Η βραδιά που ο Ράγια έδειξε ξανά την αξία του και η Άρσεναλ έδειξε καρδιά πρωταθλητή!

Γράφει  ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Η Άρσεναλ του Μικέλ Αρτέτα ξεκίνησε ακριβώς από εκεί. Για χρόνια το σχέδιο ήταν σαφές: δομή, πειθαρχία, ελάχιστα λάθη, ένας τερματοφύλακας που μειώνει το ρίσκο σε κάθε φάση. Η περσινή κατάκτηση του πρωταθλήματος δεν άλλαξε αυτή τη βάση. Όταν χρειάστηκε κέρδιζε παιχνίδια με οποιονδήποτε τρόπο, απογείωσε την ικανότητα να σκοράρεις από τις στατικές φάσεις, έγινε μία ενοχλητική ομάδα για να την βρίσκεις απέναντί σου, με κάποιο τρόπο κατάφερε να περάσει τη γραμμή του τερματισμού γιατί 22 χρόνια αναμονής δημιουργούσαν και ένα μπλοκάρισμα στο μυαλό. Αυτός ο τίτλος όμως την απελευθέρωσε.

Με βαθύτερο ρόστερ και με την αυτοπεποίθηση που δίνει ένας τίτλος που δεν ήρθε τυχαία, οι «κανονιέρηδες» έπαψαν να είναι μόνο μια ομάδα που «δεν χάνει». Έγιναν ομάδα που μπορεί να επιβάλει ρυθμό, να παίξει ποδόσφαιρο υψηλής αισθητικής και, όταν το παιχνίδι στραβώνει, να επιστρέψει χωρίς πανικό στην παλιά της αλήθεια.

Αυτό φάνηκε μέσα σε μία εβδομάδα. Απέναντι στην Τσέλσι στο «Έμιρεϊτς» η Άρσεναλ δέχθηκε πρώτο γκολ, απάντησε με ποιότητα και χαρακτήρα και έκλεισε το ματς με νίκη 2-1. Λίγες μέρες μετά, στη Νάπολη, πήρε μια νίκη 1-0 που δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα, ήταν δήλωση αντοχής σε ξένο, εχθρικό περιβάλλον. Και το Σάββατο, στο Stadium of Light, χρειάστηκε κάτι πιο σκληρό: Να επιβιώσει σε ένα παιχνίδι σωματικό, νευρικό, γεμάτο στατικές φάσεις, και να φύγει με 2-0 χωρίς να έχει χάσει τον έλεγχο της μοίρας της.

Το σημείο καμπής ήρθε στο 55ο λεπτό. Ο διαιτητής έδωσε πέναλτι στην Σάντερλαντ μετά από μαρκάρισμα του Έζρι Κόνσα στον Νταν Μπάλαρντ. Ο Αρτέτα το χαρακτήρισε «απαράδεκτο». Ο Ενζό Λε Φε εκτέλεσε καλά, χαμηλά προς την αριστερή γωνία. Ο Ντέιβιντ Ράγια είχε ήδη αποφασίσει. Έπεσε σωστά, έστειλε την μπάλα στο δοκάρι και κράτησε το μηδέν. Ήταν απόκρουση δύσκολη, μια απόκρουση πρωταθλητή

Ο Ράγια δεν είναι απλώς ο κορυφαίος τερματοφύλακας της Premier League αυτήν τη στιγμή. Είναι ο παίκτης που επιτρέπει στην Άρσεναλ να παίζει με το σκορ στο μηδέν χωρίς να φοβάται κάθε στατική φάση.

