Κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι: Η κόντρα Αγγλίας - Αργεντινής περιέχει ίντριγκα, πολιτική, αλλά κυρίως καλό ποδόσφαιρο!

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Πάνω απ’ όλα, όμως, όταν οι δύο αυτές χώρες συναντιούνται, συνήθως βλέπουμε και πολύ ωραίο ποδόσφαιρο. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί Αργεντινοί ποδοσφαιριστές παραδέχονται ότι οι αγώνες με την Αγγλία είναι από τις πιο αγαπημένες αναμνήσεις που έχουν.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, που τελικά κατέκτησε η Αγγλία, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στα προημιτελικά. Η Αγγλία νίκησε 1-0 με γκολ του Χαρστ, το οποίο οι Αργεντινοί θεώρησαν οφσάιντ, αλλά δεν υπήρχε τίποτα το μεμπτό στη φάση. Η ένταση κορυφώθηκε με την αποβολή του Αργεντινού αρχηγού, Αντόνιο Ρατίν, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Γερμανό διαιτητή. Η εικόνα του να αρνείται να φύγει από το γήπεδο και να τον συνοδεύει η αστυνομία έμεινε χαρακτηριστική. Ουσιαστικά, το περιστατικό αυτό οδήγησε τον Κεν Άστον να προτείνει στη FIFA την καθιέρωση της κίτρινης και της κόκκινης κάρτας.

Το 1986 η αναμέτρηση των δύο ομάδων ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη, γιατί ο Πόλεμος των Φώκλαντ είχε προηγηθεί μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, κάνοντας τον προημιτελικό του Μεξικού κάτι πολύ περισσότερο από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Ο Μαραντόνα έγραψε ιστορία με δύο θρυλικά γκολ στο 2-1 υπέρ της Αργεντινής:

• Το πρώτο ήταν το περίφημο «Hand of God», όταν ο Μαραντόνα χρησιμοποίησε το χέρι του για να σκοράρει, ξεγελώντας τον Σίλτον.

• Το δεύτερο, όμως, ήταν ένα απόλυτο αριστούργημα. Ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα από το κέντρο, πέρασε σχεδόν όλη την άμυνα της Αγγλίας, απέφυγε και τον Σίλτον και σκόραρε. Συχνά θεωρείται το καλύτερο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Το 1998 έζησα το ματς μέσα στο γήπεδο, στο Σεντ Ετιέν, και εκείνη η νύχτα ήταν που έγινε σούπερ σταρ ο Μάικλ Όουεν. Τότε η Αγγλία προηγήθηκε με πέναλτι του Σίρερ και, στη συνέχεια, ο 18χρονος Όουεν έκανε μια εκπληκτική σόλο ενέργεια από τα μισά του γηπέδου, ξεπερνώντας τρεις παίκτες και σκοράροντας για το 2-1. Η Αργεντινή ισοφάρισε με τον Ζανέτι, έπειτα από μια απίθανη κομπίνα σε εκτέλεση φάουλ.

Λίγο μετά, ο Σιμεόνε έκανε φάουλ στον Μπέκαμ. Ο Αργεντινός έπεσε θεατρινίστικα όταν ο Μπέκαμ, ξαπλωμένος στο έδαφος, του έδωσε μια ελαφριά κλωτσιά. Αποβολή και η Αγγλία έπαιζε με 10 παίκτες για περίπου 70 λεπτά. Στο τέλος, ο Κάμπελ πέτυχε ένα καθαρό γκολ με κεφαλιά, αλλά ακυρώθηκε για φάουλ του Σίρερ πάνω στον τερματοφύλακα.

Η Αγγλία έφτασε στα πέναλτι και η κατάρα της από την άσπρη βούλα συνεχίστηκε. Ήταν, για πολλούς, ένα από τα καλύτερα παιχνίδια στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Ο ίδιος ο Σιμεόνε είπε, χρόνια αργότερα, ότι λατρεύει να παίζει απέναντι σε Άγγλους: «Το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι εκπληκτικό. Είτε κερδίσεις είτε χάσεις, νιώθεις ότι έπαιξες πραγματικό ματς».

Στη Νότια Κορέα/Ιαπωνία, η Αγγλία πήρε τη ρεβάνς. Ο Όουεν κέρδισε πέναλτι (με πτώση που μάλλον ήταν θέατρο), ο Μπέκαμ το εκτέλεσε ψύχραιμα, στέλνοντας την μπάλα στο κέντρο της εστίας, και η Αγγλία νίκησε 1-0. Ήταν η προσωπική λύτρωση του Μπέκαμ μετά το 1998 και όσα τράβηξε έπειτα από εκείνη την αποβολή, αφού είχε γίνει persona non grata για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η κόντρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με σεβασμό αλλά και ένταση. Από τις βρετανικές ρίζες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου μέχρι τον πόλεμο, αλλά και το δημοψήφισμα των κατοίκων στα Φώκλαντ, όπου με ποσοστό 99,8% επέλεξαν να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, έως το ματς του Ντιέγκο, κάθε αγώνας είναι κάτι παραπάνω από 90 λεπτά. Είναι ιστορία, πάθος και κανονικό ποδόσφαιρο, συχνά στην πιο σκληρή του μορφή.