Ο χρόνος δεν είναι δικαιολογία για την Τότεναμ, αλλά προϋπόθεση, όπως η Άρσεναλ απέδειξε το 2021

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Δύο αγωνιστικές στην Πρέμιερ Λιγκ, μηδέν βαθμοί, μηδέν γκολ, πέντε γκολ παθητικό, εικοστή θέση. Ήττα 3-0 από τη  Μπρέντφορντ, ήττα 2-0 εντός έδρας από τη Νιούκαστλ. Μετά από καλοκαίρι που κόστισε πάνω από 340 εκατομμύρια λίρες — ρεκόρ συλλόγου για τον Σάντρο Τονάλι από τη Νιούκαστλ, 85 εκατ. για τον Ματέους Φερνάντες από τη Γουέστ Χαμ, 75-85 εκατ. για τον Σάβιο από τη Σίτι, 52 εκατ. για τον Γιαν Πολ φαν Χέκε από την Μπράιτον, δανεικός με υποχρέωση αγοράς ο Ομάρ Μαρμούς, συν ελεύθεροι  Ρόμπερτσον, Σενέσι και Ντούμπραβκα — η αγορά περίμενε άμεσες νίκες. Δεν ήρθαν. Και δεν ήταν φυσιολογικό να έρθουν. 

Το λάθος είναι να διαβάζουμε το ξεκίνημα σαν τελική ετυμηγορία. Η Τότεναμ των τελευταίων δύο ετών δεν ήταν απλώς μια ομάδα που έπεσε στη 17η θέση δύο φορές στη σειρά. Ήταν ένας σύλλογος χωρίς σταθερή ταυτότητα. Το 2024-25 ο Ποστέκογλου κατέκτησε το Europa League στο Μπιλμπάο αλλά απολύθηκε επειδή η εγχώρια εικόνα ήταν καταστροφική. 

Ακολούθησαν Τόμας Φρανκ και η προσωρινη τραγική παρουσία του Ίγκορ Τούντορ. Ο Ρομπέρτο Ντε Τζερμπί έφτασε στα τέλη Μαρτίου 2026 με επτά αγώνες μπροστά του και έσωσε την κατηγορία την τελευταία αγωνιστική. 

Δεν βρήκε ομάδα με καλή ψυχολογία ούτε είχε περιθώριο μεγαλης προετοιμασίας, ούτε έχει ολοκληρωμένο ρόστερ στα μέτρα του.

Αυτό το καλοκαίρι οι ιδιοκτήτες του έδωσαν  τα εργαλεία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν στήνονται σε δύο Κυριακές. Ο Σαβινιο έλειψε από το ματς με τη Νιούκαστλ λόγω μυϊκής καταπόνησης. Ο Τονάλι έκανε ντεμπούτο εντός  έδρας απέναντι στην παλιά του ομάδα και άκουσε γιουχάισμα σε κάθε επαφή. Ο Μαρμούς μόλις έφτασε και θα βοηθήσει αλλά είναι νωρίς. 

Πέντε από τους οκτώ νεοφερμένους ξεκίνησαν κόντρα στη Νιούκαστλ — και πάλι η σύνδεση στο δεύτερο ημίχρονο έλειψε. Ο ίδιος ο Ντε Τζερμπί το είπε χωρίς περιφράσεις: το μεγαλύτερο στοίχημα δεν είναι τα ονόματα, είναι η νοοτροπία και η ισορροπία. Την ίδια εβδομάδα Ριτσάρλισον, Ντάνσο και Σαρ ζήτησαν να φύγουν. Η αναδιάρθρωση δεν έχει τελειώσει ούτε εντός ούτε εκτός γηπέδου.

Η φιλοσοφία του Ιταλού — κατοχή από πίσω, υψηλό πρέσινγκ, παίκτες που «σκέφτονται σαν προπονητές» — απαιτεί επανάληψη και εμπιστοσύνη. Δεν αγοράζεται μαζί με το συμβόλαιο. Το 5-1 επί της Τσάρλτον στο Λιγκ Καπ, ήταν υπενθύμιση ότι η ποιότητα υπάρχει. Το ότι χιλιάδες φίλαθλοι σηκώθηκαν νωρίς στο στάδιο και έφυγαν κόντρα στη Νιούκαστλ ήταν υπενθύμιση ότι η υπομονή στο βόρειο Λονδίνο έχει εξαντληθεί από δύο σεζόν ταπείνωσης.

Γι’ αυτό η σύγκριση με τον Αρτέτα δεν είναι ρομαντισμός. Είναι μέθοδος ανάγνωσης. Η Άρσεναλ του 2021 δεν έγινε πρωταθλήτρια το 2026 επειδή ξόδεψε και νίκησε αμέσως. Έγινε επειδή της δόθηκε χρόνος να μετατρέψει τη σύγχυση σε σύστημα. Εκεί πηγαίνουν στην διοίκησή της τα εύσημα. 

Η Τότεναμ του 2026 έχει ξοδέψει περισσότερο, έχει πιο έμπειρους, «έτοιμους» παίκτες και έναν προπονητή που ήδη απέδειξε ότι μπορεί να σταθεροποιήσει μια ομάδα σε κρίση. Αυτό που δεν έχει ακόμη είναι συνοχή.

Η ρεαλιστική φιλοδοξία της σεζόν δεν είναι ο τίτλος. Είναι μια θέση στην πρώτη οκτάδα που ανοίγει τον δρόμο προς την Ευρώπη — και κυρίως, μια σταθερή ταυτότητα μετά από δύο χρόνια χωρίς πυξίδα. Ακόμα και μια καλή πορεία στο Λιγκ Καπ ή το FA Cup θα είναι προοδος. 

Αν ο σύλλογος κρατήσει το νεύρο του Αυγούστου και αφήσει το πρότζεκτ να αναπνεύσει μέχρι τον χειμώνα, η βαθμολογία του σήμερα θα μοιάζει με υποσημείωση. Αν απαιτήσει άμεσα θαύματα από ένα ρόστερ που ακόμη γνωρίζεται, θα επαναλάβει το ίδιο λάθος που έκανε με κάθε προπονητή από τον Ποτσετίνο  και μετά.

Ο χρόνος δεν είναι δικαιολογία. Είναι προϋπόθεση. Η Άρσεναλ το έμαθε το 2021. Η Τότεναμ καλείται να το θυμηθεί τώρα.