Εκατόν είκοσι ένα δευτερόλεπτα αργότερα ήρθαν τα...  αντίποινα. Ο Μπρούνο Γκιμαράες, που είχε μπει στο ημίχρονο στη θέση του Μάιλς Λιούις-Σκέλι, δέχθηκε την μπάλα από τον Ντέκλαν Ράις έξω από την περιοχή και την έστειλε ψηλά, στο κάτω μέρος του οριζόντιου δοκαριού. Πρώτο γκολ με τη φανέλα των «κανονιέρηδων». Και όχι σε οποιοδήποτε γήπεδο. Στο γήπεδο της Σάντερλαντ, της αιώνιας αντιπάλου της Νιούκαστλ, της ομάδας της οποίας υπήρξε αρχηγός. Κάθε άγγιγμά του είχε γιουχαριστεί. Το γκολ δεν ήταν μόνο τεχνική πράξη. Ήταν αλάτι στην πληγή των γηπεδούχων.

Το 2-0 το έκλεισε ο Μπουκάγιο Σάκα με πέναλτι στις καθυστερήσεις, μετά από δεύτερη κίτρινη του Ρεϊνίλντο Μαντάβα. Το σκορ, όμως, λέει λιγότερα από τον τρόπο. Η Άρσεναλ δεν ήταν στο καλύτερό της βραδύ αλλά ακούγεται λογικό. Δεν κυριάρχησε όπως άλλες φορές. Υπέφερε σε εναέριες μονομαχίες, άντεξε πίεση στο τέλος, χρειάστηκε τον τερματοφύλακά της και μια στιγμή έμπνευσης από έναν παίκτη που ακόμα χτίζει τη θέση του στο ρόστερ.

Αυτό είναι το νέο στάδιο της ομάδας του Αρτέτα. Μέσα σε επτά ημέρες έπαιξε τρία δύσκολα ματς —Λονδρέζικο ντέρμπι, εκτός έδρας στην Ευρώπη, εκτός έδρας σε ένα από τα πιο σκληρά γήπεδα της Αγγλίας— και έκανε το τρία στα τρία. Τέσσερις νίκες σε τέσσερα παιχνίδια πρωταθλήματος, δώδεκα βαθμοί, κορυφή, ένα μόνο γκολ παθητικό. Η εικόνα δεν είναι ότι η Άρσεναλ είναι άτρωτη. Είναι ότι έχει πλέον δύο ταχύτητες: μπορεί να παίξει όμορφα όταν της το επιτρέπει το ματς και μπορεί να γίνει άσχημη, σφιχτή, επαγγελματική όταν το ματς το απαιτεί.

Από την αρχή της σεζόν το επιχείρημα ήταν το ίδιο και μετά τη Σάντερλαντ μοιάζει ακόμη πιο σταθερό. Μέσα στην Premier League, τουλάχιστον σε αυτό το πρώιμο σημείο, ο βασικός αντίπαλος της Άρσεναλ δεν είναι κάποια άλλη ενδεκάδα. Είναι ο κακός της εαυτός και η κούραση που κάποια στιγμή, μέσα σε έναν μακρύ χειμώνα με διπλά παιχνίδια, θα εμφανιστεί. Κατά τα άλλα, η διαφορά ποιότητας, βάθους και νοοτροπίας είναι ορατή. Δεν χρειάζεται υπερβολή. Αρκεί να δει κανείς πώς μια πρωταθλήτρια περνάει από τρία ναρκοπέδια σε μία εβδομάδα και φεύγει χωρίς να έχει ανοίξει πραγματικά η άμυνά της.

Ο Ερέρα. ο άνθρωπος που πιστώνεται ή χρεώνεται (Όπως το βλέπει κανείς μπορείτε και να το πείτε)  την γιγάντωση του κατενάτσιο θα αναγνώριζε τη βάση. Ο Αρτέτα έχει προσθέσει από πάνω κάτι που οι καθαρά αμυντικές αυτοκρατορίες συχνά δεν είχαν: την ικανότητα να μην βασίζονται μόνο στην άμυνα. Όταν όμως χρειάζεται να γυρίσουν εκεί, έχουν τον Ράγια. Και αυτό, σε επίπεδο τίτλου, εξακολουθεί να μετράει περισσότερο από οποιαδήποτε ωραία κίνηση στο μεσαίο διάστημα.