Οι Αμερικανοί ήθελαν από το 1994 να φέρουν το ποδόσφαιρο στα δικά τους μέτρα και αυτό από τη φύση του είναι πρόβλημα, με τον Μαραντόνα να δικαιώνεται απόλυτα!

Γράφει ο Maverick

Η ζέστη και το υψόμετρο ξέρουμε πως απόψε θα είναι παράγοντας στην απόδοση, την ασφάλεια, τον προγραμματισμό και την οργανωτική ευθύνη στο «Αζτέκα», στο ματς της Αγγλίας με το Μεξικό, ενώ υπάρχουν προειδοποιήσεις για ακραία καιρικά φαινόμενα, σε ποσοστό 90%.

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Όμως, αυτά τα περίφημα διαλείμματα ενυδάτωσης, που αρχικά είχαν σχεδιαστεί ως αναγκαίο μέτρο για την υγεία, άρχισαν να έχουν τακτικές, τηλεοπτικές και εμπορικές επιπτώσεις. Αξίζει να τονιστεί ότι, όταν ένα ματς παίζεται στους 41 ή 42 βαθμούς Κελσίου, με υγρασία, υψηλή ακτινοβολία UVA και πραγματικό κίνδυνο για τους παίκτες, τους διαιτητές, το προσωπικό και τους θεατές, η διακοπή δεν είναι μόνο λογική, αλλά και απαραίτητη.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν ένα μέτρο που δημιουργήθηκε για την αντιμετώπιση ενός συγκεκριμένου κινδύνου γίνεται υποχρεωτική διακοπή για όλους τους αγώνες, όλα τα στάδια και όλες τις θερμοκρασίες. Είδαμε εικόνες, όπως στο ματς της Αγγλίας με τον Παναμά, που διεξαγόταν υπό καταρρακτώδη βροχή, ή της Γαλλίας με τη Σουηδία, όπου και πάλι το παιχνίδι σταματούσε, με τη FIFA να υποστηρίζει ότι αυτό εγγυάται ισότητα.

Μόνο που ισότητα δεν σημαίνει ότι αντιμετωπίζουμε διαφορετικές καταστάσεις με τον ίδιο τρόπο. Σημαίνει ότι εφαρμόζουμε τον ίδιο κανόνα όταν υπάρχει ο ίδιος λόγος. Εάν υπάρχει υπερβολική ζέστη, κάνουμε παύση. Εάν δεν υπάρχει, το ποδόσφαιρο θα πρέπει να συνεχίσει να είναι ποδόσφαιρο.

Όμως, σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο βλέπουμε κάτι που πλέον είναι ξεκάθαρο.

Τα προπονητικά επιτελεία προετοιμάζονται για τους αγώνες γνωρίζοντας ότι έχουν διάλειμμα μέχρι το 22ο λεπτό, άλλο μέχρι το ημίχρονο, άλλο μέχρι το 67ο λεπτό και άλλο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Η αδράνεια σπάει, η κυριαρχία καταστέλλεται, οι πιέσεις προσαρμόζονται, το μαρκάρισμα αναπροσαρμόζεται και οι ομάδες που βρίσκονται σε δύσκολη θέση διασώζονται.

Στην αρχική φάση μπορεί να φαίνεται σαν μια διαχειρίσιμη ταλαιπωρία. Σε έναν νοκ άουτ γύρο, έναν ημιτελικό ή έναν τελικό, μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Οι αποδοκιμασίες δεν είναι διαμαρτυρία για το νερό. Είναι διαμαρτυρία για την αίσθηση ότι το ποδόσφαιρο διαμελίζεται.

Επιπλέον, αυτός ο μετασχηματισμός δεν πηγάζει καν από τους Κανόνες του Παιχνιδιού. Η IFAB επιτρέπει τα διαλείμματα για ιατρική παροχή, τα οποία μπορούν να προβλέπονται από τις διοργανώσεις, αλλά το ποδόσφαιρο παραμένει δομημένο σε δύο ημίχρονα των 45 λεπτών. Γι' αυτό το παράδοξο είναι τόσο εμφανές.

Η FIFA υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν άμεσα πρόσθετα έσοδα. Αλλά η αξία δεν εξαργυρώνεται άμεσα. Κεφαλαιοποιείται, ενσωματώνοντάς την στη μελλοντική τιμή των τηλεοπτικών δικαιωμάτων. Εάν τα τηλεοπτικά δίκτυα μπορούν να πουλήσουν αυτά τα λεπτά σε καλύτερη τιμή, η αγορά τελικά θα τα πληρώσει.

Προσοχή τώρα. Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζετε πώς θα διεξαχθεί ο τελικός, που θα έχει ένα ημίχρονο, με το σχέδιο να προβλέπει διάλειμμα περίπου 30 λεπτών. Διαλείμματα για ενυδάτωση θα υπάρχουν επίσης στον αγώνα που θα κρίνει το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Θυμίζει, όπως καταλαβαίνετε, τον τελικό του NFL, το περίφημο Super Bowl.

Ίσως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι πως υπάρχουν breaks. Είναι πως οι Αμερικανοί κατάφεραν να περάσουν τις δικές τους απόψεις για το πώς πρέπει να παίζεται ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, ενώ το 1994 η FIFA τους το είχε αποκλείσει.

Με τον Ινφαντίνο, τρομάζει το μάτι μας με το τι πρόκειται να δούμε όσο θα βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Και αυτό, από τη φύση του ίδιου του σπορ, είναι πρόβλημα. Το ακόμη χειρότερο είναι πως η επέμβαση στον τρόπο που παίζεται το παιχνίδι εδώ και 160 χρόνια γίνεται με λάθος τρόπο.