Ξέρω ποια ΔΕΝ θα το πάρει
Να με συμπαθάτε, αλλά θα ξεκινήσω ευλογώντας τα γένια μου. Ελεγα πριν από μία εβδομάδα, μετά τα τέσσερα γκολ της Μάντσεστερ Σίτι σε βάρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: «Σε αντίθεση με όσα έγραψα μεσοβδόμαδα, αυτό το 4-1 δεν με έπεισε ότι η Σίτι είναι το φαβορί για τον τίτλο. Θέλω κι άλλα πειστήρια». Γράφει ο Γιάννης Μπίλιος.
Εχω δει όλους τους σοβαρούς αγώνες της Μάντσεστερ Σίτι, έστω και αν τον τελευταίο τον είδα αποσπασματικά. Όταν μιλάω για «σοβαρούς» αγώνες, εννοώ το ντέρμπι του Μάντσεστερ και τις αποστολές της στις έδρες των Κάρντιφ, Στόουκ και Αστον Βίλα. Και αν έχω αντιληφθεί κάτι, είναι ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν έχει την απαιτούμενη προσωπικότητα για να γίνει αφεντικό του νησιού. Το ταλέντο και η ατομική κλάση περισσεύουν, αλλά οι απώλειες που ήδη έχει –οκτώ βαθμοί σε έδρες ομάδων κάτω από τη μέση της βαθμολογίας- είναι από αυτές που δεν καλύπτονται εύκολα.
Η Σίτι δεν θα πάρει το πρωτάθλημα! Ξέρω ότι είναι νωρίς για να πούμε κάτι τέτοιο με σιγουριά και ξέρω ότι ρισκάρω πολύ. Φοβάμαι, όμως, ότι ήρθε η ώρα να πούμε το μεγάλο «συγνώμη» στον Ρομπέρτο Μαντσίνι όλοι όσοι τον αμφισβητήσαμε ως καλό διαχειριστή ενός τόσο απαιτητικού πρότζεκτ. Δεν ξεχνώ, βέβαια, ότι πήρε ένα πρωτάθλημα μόνο και μόνο επειδή η Γιουνάιτεντ αυτοκτόνησε όπως δεν είχε αυτοκτονήσει καμία άλλη «σίγουρη» πρωταθλήτρια στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, αλλά τουλάχιστον αυτός το πήρε.
Οι «γαλάζιοι» είχαν για όλη τη σεζόν 2011-12 και για περίπου μισή σεζόν πέρσι (μέχρι δηλαδή να χάσει ο Μαντσίνι εντελώς το έλεγχο των αποδυτηρίων) κάτι που δεν το έχει πλέον: τους έβλεπες να χάνουν και ήξερες ότι είχαν απάντηση. Τώρα τους βλέπεις να κερδίζουν, αλλά δεν είσαι σίγουρος για το πώς θα τελειώσει ο αγώνας. Αντί να έχει «χτίσει» η Σίτι πάνω στον τίτλο του 2012, βλέπεις μια ομάδα που χάνει συνεχώς τη δυναμική της και την αίσθηση υπεροχής που κάποτε είχε.
Είχα γράψει ότι όταν λείπουν ο (καλός) Νταβίντ Σίλβα, ο Κομπανί και ο Αγουέρο, η Μάντσεστερ Σίτι είναι άλλη ομάδα. Προχθές ο Κομπανί έπαιζε, αλλά η γκέλα στο τρίτο γκολ ήταν (εξ ημισείας με τον Νάστασιτς) δική του. Όμως, ακόμα και αν συμβεί να λείψουν όλοι οι παίκτες-κολώνες, υποχρεούσαι, με τέτοιο ρόστερ που έχεις, να κρατάς τουλάχιστον το προβάδισμα που έχεις μέχρι το 73’ απέναντι σε μια μικρομεσαία ομάδα.
Τι φταίει για όλα αυτά; Σίγουρα ότι η καλοκαιρινή ενίσχυση δεν έχει φανεί ακόμα. Κανείς εκ των Νεγρέδο, Φερναντίνιο, Νάβας και Γιόβετιτς δεν έχει λάμψει. Οσο για τον Πελεγκρίνι που πριν να πάει στην Αγγλία είχε να επιδείξει καλή δουλειά στην Ευρώπη αλλά όχι τίτλους, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι έχει την ικανότητα να φτάσει στην υπέρβαση. Τουλάχιστον ο Μαντσίνι, πριν γίνει πρωταθλητής σε αγγλικό πάγκο, το είχε κάνει και στην Ιταλία με την Ιντερ. Και ήταν «ψημένος» στον πρωταθλητισμό από τότε που έπαιζε μπάλα στη μεγάλη Σαμπντόρια και στην πλούσια Λάτσιο του Κρανιότι.
Ο Μαντσίνι, βέβαια, είχε και μια άλλη αβάντα: επί των ημερών του, το πορτοφόλι του σεϊχη Μανσούρ ήταν ορθάνοιχτο. Ειδικά το καλοκαίρι του 2010, όταν οι Τουρέ, Σίλβα, Μπαλοτέλι, Μίλνερ συναντήθηκαν στο «Ετιχάντ», η Σίτι ήταν πια μικτή κόσμου. Ένα χρόνο μετά, οι Αγουέρο, Νασρί τελειοποίησαν το παζλ, όμως από τότε και μετά, δεν είδαμε καμία μεταγραφή που σε… τρομάζει. Δεν μπορείς να «σκας» 150 εκατομμύρια κάθε καλοκαίρι, ειδικά από τη στιγμή που έχουν προηγηθεί δύο αποτυχημένες συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ και η εφαρμογή του Financial Fair Play. Και ειδικά όταν μια (διόλου ευκαταφρόνητη) μεταγραφική δαπάνη σαν αυτή του περασμένου καλοκαιριού δε σου αλλάζει επίπεδο. Η Μάντσεστερ Σίτι μένει πίσω στην κούρσα και δεν με πείθει ότι έχει τον τρόπο να αντεπιτεθεί.
ΥΓ 1 Για τη Γιουνάιτεντ έχω να πω πολλά. Αλλά τα είπα και πρόσφατα και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι. Αν μπορεί να ελπίζει σε κάτι, είναι το χλωμό πρόσωπο των «φαβορί» Τσέλσι και Μάντσεστερ Σίτι και η παροιμιώδης αδυναμία της Αρσεναλ να αντέχει τις υψηλές πτήσεις. Αλλά κι αυτή έχει αρχίσει να με «ψήνει» ότι ωρίμασε πια. Εν καιρώ θα τα πούμε και γι’ αυτήν
ΥΓ 2 Όταν ο Μουρίνιο πειστεί ότι δεν έχει την πολυτέλεια να παίζει χωρίς τον Μάτα, τότε η Πρέμιερ Λιγκ θα αποκτήσει ξεκάθαρο φαβορί
ΥΓ 3 Βλέποντας τον Σεσενιόν και τον Μπεράινο να αλώνουν το Ολντ Τράφορντ, θυμήθηκα τον Σίριλ Ρίτζις και τον Λόρι Κάνινκχαμ στο ιστορικό 3-5 του 1978. Ψάξτε το στο youtube, αξίζει…
ΥΓ 4 Απόψε στο «Γκούντισον Παρκ», ο (δανεικός στην Εβερτον από τη Σίτι) Γκάρεθ Μπάρι γίνεται ο δέκατος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ που φτάνει (με Αστον Βίλα, Μάντσεστερ Σίτι και Εβερτον) στις 500 συμμετοχές. Στα 32 του, νωρίτερα από κάθε άλλο. Το χειροκρότημα και τον σεβασμό μας…