Δεν έτυχε, αλλά χτίστηκε σχεδόν μία δεκαετία αυτό που πέτυχε η Ισπανία η οποία κατέκτησε ως σύλλογος και όχι ως εθνική το Μουντιάλ!
Την ώρα που έπρεπε, και κατά τη διάρκεια της κρίσιμης φάσης του τουρνουά, στα ημιτελικά και στον τελικό η Ισπανία εμφανίστηκε ως η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Το συλλογικό της πνεύμα είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό συνοχής, ώστε ακόμα και όταν δεν έβρισκε εύκολα το γκολ, η εστίαση στην ανάπτυξη από πίσω παρέμενε αμείωτη. Ίσως είναι η πρώτη φορά που το Παγκόσμιο Κύπελλο το κατακτά μία ομάδα που μοιάζει με σύλλογο και όχι μία εθνική με σπουδαίους μεμονωμένους ποδοσφαιριστές. Είναι σημείο των καιρών αλλά και επιβεβαίωση ενός πλάνου! Ο Ντε Λα Φουέντε δεν έτυχε στη ζωή της Ισπανίας αλλά πέτυχε! Και ήρθαν οι επιτυχίες...
Γράφει ο Maverick
Οι παίκτες, γεμάτοι αυτοπεποίθηση κάτω από τις οδηγίες του Λουίς Ντε λα Φουέντε, αγκάλιαζαν τον ρόλο τους χωρίς δεύτερη σκέψη – ακόμα κι αν αυτό σήμαινε λιγότερο ατομικό φως σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο που είχε από την πρώτη μέρα μεγάλα αστέρια. Σκόραρε ο Μέσι, σκόραρε ο Κέιν, σκόραρε ο Εμπαπέ, σκόραρε ο Κριστιάνο, σκόραρε ο Ντεμπελέ. Και η Ισπανία; Ο βασικός της σέντερφόρ στην πρεμιέρα, ο Οϊαρθάμπαλ δεν ακούμπησε στην πρώτη μισή ώρα την μπάλα!
Πρόκειται για μια σπάνια ισορροπία στο σύγχρονο διεθνές ποδόσφαιρο. Ενώ στην πλευρά των συλλόγων κάθε pressing και κάθε αλληλουχία πάσας προβάρεται με χειρουργική ακρίβεια, οι εθνικές ομάδες συνήθως χτίζονται γύρω από τα μεγάλα ονόματα, προσαρμοσμένες στις αρετές και τις αδυναμίες τους.
Παρά την ισοπαλία λοιπόν στην πρεμιέρα με το Πράσινο Ακρωτήρι, το 0-0, ο Ντε λα Φουέντε δεν πανικοβλήθηκε. Οι Ισπανοί ξέρουν τον τρόπο και δεν χρειάζεται να εκβιάσουν τίποτα. Σημασία έχει το πλάνο και ο προορισμός, όχι το ταξίδι. Αυτή ήταν η μεγάλη διαφορά τους από όλους τους υπόλοιπους.
Ο Τόμας Τούχελ προσπάθησε να δημιουργήσει παρόμοιο κλίμα, αλλά βρέθηκε με ελλείψεις στη μεσαία γραμμή και η σκληρή αλήθεια είναι, πως απογοήτευσε πολύ κόσμο μεταξύ των οποίων και εμένα πάρα πολύ γιατί τον πίστευα και είχα γράψει ένα κομμάτι πριν αρχίσει το τουρνουά, λέγοντας πως η Αγγλία μπορούσε να παίξει στον τελικό. Και εξακολουθώ και το πιστεύω. Εάν ήταν λίγο πιο τολμηρός στον ημιτελικό η Αγγλία δεν θα είχε αποκλειστεί από την Αργεντινή και θα είχε δώσει κι έναν καλύτερο τελικό έχω την εντύπωση, στους Ισπανούς όπως έγινε στο Βερολίνο το 2024.
Έτσι είναι εύκολο να ανάγουμε μια ομάδα στο μεγάλο αστέρι που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί. Όταν λειτουργεί, όπως συνέβη με την Αργεντινή του Μέσι, ελάχιστοι αμφισβητούν την προσέγγιση. Όταν αποτυγχάνει, όπως με την Πορτογαλία του Κριστιάνο Ρονάλντο, το πρόβλημα γίνεται προφανές και ο προπονητής καλείται να το λύσει κάτι που συχνά δεν κάνει όπως έγινε με τον Μαρτίνεθ.
