Η τιμωρία της Μάντσεστερ Σίτι πρέπει να έχει αστερίσκους, όχι για εκδίκηση, αλλά για δικαίωση όσων ήταν νόμιμοι!
Η είδηση πως η ανεξάρτητη επιτροπή έκρινε ένοχη τη Μάντσεστερ Σίτι για τις 114 από τις 115 κατηγορίες οικονομικών παραβάσεων που της απήγγειλε η Premier League ξάφνιασε αρκετούς αλλά προσωπικά επειδή είχα αναλύσει πριν τρία χρόνια το θέμα τόσο εδώ όσο και με άρθρο στο BnSports πως θα έπαιρνε πολλά χρόνια για να ολοκληρωθεί η διαδικασία, μου φάνηκε απολύτως φυσιολογική εξέλιξη! Οι κυρώσεις δεν έχουν ακόμη επιβληθεί. Η ομάδα θα ασκήσει έφεση. Η διαδικασία, επίσημα, «παραμένει σε εξέλιξη». Αλλά είναι πια ξεκάθαρο πως όπως κάποτε οι επιτυχίες του Άρμστρονγκ στην ποδηλασία δεν ήταν καθαρές, το ίδιο έχει συμβεί με τη Σίτι. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει στους οπαδούς της!
Γράφει ο Maverick
Μέχρι να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα ο φάκελος, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Όμως το ερώτημα έχει ήδη τεθεί και δεν πρόκειται να φύγει από το τραπέζι.
Αν η ετυμηγορία μείνει όρθια, οι τίτλοι των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων δεν μπορούν να μείνουν ανέγγιχτοι. Όχι από κακία, όχι από ζήλια. Από στοιχειώδη λογική του ανταγωνισμού. Μια ομάδα που κατηγορείται ότι παρουσίαζε ανακριβή οικονομικά στοιχεία, ότι φούσκωνε χορηγίες συνδεδεμένες με τους ιδιοκτήτες της και ότι δεν δήλωνε πλήρως πληρωμές παικτών και προπονητή, δεν έπαιζε με τους ίδιους κανόνες. Χωρίς αυτές τις παραβάσεις, το ρόστερ των τελευταίων 15 ετών κυριαρχίας δεν θα είχε στηθεί με τον ίδιο τρόπο, στον ίδιο χρόνο, με την ίδια ισχύ. Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι το νόημα των κανόνων οικονομικής βιωσιμότητας.
Γι’ αυτό ο αστερίσκος δεν είναι εκδίκηση. Είναι σημείωση. Αν οι τίτλοι δεν αφαιρεθούν, και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην αφαιρεθούν, γιατί η Premier League σπάνια τολμά το οριστικό, τότε πρέπει να μείνουν για πάντα με αστερίσκο δίπλα τους. Όχι για να σβήσουν την προσπάθεια των παικτών στο γήπεδο. Για να μην προσποιηθούμε ότι το οικοδόμημα που τους έφερε εκεί ήταν καθαρό.
Ο Ρόδρι είπε το αντίθετο. «Αυτό που κάναμε δεν μπορεί να μας το πάρουν. Δεν πληρώνεται με χρήματα. Πληρώνεται με κόπο, με φθορά, με το να είσαι ώμο με ώμο κάθε μέρα». Τα λόγια είναι ωραία. Είναι και ανθρώπινα από έναν παίκτη που έζησε εκείνη την εποχή από μέσα και πιστεύει στην αθωότητα του συλλόγου, όπως πίστευε και το 2020 μέχρι να δικαιωθεί στο CAS.
Σε εκείνη την τιμωρία επίσης, γιατί διαβάζω πράγματα που δεν ισχύουν, να ξεκαθαρίσω πως η Σίτι και πρόστιμο πλήρωσε και δεν αθωώθηκε επί της ουσίας αλλά για λόγους τεχνικούς λόγω του ότι είχε περάσει το διάστημα που είχε χρόνο η UEFA να φέρει όλα τα χαρτιά στη δημοσιότητα και αυτό είχε να κάνει με την πολύ έξυπνη καθυστέρηση που έκαναν οι δικηγόροι της Μάντσεστερ Σίτι. Συνεπώς και εκεί ένοχοι ήταν, αλλά γλίτωσαν από καθαρά διαδικαστικό ζήτημα!
