Για να καταλάβει κανείς το πόσο σημαντική ήταν για τον κόσμο
της Τότεναμ η νίκη επί της Ιντερ με 3-1, πρέπει να πάει ακριβώς δύο
χρόνια πίσω.
Τέτοιες μέρες δηλαδή το 2008, τότε που ο Χουάντε Ράμος άφηνε την Τότεναμ
με δύο μόλις πόντους στην τελευταία θέση της βαθμολογίας και ο Χάρι
Ρέντναπ
αναλάμβανε τη δύσκολη δουλειά του να χτίσει από το μηδέν.
Μέσα σε αυτούς τους
24 μήνες, τα κέρδη είναι προφανή. Η ομάδα βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ, έφτασε στον
τελικό του Λιγκ Καπ, σταθεροποιήθηκε ψηλά και κυρίως παίζει καλό ποδόσφαιρο.
Στο πρόσωπο του νεαρού Γκάρεθ Μπέιλ, ενός παιδιού που αποκτήθηκε για αριστερός
μπακ, αλλά το διορατικό μάτι του Ρέντναπ τον μετέτρεψε σε αριστερό χαφ που ήδη
κοστίζει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, η Τότεναμ βρήκε έναν σταρ που
ταιριάζει με τη φιλοσοφία της. Γιατί παραδοσιακά η ομάδα των spurs έπαιζε καλή μπάλα. Είναι στο DNA της από την εποχή του
νταμπλ του 1961 και της εκπληκτικής ομάδας του Ντάνι Μπλαντσφλάουερ και
αργότερα του τεράστιου σκόρερ Τζίμι Γκριβς που πέτυχε χατ τρικ στον πρώτο
ευρωπαικό τελικό που κατέκτησε αγγλική ομάδα (το 1963 στο 5-1 με την Ατλέτικο
Μαδρίτης) στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Επίσης η εμφάνιση με την Ιντερ ήταν βγαλμένη
από τις καλύτερες μέρες του Αρντίλες, του Χοντλ και του Ρίκι Βίγια στην
δεκαετία του 80 η Τότεναμ ήταν συνώνυμη της καλής μπάλας και του ποδοσφαίρου
που ενθουσίαζε το κοινό και πιο μετά του Γκασκόιν και του Λίνεκερ στα πρώτα
χρόνια των 90’s.
Μετά από πάρα πολύ καιρό η ομάδα όχι μόνο κερδίζει, αλλά το
κάνει εμφατικά και η προχτεσινή νίκη ήταν για τους παλαιότερους οπαδούς μία
στιγμή που ξαναγύριζε εικόνες από το παρελθόν. Και για τους καινούργιους και
τους νεότερους μία απολαυστική βραδιά που μόνο αυτά τα ευρωπαικά παιχνίδια
μπορούν να χαρίζουν στους οπαδούς! Όλα αυτά όμως με την σφραγίδα του «μάγου»
Χάρι Ρέντναπ του ανθρώπου που με το ραβδάκι του, οδήγησε την
Πόρτσμουθ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας! Το 2008 ανέλαβε την πολύ
δύσκολη αποστολή να βγάλει την Τότεναμ από την σκιά της συμπολίτισσας της
Αρσεναλ στο Βόρειο Λονδίνο! Κάτι καθόλου εύκολο αλλά ποτέ δεν άρεσαν στον
Ρέντναπ οι εύκολες αποστολές.
Μετά από μια χρονιά όπου η Κόβεντρι κατέκτησε τον τίτλο και ανέβηκε στην Premier League, η δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας υπόσχεται και πάλι δράμα. Τρεις ομάδες που υποβιβάστηκαν από την κορυφαία κατηγορία επιστρέφουν με φιλοδοξίες άμεσης ανόδου, ενώ για πρώτη φορά από το 1990 αλλάζει ριζικά η διαδικασία των play-off. Η Γουέστ Χαμ είναι ξεκάθαρα το πρώτο φαβορί για τον τίτλο και για την άνοδο, με τα «Σφυριά» να διατηρούν μεγάλο μέρος του ρόστερ τους (συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού Μπόουεν) και τον προπονητή Νούνο. Όλα τα άλλα είναι ανοιχτά!
Το καλοκαίρι του 2026 η Λίβερπουλ είναι ξανά στο επίκεντρο των επιχειρηματικών συζητήσεων. Σύμφωνα με ρεπορτάζ των The Athletic, Sky News, Financial Times και BBC, η Fenway Sports Group (FSG) συζητά την πώληση σημαντικού μειοψηφικού ποσοστού (έως περίπου 30%) σε κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμιτ Μπατία, γαμπρό του χαλυβουργού Λακσίμι Μιτάλ. Στο σχήμα φέρονται να συμμετέχουν ο ιδρυτής της Amazon, Τζεφ Μπέζος, και ο συνιδρυτής του Facebook, Εντουάρντο Σαβερίν. Η αποτίμηση που συζητείται κυμαίνεται γύρω στα 6 δισεκατομμύρια δολάρια (περίπου 4,4-4,6 δισ. λίρες), μία από τις υψηλότερες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Γιατί όμως δισεκατομμυριούχοι θέλουν ένα μικρό κομμάτι από την πίτα και τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
Πριν δύο εβδομάδες μετέδωσα στην εκπομπή μου στο ραδιόφωνο τις δηλώσεις που είχε κάνει ο Κέβιν Κίγκαν το 1977, τη μέρα της μεταγραφής του από τη Λίβερπουλ στο Αμβούργο. Τον είχε ρωτήσει ο ρεπόρτερ αν άξιζε το μισό εκατομμύριο λίρες που είχε ξοδευτεί και η απάντησή του ήταν υπέροχη: «Κανείς ποδοσφαιριστής δεν έχει αξία τόσο μεγάλη. Μόνο τα άλογα κούρσας κρατάνε την αξία τους, γιατί τα χρησιμοποιούν ως επιβήτορες όταν σταματήσουν πλέον να τρέχουν». Ίδια κουβέντα κάθε φορά που ένας παίκτης κοστίζει πολλά λεφτά, για το αν τα αξίζει. Και, φυσικά, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ποτέ εκείνη τη στιγμή, παρά μόνο όταν περάσει καιρός και αποτιμήσουμε τι πρόσφερε στην ομάδα που πλήρωσε το εκάστοτε εξωφρενικό ποσό.
Διάβαζε το παιχνίδι πριν καν γεννηθεί η φάση. Προέβλεπε την πάσα, την κίνηση, την πρόθεση του αντιπάλου. Ήταν ο τελευταίος στην άμυνα και ο πρώτος στην επίθεση. Όταν κέρδιζε τη μπάλα – με εκείνα τα εμβληματικά, χειρουργικά σχεδόν τάκλιν ή με μια απλή, κομψή πρόβλεψη – δεν την έδινε απλώς στον διπλανό. Την έπαιρνε και ξεκινούσε την αντεπίθεση. Η άμυνα της Μίλαν δεν ήταν τείχος. Ήταν ορχήστρα. Και ο Μπαρέζι κρατούσε την μπαγκέτα. Το άκουσμα του θανάτου του, σκόρπισε θλίψη όχι μόνο στους φίλους της Μίλαν εκεί που πέρασε όλη του την καριέρα αλλά σε οποιονδήποτε αγάπησε αυτό το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο!