Το διήμερο των ισχυρών
Γεμάτη βραδιά, με όλα τα βαριά «χαρτιά» της Πρέμιερ Λιγκ να έχουν βγει στο χορτάρι, όμως στο τέλος οι συγκινήσεις δεν ήταν μεγάλες. Κι αν δεν είχε έρθει το γκολ του Ασλεϊ Γιανγκ να σώσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Νιούκαστλ και να ανάψει λίγο τα αίματα στο τέλος, όλα θα είχαν κυλήσει απολύτως ομαλά και προβλεπόμενα. Γράφει ο Γιάννης Μπίλιος.
Αλλά ακόμα και έτσι, με τη νίκη τελικά να γέρνει υπέρ της ομάδας του Λουίς Φαν Χάαλ, εξασφαλίστηκε το απόλυτο των ομάδων των υψηλών πατωμάτων της κατηγορίας. Να έχουν νικήσει στο τέλος της αγωνιστικής και οι επτά πρώτοι, είναι κάτι πολύ σπάνιο σε κάθε πρωτάθλημα. Πόσω μάλλον στην Αγγλία, όπου υποτίθεται ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να νικήσει τον οποιονδήποτε.
Φαινομενικά, δεν άλλαξε τίποτα, όμως τα αποτελέσματα της νύχτας της Τετάρτης έχουν τη δική τους ιδιαίτερη ανάγνωση. Δεν έχουν, βλέπετε, την ίδια αξία και οι επτά νίκες:
-
Η Τσέλσι πέρασε εύκολα από μία δύσκολη έδρα, αυτή της Γουέστ Χαμ. Αν ήμουν ο Μαουρίσιο Πελεγκρίνι, θα είχα μια ελπίδα. Αλλά όσο περνάει ο καιρός, οι μπλε του Μουρίνιο διαλύουν κάθε αμφιβολία για το πόσο σοβαροί και αξιόπιστοι είναι.
-
Η Μάντσεστερ Σίτι νίκησε την ουραγό Λέστερ, αλλά λαχτάρισε στο δοκάρι του Κράμαριτς και γενικά άργησε πολύ να κλειδώσει τη νίκη. Αν ήμουν ο Μαουρίσιο Πελεγκρίνι, θα είχα λόγους να ανησυχώ.
-
Η Αρσεναλ συνέχισε να κάνει ό,τι εδώ και δύο μήνες, δηλαδή να μας δείχνει ότι αν συνεχίσει με τη στοιχειώδη σοβαρότητα, δεν θα είναι απλά στην τετράδα, αλλά θα είναι 3η. Εχει την ποιότητα για να το κάνει. Δεν αποτελεί απόδειξη υπεροχής μια νίκη στην έδρα της ΚΠΡ, αλλά δεν είναι και ασήμαντο το γεγονός ότι η Αρσεναλ κάνει –επιτέλους- τα αυτονόητα.
-
Το ίδιο και η Λίβερπουλ. Ο Χέντερσον έχει… ντυθεί Τζέραρντ, ο Στάριτζ είναι και πάλι εδώ και… ζεματάει, η πορεία της ομάδας είναι σταθερά ανοδική μέσα στο 2015 και η δυναμική της είναι τέτοια, ώστε να την θεωρώ φαβορί για την τετράδα ή ακόμα και τρίτη, αν της δώσει το δικαίωμα η Αρσεναλ. Ορίστε; Η Γιουνάιτεντ; Θα τα πούμε γι’ αυτήν στο τέλος…
-
Σαουθάμπτον και Τότεναμ επιμένουν να κοιτούν ψηλά. Βγάζουν χαρακτήρα και «απαντούν» μετά από οδυνηρές ήττες, καταθέτουν μέσα στο γήπεδο ενέργεια, υγεία και ιδέες και οι Ποκετίνο, Κούμαν βγάζουν συνεχώς άσους από τα μανίκια τους. Μάρτιος μπήκε και είναι αμφότερες ακόμα εδώ. Θα μείνουν ως το τέλος να παλεύουν για κάποιο από τα έξι ευρωπαϊκά εισιτήρια.
Οσο για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, είναι η μόνη από αυτές τις επτά πρώτες που τη βλέπεις να παίζει και ψάχνεις μέσα στο παιχνίδι της κάτι που να σου αρέσει. Θεωρητικά, έχει πετύχει τη νίκη της βραδιάς. Πρακτικά, πρέπει να είσαι πολύ αισιόδοξος για να πιστεύεις ότι αυτή η νίκη μπορεί να δείχνει ή να αλλάζει κάτι.
Η Γιουνάιτεντ παραμένει μια ομάδα που δυσκολεύεται να επιβάλει το παιχνίδι της έναντι οιουδήποτε αντιπάλου, που δεν ξέρεις ποτέ τι σύστημα (και τι… μπάλα) θα παίξει, που χρειάζεται πάντα μία-δύο μεγάλες επεμβάσεις του τερματοφύλακά της για να μένει ζωντανή και που ειδικά στο Σεντ Τζέιμς Παρκ χρειάστηκε και τη διαιτητική εύνοια για να επιβιώσει. Ο Σμόλινγκ έχει κάνει πέναλτι στον Ριβιέρ στη φάση του 29’, αλλά ο Αντονι Τέιλορ αδιαφόρησε…
Για να μείνει η πάλαι ποτέ πρωταθλήτρια Αγγλίας σε τροχιά Τσάμπιονς Λιγκ, θα χρειαστεί κι άλλες τέτοιες νίκες, όμως η εικόνα της δεν με πείθει ότι μπορεί να τις κάνει. Κανέναν δεν πρέπει να ενθουσιάζει αυτή η «απόδραση» από τη βορειοανατολική Αγγλία και ήταν πολύ χαρακτηριστική η αντίδραση του Ράιαν Γκιγκς που κοιτούσε… απαθής τον αγωνιστικό χώρο την ώρα που ο Φαν Χάαλ πανηγύριζε μέσα στα μούτρα του!
Πάντως, επειδή μπήκαμε στη διαδικασία να «ζυγίσουμε» την αξία που είχε η καθεμιά από τις νίκες της αγωνιστικής, πρέπει να δούμε και πιο κάτω και να επιλέξουμε ως τη νίκη του διημέρου αυτή της Αστον Βίλα επί της γειτόνισσας Γουέστ Μπρομ, με τον Κριστιάν Μπεντέκε να κάνει το 2-1 με πέναλτι στις… καθυστερήσεις των καθυστερήσεων. Είναι από εκείνες τις νίκες που τις κάνεις τον Μάρτιο, αλλά τις πανηγηρίζεις τον Μάιο…