Να πούμε ότι αυτή τη φορά δεν μπορούν να προσφύγουν στο αθλητικό δικαστήριο της Λοζάνης και αυτό γιατί δεν το επιτρέπει ο αγγλικός νόμος συνεπώς οτιδήποτε θα τελεσιδικήσει εντός του νησιού. Και η έφεση θα είναι πολύ πιο σύντομη απ' ότι έγινε η εκδίκαση της υπόθεσης αρχικά αν και δεν βλέπω προσωπικά μέχρι το καλοκαίρι να έχουμε οριστικό τέλος σε αυτή την διαδικασία.
Θέλω να ξεκαθαρίσω πως αγωνιστικά δεν μπορεί κανείς να αμφισβητεί τον κόπο μέσα στο γήπεδο. Ο Ρόδρι, ο Ντε Μπρόινε, ο Χάαλαντ ο Κομπανί και δεκάδες άλλοι δεν «αγόρασαν» τα γκολ και τις νίκες στο ταμείο. Τα κέρδισαν στο χορτάρι. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το πρόβλημα είναι πριν από το χορτάρι: στο πώς συγκροτήθηκε η ομάδα που τους επέτρεψε να παίξουν σε αυτό το επίπεδο, με αυτό το βάθος, με αυτή τη συνέχεια, χωρίς να πληρώσουν το τίμημα που πλήρωσαν οι υπόλοιποι. Χωρίς τις παραβάσεις που τώρα κρίθηκαν αποδεδειγμένες στην πρώτη βαθμίδα, αυτή η μηχανή δεν θα είχε στηθεί έτσι.
Και πιθανότατα δεν θα είχε πάει ποτέ ο Πεπ Γκουαρδιόλα στη Μάντσεστερ Σίτι όταν ήταν φτωχή ή ακόμα στην αρχή την εποχή που ήταν προπονητής ο Μαρκ Χιουζ ακόμη και ο Μαντσίνι! Και αυτό δεν το λέει μόνο ο «ζηλιάρης» αντίπαλος. Το λένε οι ίδιοι οι κανονισμοί που η Σίτι κατηγορείται ότι καταπάτησε συστηματικά από το 2009 έως το 2018 — ακριβώς τα χρόνια που μετατράπηκε από καλός σύλλογος σε αυτοκρατορία.
Γι’ αυτό έχουν δίκιο όσοι φωνάζουν. Όχι επειδή μισούν τη Σίτι. Επειδή το πρωτάθλημα δεν μπορεί να λειτουργεί με δύο ταχύτητες: Μία για όσους τηρούν τα όρια και μία για όσους τα παρακάμπτουν και μετά επικαλούνται τον «κόπο». Αν το χρήμα «δεν είχε καμία σημασία», τότε γιατί υπήρχαν κανόνες για το πώς δηλώνονται τα έσοδα, οι χορηγίες και οι πληρωμές; Για διακόσμηση;
Η έφεση μπορεί να αλλάξει την εικόνα. Μέχρι τότε, όμως, το βάρος πέφτει στους ώμους της Σίτι. Και αν η καταδίκη μείνει οριστική, οι τίτλοι είτε αφαιρούνται είτε μένουν με αστερίσκο. Οτιδήποτε άλλο είναι προσποίηση ότι το παιχνίδι ήταν δίκαιο ενώ δεν ήταν.
Το ποδόσφαιρο αντέχει τον μεγάλο νικητή. Δεν αντέχει τον νικητή που άλλαξε τους κανόνες και μετά ζητάει να μη μιλάει κανείς. Όπως είχε συμβεί με τον άνθρωπο που νίκησε τον καρκίνο και έπαιρνε τίτλους. Τον Λανς Άρμστρονγκ.
Από την στιγμή που κάτι χρησιμοποιώντας φάρμακα δεν μπορεί να είναι το ίδιο γυαλιστερό με πριν. Η επιτυχία της Σίτι βασίστηκε σε ένα άλλο είδους ντόπινγκ, το οικονομικό. Και να είστε βέβαιοι πως οι υπόλοιπες ομάδες που εικονίζουν τα μαχαίρια και με ιδιοκτήτες Αμερικανούς ή Βρετανούς επιχειρηματίες δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια αλλά θα διεκδικήσουν στα δικαστήρια δεκάδες εκατομμύρια αποζημιώσεων για τους χαμένους τίτλους.
Η επόμενη μέρα της Μάντσεστερ Σίτι μπορεί και πάλι κάποια στιγμή (ακόμα κι αν υποβιβαστεί) να ξαναφέρει τίτλους. Δε θα μπορέσει ποτέ όμως να ξαναδώσει αίγλη σε όλο αυτό το οικοδόμημα που θα έχει στραπατσαριστεί.
