Οι ανίκανοι Άγγλοι διαιτητές, το ρητό για τη γυναίκα του Καίσαρα και ένα μοτίβο που καταντά ενοχλητικό!
Υπάρχει κάτι βαθιά ενοχλητικό στην εικόνα που προσφέρει κάθε αγωνιστική η Premier League. Το πρωτάθλημα που θεωρείται –και δικαίως, σε επίπεδο θεάματος, έντασης και αθλητικής ποιότητας– το κορυφαίο της Ευρώπης εξακολουθεί να «σφυρίζεται» από διαιτητές που, στο υψηλότερο επίπεδο, κατατάσσονται σταθερά μεταξύ των χειρότερων της ηπείρου. Η αντίφαση δεν είναι απλώς οξύμωρη. Έχει γίνει πλέον μόνιμη και, σε αρκετές περιπτώσεις, αλλιώτικη.
Γράφει ο Maverick
Το VAR εισήχθη ακριβώς για να διορθώνει τα ξεκάθαρα λάθη. Στην πράξη, όμως, συχνά λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας συναδέλφων. Ο διαιτητής που την προηγούμενη εβδομάδα έχασε κάτι οφθαλμοφανές, την επόμενη βρίσκεται πίσω από τις οθόνες και δείχνει απρόθυμος να «αδειάσει» τον συνάδελφό του. Το αποτέλεσμα είναι μια αλυσίδα αποφάσεων που δεν πείθει ούτε τους πιο καλοπροαίρετους παρατηρητές.
Η πιο πρόσφατη και χαρακτηριστική περίπτωση καταγράφηκε στο Άνφιλντ, στο Λίβερπουλ – Άρσεναλ. Ελέγχθηκαν περισσότερες από μία περιπτώσεις ενδεχόμενου πέναλτι υπέρ της Λίβερπουλ. Ορισμένες από αυτές ήταν οριακές, δύσκολες ακόμη και για τον πιο έμπειρο διαιτητή. Δεν συνέβη, όμως, το ίδιο με το ξεκάθαρο τράβηγμα της φανέλας του Αλεξάντερ Ισάκ από τον Γιουριέν Τίμπερ, σε φάση που ο Σουηδός προσπαθούσε να φτάσει σε σέντρα. Η φάση δεν ελέγχθηκε ουσιαστικά.
Ο διαιτητής δεν καταλόγισε την παράβαση και ο VAR δεν παρενέβη.
Η δικαιολογία που ακούστηκε –ακόμη και σε δηλώσεις μετά τον αγώνα– ήταν ότι ο Ισάκ δεν σήκωσε τα χέρια, δεν διαμαρτυρήθηκε έντονα και παρέμεινε ήρεμος. Είναι ίσως η πιο ανόητη εξήγηση που μπορεί να δοθεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Από τη μία, ζητάμε από τους παίκτες να μη διαμαρτύρονται συνεχώς και να μην κάνουν δυσκολότερη τη δουλειά των διαιτητών. Από την άλλη, όταν ένας επιθετικός προσπαθεί να παίξει τίμια, να μείνει όρθιος και να συνεχίσει την ενέργεια, του καταλογίζεται ότι δεν «ζήτησε» αρκετά. Αν αυτό γίνει κανόνας, τότε το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να εκπαιδεύουμε τους παίκτες στο να πέφτουν. Ο προπονητής της Λίβερπουλ, Άντονι Ιραόλα, το είπε ωμά μετά τον αγώνα: αν ο Ισάκ είχε πέσει, το πέναλτι θα δινόταν 100%. Αυτό δεν είναι εξέλιξη του παιχνιδιού. Είναι υποχώρηση.
Στο ίδιο ματς, νωρίς, χάθηκε και μια φάση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κόκκινη κάρτα για τον νεαρό χαφ της Λίβερπουλ, Τρέι Νιόνι, σε μαρκάρισμα στον αρχηγό της Άρσεναλ, Μάρτιν Έντεγκααρντ. Ούτε ο διαιτητής ούτε το VAR την αντιμετώπισαν με την αυστηρότητα που απαιτούσαν το επίπεδο και η ένταση της αναμέτρησης.
Εδώ δεν γίνεται συζήτηση για το σύνολο του αγώνα. Η Άρσεναλ δείχνει από την αρχή της σεζόν –και το είχε δείξει και την προηγούμενη– πιο πλήρης ομάδα από οποιονδήποτε αντίπαλό της. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε το τελευταίο εικοσάλεπτο σε μια τόσο δύσκολη έδρα, όπως το Άνφιλντ, κρατώντας τη νίκη, το επιβεβαίωσε. Το θέμα δεν είναι το αποτέλεσμα. Είναι η συστηματική αδυναμία ανθρώπων που έχουν στα χέρια τους το καλύτερο πρωτάθλημα του πλανήτη να πείθουν ότι βλέπουν αυτά που βλέπουν όλοι οι υπόλοιποι.
Πριν από καιρό, νομίζω πρόπερσι, ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος είχε γράψει ότι ήρθε η ώρα οι Άγγλοι να αποδεχθούν πως οι διαιτητές τους δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο του πρωταθλήματος και να φέρουν τους κορυφαίους Γερμανούς, Ιταλούς και Ισπανούς για να το διευθύνουν.
Τότε μου ακούστηκε υπερβολικό. Σήμερα μοιάζει με τη μόνη ρεαλιστική λύση. Όσο πιο σύντομα το κάνουν, τόσο καλύτερα θα προστατεύσουν ένα πρωτάθλημα που είναι ήδη πληγωμένο από τις ιστορίες παραβίασης κανονισμών της Μάντσεστερ Σίτι επί σειρά ετών.
Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει όχι μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια. Στην Premier League, αυτή τη στιγμή, δεν φαίνεται να υπολογίζουν το συγκεκριμένο ρητό και επιμένουν, χώνοντας το κεφάλι στην άμμο, πως όλα βαίνουν καλώς με τη διαιτησία. Είναι ενοχλητικό. Και οπωσδήποτε πρέπει να βρουν τρόπο να το διορθώσουν.
