Ο δικός μου «κόκκινος» Βαγγέλης
Ίσως θα έχετε ακούσει για το τελευταίο ταξίδι του Βαγγέλη Αλυσσανδράτου που τόση θλίψη σκόρπισε στη δημοσιογραφική και αθλητική οικογένεια. Επαγγελματικά είχε ταυτιστεί με τον Παναθηναϊκό, ως ρεπόρτερ του για σχεδόν δύο δεκαετίες στην παλιά καλή «Αθλητική Ηχώ», αλλά ήταν και ένας από τους πολύ μεγάλους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Πέρασα μαζί του οκτώ χρόνια στην «Ηχώ», από το 1992 έως το 2000. Το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας μου ήταν εκείνη η θητεία. Η παρουσία του Βαγγέλη, πληθωρική. Διδακτική και ουσιαστική. Οι αναμνήσεις αμέτρητες και πολλές από αυτές σχετικές με την κοινή μας αγάπη.
Πρώτη ανάμνηση, ο αγώνας με την Μπλάκμπερν το 1993. Η φιέστα τίτλου στο Ολντ Τράφορντ και η απονομή του πρώτου τροπαίου της Πρέμιερ Λιγκ. Μετάδοση δεν υπήρχε, ίντερνετ δεν υπήρχε, αθλητικά ραδιόφωνα δεν υπήρχαν. Αν και ο τίτλος είχε κατακτηθεί, περιμέναμε να μάθουμε το αποτέλεσμα και τους σκόρερ από το τέλεξ του πρακτορείου Reuters γύρω στα μεσάνυχτα. Όταν είδαμε σκορ 3-1 με τελευταίο γκολ αυτό του κεντρικού αμυντικού Γκάρι Πάλιστερ στο 89΄, ο Βαγγέλης μου είπε: «Με κεφαλιά θα το έβαλε και θα μπήκαν όλοι μέσα». Κι όμως… Την άλλη μέρα στις ειδήσεις είδαμε ότι ο Πάλιστερ είχε σκοράρει με απευθείας φάουλ! Και βέβαια, κανείς δεν μπήκε μέσα. Η Πρέμιερ Λιγκ ήταν μια νέα πραγματικότητα που είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει το αγγλικό ποδόσφαιρο.
Τρία χρόνια μετά, κάνουμε τη μεγάλη αντεπίθεση από -10 βαθμούς και προσπερνάμε τη Νιούκαστλ. Στο δρόμο για την ανατροπή, παίρνουμε μεγάλη νίκη στο Σεν Τζέιμς Παρκ με γκολ του Καντονά και με ανίκητο Σμάιχελ. Το τότε Filmnet μας το έδειξε μαγνητοσκοπημένο την άλλη μέρα. Το βλέπαμε μαζί στην εφημερίδα και στη φάση του γκολ, πανηγυρίσαμε σαν να ήταν ζωντανό! Ο Τσαπίδης από διπλανό γραφείο ακόμα μας βρίζει…
Μάιος του 1996, στην Καλαμάτα. Παραμονή του αγώνα Καλαμάτας-Παναθηναϊκού, τρώει σε μια ταβέρνα παρέα με άλλους συναδέλφους και βλέπει τον Τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας ανάμεσα σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ. Σούπα το ματς μέχρι τα τελευταία λεπτά και πάει για παράταση. «Βαγγέλη, θα υπομείνουμε για άλλη μισή ώρα αυτό το μαρτύριο;» τον ρώτησε κάποιος από την παρέα. Και η απάντηση-προφητεία: «Όχι ρε. Θα το καρφώσει στο τέλος ο… Καδρονάς (σσ: λογοπαίγνιο με το όνομα του Ερίκ Καντονά) και θα πάμε στο ξενοδοχείο να αράξουμε». Η συνέχεια, είναι ιστορία: 1-0 με γκολ του Καντονά στο 87΄!
