλλά εκτός συνόρων δεν έχουν την προσωπικότητά να κερδίσουν τίτλους. Πώς εξηγείται λοιπόν η αποτυχία τους το 1980 που στην ενδεκάδα τους ειχαν τον κάτοχο της χρυσής μπάλας (αγωνιζόμενο στο Αμβουργο) Κεβιν Κιγκαν και ομάδα με παικτες (Γουντκοκ,Τόμσον, Νιλ, Κλέμενς Σιλτον Άντερσον, Ρεί Κενεντι,Μπερτλς) που με τη Νότιγχαμ και τη Λιβερπουλ Κατακτούσαν το κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης κάθε χρόνο και όμως δεν πήραν ούτε το εισιτήριο για το μικρό τελικό από τον όμιλο τους αποκλειόμενοι από το Βέλγιο;

 

Ή τέσσερα χρόνια αργότερα με ένα από τα καλύτερα ρόστερ της ιστορίας τους δεν καταφέραν ούτε καν να προκριθούν  στην τελική φάση της Γαλλίας το 1984 αποκλειόμενοι στο τελευταίο ματς την προκριματικών, από την Δανία 0-1 μέσα στο Γουέμπλεΐ αν και τους έκανε και η  ισοπαλία; Ωστόσο η ποδοσφαιρική τους αφέλεια και η πίεση από την εξέδρα με τους οπαδούς να μην συμβιβάζονται με το 0-0 ως αποτέλεσμα, τους έστειλε όλους μπροστά στο τελευταίο τεταρτο με αποτέλεσμα να δεχτούν το γκολ και να αποκλειστούν! 

 

Η λίστα είναι ατελείωτη. Το μόνο που δεν μπορώ να δεχτώ είναι πως τους λείπουν ποδοσφαιριστές, που δέχομαι ότι δεν είναι ούτε Μεσι ουτε Σουάρεζ ουτε Ρονάλντο αλλα (διάολε)  ειναι καλύτεροι απο τους Ισλανδούς! Διαχρονικά το πρόβλημα τους είναι πως κάθε προπονητής που αναλαμβάνει την εθνική Αγγλίας ουσιαστικά τρελαίνεται από την πίεση που του ασκείται και παύει να λειτουργεί ορθολογικά. Κατά καιρούς έκαναν και τεράστια λάθη στις επιλογες!

 

Αν για παράδειγμα εκείνη ομάδα του 1980 ή δυο χρονια μετα στην Ισπανια στο Μουντιαλ που αποκλειστηκε αήττητη, αντί για τον συντηρητικό Ρον Γκρίνγουντ ειχε στην άκρη του πάγκου τον εμβληματικο Μπράιαν Κλαφ ίσως η ιστορία να ήταν διαφορετική.

 

Τώρα τουλάχιστον τα πράγματα πρέπει να βρουν το  φυσιολογικό τους δρόμο. Και χρειάζεται κάποιος με έντονη προσωπικότητα για να μπορέσει να επιβληθεί σε αυτούς τους νεαρούς πολυεκατομμυριούχους! Θα ειναι ο Βενγκερ; Θα ειναι μια έκπληξη τύπου Μπιλιτς; Ακομα και ο Ράφα Μπενιτεθ που σε ματς νοκ αουτ ειναι μαεστρος; Καποιος άλλος που δεν μπορει τωρα να σκεφτούμε; Ιδανικό θα ήταν, το ξαναγράφω να μπορούσε να αναλάμβανε ο Μουρινιο αλλα μοιάζει αδυνατο!

 

Το 2020 η  Αγγλία εχει να διοργάνωσει τους  ημιτελικούς και τον τελικό του Euro στο Γουέμπλεΐ. Ευκαιρία, θα πούνε κάποιοι. Ωστόσο για να φτάσει στα ημιτελικά και στον τελικό θα πρέπει να έχει περάσει τους προηγούμενους γύρους που θα γίνουν σε διάφορα μέρη της Ευρώπης. Με βάση ότι έχουν ήδη κανει (ή δεν κανει)  τα τελευταία 10 χρόνια δεν μοιάζει και πιθανό.

 

Από το 2006 η Αγγλία σε μεγάλες διοργανώσεις  έχει κάνει συνολικά τέσσερις νίκες! Όσες σχεδον έχει κάνει τα τελευταία 10 χρόνια και η Ελλάδα! Είναι δεδομένο πως αν δεν την αλλάξει τη νοοτροπία  δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα! Και κάτι ακόμα: Όποια επόμενη φορά πάνε σ' ένα μεγάλο τουρνουα να ξεκινήσουν με πολυ χαμηλά τον πήχη! Γιατί πάντα παίρνουν μεγάλη φόρα και τελικά περνάνε από κάτω!Και επειδη οταν ειχαν τον Κλάφ τον αγνόησαν, πρεπει να γεννηθεί ξανα καποια τετοια ιδιοφυΐα για να δώσουν ξανα σε Άγγλο την θεση!