Ξεκάθαρο φαβορί η Άρσεναλ, με μόνο αντίπαλο τον… κακό της εαυτό, σε μια σεζόν με πολλές αλλαγές!
Φαβορί ξεκάθαρο η Άρσεναλ. Όχι επειδή είναι αχτύπητη ή επειδή θα κάνει περίπατο. Αλλά γιατί αυτή τη στιγμή μοιάζει η πιο ολοκληρωμένη ομάδα της κατηγορίας. Έχει δομή, έχει βάθος, έχει πια χαρακτήρα πρωταθλητή που έλειπε για δύο δεκαετίες. Και κυρίως: δεν έχουν απέναντί τους κάποιον που να μοιάζει έτοιμος να τους πιέσει πραγματικά μέχρι το τέλος. Ο Αρτέτα συνεχίζει και είναι σημείο αναφοράς και έκανε εξαιρετικές προσθήκες….

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Ο πρωταθλητής φέτος θα τελειώσει κάπου στους 85 βαθμούς. Όχι εκείνα τα νούμερα που μας είχε συνηθίσει η Σίτι του Πεπ στις κόντρες με τη Λίβερπουλ του Κλοπ. Όλα έχουν γίνει πιο γήινα σιγά σιγά αλλά και πάλι η Λίβερπουλ πέρσι πήρε το πρωτάθλημα εύκολα όπως ουσιαστικά και η Άρσεναλ φέτος που ζορίστηκε λίγο από τη Σίτι αλλά έμοιαζε ξεκάθαρο φαβορί όλη τη σεζόν. Για φέτος δεν υπάρχει αντίπαλος που να μπορεί να ακολουθήσει ρυθμό πάνω από 82 πόντους για να απειλήσει την Άρσεναλ. Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Ποιοι θα την πιέσουν; Η Σίτι, φυσικά, γιατί το DNA δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά χωρίς Πεπ, μετά από μια ολόκληρη δεκαετία, όλα είναι περίεργα. Θα εξισορροπήσουν σύντομα, γιατί το ρόστερ παραμένει τεράστιο. Όμως η απώλεια του Ρόδρι δεν καλύπτεται εύκολα. Είναι σαν να βγάζεις τον κινητήρα από μια Ferrari και να περιμένεις να τρέχει το ίδιο. Δε γίνεται.
Η Λίβερπουλ μπαίνει με ερωτηματικό. Νέος προπονητής, ξεκάθαρο επιθετικό στυλ, αλλά η μετάβαση δεν είναι ποτέ απλή. Αν βρουν γρήγορα την ισορροπία, μπορούν να μπουν στη συζήτηση. Αν καθυστερήσουν, θα μείνουν πίσω. Ο Ιραόλα θα έχει πίστωση χρόνου και σίγουρα οι Βιρτζ και Ίσακ θα δικαιώσουν φέτος τα λεφτά που κόστισαν όπως και ο Ζακέ στην άμυνα θα είναι μεγάλο συν. Αρκούν αυτά; Μάλλον όχι για να μπορέσει να διεκδικήσει πρωτάθλημα συνεπώς θα πρέπει να αρκεστεί σε μία θέση στην πρώτη πεντάδα και από κει και πέρα να χτίσει. Σίγουρα όμως δε θα υπάρχει τοξικότητα που επικράτησε από τα Χριστούγεννα και μετά στο «Άνφιλντ».
Τότεναμ και Τσέλσι έχουν μεγάλο πλεονέκτημα: δεν παίζουν Ευρώπη. Και οι δύο. Αυτό σημαίνει λιγότερη κούραση, περισσότερη συγκέντρωση στο πρωτάθλημα, χρόνο για να χτίσουν. Περιμένω καλή σεζόν και για τους δύο. Όχι να διεκδικήσουν πρωτάθλημα φυσικά που είναι αδύνατο και για τους δύο αλλά θέση που να τους δίνει δικαίωμα να ονειρεύονται και του χρόνου.
Στην ουρά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Όπως ανέβηκαν, έτσι θα πέσουν η Χαλ και η Ίπσουιτς που μοιάζουν οι πιο πιθανοί υποψήφιοι. Η Κόβεντρι επιστρέφει μετά το 2001 και ίσως κάτι καταφέρει, γιατί έχει χαρακτήρα και έναν προπονητή στο πρόσωπο του Λάμπαρντ που ξέρει τι σημαίνει να παλεύεις. Αλλά δύσκολο. Πολύ δύσκολο να μείνει. Και μια αρνητική έκπληξη που βλέπω: η Φούλαμ. Χωρίς Μάρκο Σίλβα χάνεται κάτι ουσιαστικό. Όχι μόνο ο προπονητής, αλλά η ταυτότητα. Και στην Premier League, όταν χάνεις την ταυτότητά σου, το πληρώνεις συνήθως ακριβά.
Αυτό είναι το τοπίο. Άρσεναλ φαβορί, χωρίς πραγματικό αντίπαλο να τους κυνηγάει μέχρι το τέλος. Και ευκαιρία να κάνει κάτι που δεν έχει πετύχει εδώ και 90 και πλέον χρόνια. Να κατακτήσει τον τίτλο διαδοχικές χρονιές με τελευταία φορά αυτό να έχει συμβεί πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Καλή μας σεζόν λοιπόν… και αν θέλετε ακούσετε το επεισόδιο 106 στο podcast «ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗΣ» που είναι στον αέρα και αναλύω ακόμα περισσότερο το τι περιμένω αυτήν τη σεζόν!

