Το φθινόπωρο του 1997 νικήσαμε 3-2 τη μεγάλη Γιουβέντους της εποχής στο Ολντ Τράφορντ. Τεράστια νίκη, σε μια εποχή που αναζητούσαμε ευρωπαϊκή ταυτότητα. Την άλλη μέρα στο γραφείο ρώτησα τον Βαγγέλη αν το χάρηκε όσο κι εγώ, αφού στην Ιταλία υποστήριζε τη Γιουβέντους, όπως κι εγώ άλλωστε. Η απάντηση σαφής και κάθετη: «Γιαννάκη, με τη Γιουβέντους είμαι συμπαθών. Οπαδός είμαι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ».
Το 1999 γύρισα από τη Βαρκελώνη πανευτυχής και με το λαιμό μου ακόμα κλεισμένο, δύο μέρες μετά τον τελικό με την Μπάγερν. Με περίμενε για να με αγκαλιάσει και να μου πει: «Όταν έγινε η ανατροπή εσένα σκέφτηκα. Είπα, τόση αγωνία πέρασε και τόσα έξοδα έκανε αυτό το παιδί να πάει εκεί, κρίμα ήταν να γυρίσει λυπημένο«.
Ακόμα και σε ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού (η πιο «ιερή» στιγμή για έναν οπαδό κάποιας από τις δύο ομάδες) τη Γιουνάιτεντ σκεφτόταν. Ένα απόγευμα του 2010 στο ΟΑΚΑ, στο ματς που κρίθηκε με το γκολ του Ματ Ντάρμπισιρ, τον είχα δίπλα μου στα δημοσιογραφικά. Είχαμε νικήσει το μεσημέρι τη Λίβερπουλ και περιμέναμε γκέλα της Τσέλσι στο Μπλάκμπερν. Το παρακολουθούσα από το ίντερνετ και ο Βαγγέλης δεν μπορούσε να αφοσιωθεί στο ντέρμπι, αν δεν μάθαινε το σκορ στην Αγγλία. «Αντε, ρε μαλάκα, λέγε. Ακόμα 1-1; Δεν έχει τελειώσει;». Τελείωσε 1-1 και μόνο τότε… ησυχάσαμε. Αλλά το πρωτάθλημα το χάσαμε…
Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκε από πολλά θέματα. Πρώτα από τα επαγγελματικά και μετά από την υγεία του. Κάπου-κάπου τον συναντούσα (την τελευταία φορά που τον πέτυχα στον ηλεκτρικό, φορούσε καπελάκι με το σήμα της ομάδας) και μου έλεγε πόσο ήθελε να έρθει μια φορά στο κλαμπ να δούμε αγώνα. Του είχα πει πού μαζευόμαστε, του είχα πει πώς γράφεσαι μέλος και είχα αναλάβει τη δέσμευση να τον πηγαίνω και να τον φέρνω, όποτε θα αποφάσιζε να έρθει.
Δυστυχώς, δεν θα έρθει ποτέ. Χθες έφυγε για πάντα και άφησε πίσω συγγενείς και φίλους να μετράνε μια μεγάλη απουσία –όπως ακριβώς μεγάλη και σημαντική ήταν και η παρουσία του. Καλή ξεκούραση, Ευάγγελε…
ΥΓ Σαφώς και είχα να καταθέσω και πολύ πιο σημαντικές πτυχές της προσωπικότητάς του και αμέτρητες άλλες –πολύ πιο σημαντικές- στιγμές της συνύπαρξής μας. Μου είχε πει λόγια που, μεγαλώνοντας, τα θυμάμαι και τα βρίσκω μπροστά μου. Αλλά τα σάιτ και τα social media είναι γεμάτα, εδώ και δυο μέρες, από την αγάπη και την εκτίμηση που του έτρεφαν όλων όσοι τον είχαν ζήσει. Αυτή εδώ η γωνιά ήταν η καταλληλότερη για να φιλοξενηθεί η… κόκκινη πλευρά ενός ανθρώπου που είχε συνδέσει το όνομά του με τον Παναθηναϊκό!