Ο Ντε λα Φουέντε, όμως, μιμήθηκε την πρακτική των κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων. Μπορούσε να αλλάζει την προσέγγιση της Ισπανίας μέσα στον αγώνα, φέρνοντας παίκτες που κάλυπταν ακριβώς τους ίδιους χώρους με αυτούς που αντικαθιστούσαν, αλλά με διαφορετική ερμηνεία του ρόλου. Ο Γουίλιαμς στην πτέρυγα έδινε μεγαλύτερη ελευθερία για να πιέσει την αντίπαλη άμυνα σε σχέση με τον Μπαένα. Ο Τόρες μπήκε και κατάφερε να τεντώσει μια Αργεντινή που έμεινε με λιγότερους παίκτες. Ακόμα και ο Πέδρι, που μπήκε λίγο μετά το 60΄ μαζί με τον Τόρες, δυσκόλεψε περισσότερο τους Αργεντινούς ως συμπλήρωμα του Ρόδρι σε σχέση με τον Φαμπιάν Ρουίθ.
Ενώ η Αργεντινή έδειχνε να δυσκολεύεται κάτω από τον καυτό ήλιο του Νιου Τζέρσεϊ, η Ισπανία προσαρμοζόταν. Συνέχισε να μεταμορφώνεται, βρίσκοντας νέους τρόπους για να βάλει σε δυσκολία τους υπερασπιστές του τίτλου. Και με μια εξαιρετική σέντρα με φάλτσα, ένα υπέροχο και έξυπνο κεφάλι, καθώς και μια ευκαιριακή κίνηση στο κενό, η Ισπανία μπήκε στον επόμενο κύκλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2030 στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ποτέ μία χώρα στο παρελθόν, δεν ήταν ταυτόχρονα κάτοχος του ολυμπιακού χρυσού μεταλλίου, του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και του παγκοσμίου τίτλου ταυτόχρονα. Όποιος νομίζει ότι αυτό το πράγμα στην Ισπανία έχει τύχει, κάνει μεγάλο λάθος, γιατί είναι αποτέλεσμα κανονικού πλάνου που εκτελείται κατά γράμμα!
Η επιτυχία της Ισπανίας δεν οφείλεται απλώς σε μεμονωμένες λάμψεις, αλλά σε μια ολοκληρωμένη τακτική φιλοσοφία: συλλογική λειτουργία, ευελιξία στις αλλαγές και απόλυτη πίστη στο πλάνο. Σε έναν κόσμο που συχνά λατρεύει το ένα μεγάλο όνομα, η Ισπανία θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο παραμένει ομαδικό άθλημα, και όταν εκτελείται στην υψηλότερη μορφή του, είναι σχεδόν ασταμάτητο.
Να βγάλουμε λοιπόν το καπέλο και σε αυτόν τον άνθρωπο, τον ήρεμο Λουίς Ντε λα Φουέντε. Ανέλαβε ένα πλάνο το 2015, μετέτρεψε την Ισπανία σε πρωταθλήτρια Ευρώπης την Κατερίνη εκείνο το καλοκαίρι, με τη νίκη επί της Ρωσίας στην ηλικία των κάτω των 19, τέσσερα χρόνια μετά οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης των Ελπίδων, μετά πήγε την ομάδα στον τελικό του Ολυμπιακού Τουρνουά στο Τόκιο το καλοκαίρι του 2021 και από το 2023 μετέτρεψε την Ισπανία σε απόλυτη κυρίαρχο, πρώτα με την κατάκτηση του Nations League και μετά με τους συνεχόμενους τίτλους όπως η ομάδα από το 2008 έως το 2010. Σε έναν κόσμο που λατρεύει τα φανταχτερά ονόματα, που επιβραβεύει το φάστφουντ, η Ισπανία εξακολουθεί και αποδεικνύει πως η συλλογική δουλειά και το να μαγειρεύεις πολύ προσεκτικά ένα ωραίο γεύμα, είναι η συνταγή που δεν θα νικηθεί ποτέ!