Η ανακωχή FIFA – UEFA τελείωσε: Από τις προτάσεις του Infantino το 2018, μέχρι την «κόκκινη γραμμή» με τον Μπαλογκάν, υπάρχει πια πόλεμος!

Η σύγκρουση χρονολογείται τουλάχιστον από το 2018, όταν ο πρόεδρος της FIFA Ινφαντίνο πρότεινε τη ριζική διεύρυνση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων. Το τουρνουά των 32 ομάδων πραγματοποιήθηκε τελικά στις ΗΠΑ πέρυσι και τώρα η FIFA επιδιώκει να το επεκτείνει περαιτέρω σε 48 ομάδες για το 2029. Η UEFA, που ελέγχει το πιο προσοδοφόρο κλαμπ τουρνουά του πλανήτη, βλέπει την κίνηση αυτή ως άμεση απειλή για το Champions League. Και εκεί ξεκίνησαν όλα.

Γράφει ο Maverick

Η οικονομική διάσταση είναι κεντρική. Η UEFA αποκομίζει σχεδόν 5 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως από το Champions League – ποσό που αναμένεται να αυξηθεί κατά 20% από την επόμενη σεζόν χάρη στα νέα τηλεοπτικά και εμπορικά συμβόλαια.

Αντίθετα, η FIFA βασίζεται σε συντριπτικό βαθμό στα έσοδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου (περίπου 14 δισ. δολάρια ανά τετραετία). Η επιθυμία της παγκόσμιας ομοσπονδίας να «βάλει χέρι» στα έσοδα από τη δυναμική των κλαμπ είναι εμφανής και προκαλεί εύλογες αντιδράσεις στην Ευρώπη.

Η προσωπική και πολιτική διάσταση επιδεινώνει την κατάσταση. Όλοι αυτοί που τώρα είναι στα μαχαίρια κάποτε ήταν στην ίδια πλευρά. Ο Ινφαντίνο, πρώην γενικός γραμματέας της UEFA, και ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας Τσέφεριν σπάνια εμφανίζονται μαζί και η σχέση τους χαρακτηρίζεται από αμοιβαία καχυποψία.

Το πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο σημειώθηκε τον Μάιο του 2025 στον Παραγουάη, όταν Ευρωπαίοι αντιπρόσωποι –μεταξύ των οποίων ο Σλοβένος πρόεδρος και η πρόεδρος της FA της αγγλικής ομοσπονδίας Ντέμπι Χιούιτ– αποχώρησαν από το συνέδριο της FIFA σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καθυστερημένη άφιξη του Ινφαντίνο, ο οποίος είχε συναντηθεί νωρίτερα με τον Τραμπ και τον διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας.

Ακολούθησε μια εύθραυστη ανακωχή, που αποδόθηκε κυρίως στο γεγονός ότι και οι δύο ηγέτες διεκδικούν επανεκλογή το 2027 και επιθυμούν να αποφύγουν ανοιχτές συγκρούσεις. Η UEFA προσπάθησε να κερδίσει πολιτικά πόντους εκμεταλλευόμενη τη δυσαρέσκεια για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου: χαμηλές τιμές εισιτηρίων για το Euro 2028, άρνηση υιοθέτησης διαλειμμάτων ενυδάτωσης και ο διορισμός του Σομαλού διαιτητή Ομάρ Αρτάν στο Super Cup της UEFA (αφού του είχε απαγορευτεί η συμμετοχή στο Μουντιάλ από τις αμερικανικές αρχές) ήταν ξεκάθαρες προειδοποιητικές βολές!

Η εύθραυστη ισορροπία κατέρρευσε με την απόφαση της FIFA να αναστείλει την τιμωρία του Μπαλογκάν (που είχε αποβληθεί με απευθείας κόκκινη κάρτα) στη μέση του τουρνουά, επικαλούμενη το άρθρο 27 του πειθαρχικού κώδικα – το ίδιο άρθρο που είχε χρησιμοποιηθεί και για τον Κριστιάνο Ρονάλντο στο πρόσφατο παρελθόν προκειμένου να παίξει στο τουρνουά ενώ είχε αποβληθεί κατά τη διάρκεια των προκριματικών.

Η UEFA χαρακτήρισε την κίνηση «ακατανόητη και αδικαιολόγητη», τονίζοντας ότι υπονομεύει «την ακεραιότητα του παιχνιδιού» και «την αξιοπιστία του διαγωνισμού».

Στα κεντρικά της UEFA στη Νιόν η αντίδραση είναι έντονη. Η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία είναι μια έντονα γραφειοκρατική και διαδικαστικά προσανατολισμένη οργάνωση. Η FIFA, αντίθετα, δίνει συχνά την εντύπωση ότι λαμβάνει αποφάσεις «εν κινήσει». Μετά τη δήλωση καταδίκης, η UEFA βρέθηκε σε καθεστώς κρίσης, ενώ ελάχιστα στελέχη της παρευρέθηκαν στο Μουντιάλ. Έχει κάνει εντύπωση ότι σχεδόν σε κανένα αμάξι δεν έχει δει κάποιος τον πρόεδρο ή τον εκτελεστικό γραμματέα ή κάποιο στέλεχος στην εξέδρα! Αυτό λέει πολλά.

Το Βέλγιο έκανε έφεση και αν και δεν ανέμενε νέα ανατροπή. Ο παίκτης αγωνίστηκε κανονικά εναντίον του αν και οι ποδοσφαιριστές του Βελγίου έκανα μία εξαιρετική εμφάνιση και διέλυσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και πέρασαν στην επόμενη φάση κάνοντας την καλύτερη εμφάνισή τους σε παγκόσμιο κύπελλο από το 2018.

Οι επόμενες κινήσεις της UEFA θα εξαρτηθούν από την έκβαση της υπόθεσης, με το ενδεχόμενο προσφυγής στο Δικαστήριο Διαιτησίας για τον Αθλητισμό (CAS) στη Λωζάνη να παραμένει ανοιχτό. Αυτό θα γίνει όχι για να αλλάξει η απόφαση σε ένα ματς που έγινε αλλά για να μην υπάρχει το δεδικασμένο και το προηγούμενο που μπορεί να ανοίξει μόνιμα έναν ασκό του Αιόλου.

Η διαμάχη δεν είναι μόνο προσωπική ή οικονομική. Αγγίζει τον πυρήνα της διακυβέρνησης του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: ποιος ελέγχει το ημερολόγιο, ποιος καρπώνεται τα έσοδα και πώς διασφαλίζεται η ακεραιότητα των διοργανώσεων. Με το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων να διευρύνεται και το ημερολόγιο να γίνεται όλο και πιο πυκνό, η ειρήνη μεταξύ FIFA και UEFA παραμένει εύθραυστη – και η επόμενη κρίση ίσως να μην αργήσει.