Ακόμα μία κακή απόφαση στο ντέρμπι του Μάντσεστερ – Kαι το ψάρι «βρωμάει» από το κεφάλι, που λέγεται Χάουαρντ Γουέμπ
Άλλη μία Κυριακή, άλλο ένα μεγάλο ματς της Premier League και άλλη μία απόφαση που αφήνει τη γεύση ότι το ποδόσφαιρο δεν κρίνεται μόνο στο γήπεδο. Στο 199ο ντέρμπι του Μάντσεστερ, η Σίτι έφυγε με το τρίποντο από το «Ολντ Τράφορντ», παίζοντας πάνω από μία ώρα με 10 παίκτες. Το αποτέλεσμα έμεινε στη μνήμη, όχι μόνο για την αντοχή των φιλοξενούμενων, αλλά κυρίως για τις δύο φάσεις που ξανάνοιξαν τη συζήτηση για τη διαιτησία στην Αγγλία.
Γράφει ο Maverick
Το ματς πήρε φωτιά νωρίς! Στο 23ο λεπτό ο Μάικλ Όλιβερ απέβαλε σωστά τον Φιλ Φόντεν. Ο Άγγλος, ήδη στο έδαφος, σήκωσε τα πόδια και χτύπησε τον Μπρούνο Φερνάντες στο στομάχι. Ήταν βίαιη συμπεριφορά, καθαρή κόκκινη. Το VAR επικύρωσε την απόφαση. Ωστόσο η φάση δεν ξεκίνησε εκεί. Ο αρχηγός της Γιουνάιτεντ, με τον Φόντεν πεσμένο, φαίνεται να τον κλωτσάει στην πλάτη πριν την αντίδραση. Ο Όλιβερ το έχασε. Το VAR όφειλε να παρέμβει και να καλέσει τον διαιτητή στην οθόνη. Αν η μία κίνηση είναι κόκκινη, η άλλη δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη. Δύο κίτρινες ή δύο κόκκινες· όχι η μία χωρίς την άλλη. Αυτό είναι ισονομία, όχι «εξισορρόπηση».
Η μεγαλύτερη πληγή ήρθε στο 60΄. Σέντρα του Γκβάρντιολ, η μπάλα βρίσκει το πόδι του Πάτρικ Ντόργκου, περνάει από τον Έντσο Φερνάντες που πέφτει για κεφαλιά χωρίς να την ακουμπήσει, και ο Έρλινγκ Χάαλαντ την σπρώχνει στα δίχτυα. Ο Όλιβερ ακυρώνει αρχικά για οφσάιντ στον Νορβηγό. Μετά από πολλά λεπτά ελέγχου, ο VAR ανατρέπει την απόφαση: ο Χάαλαντ ήταν σε ίδια θέση με το πόδι του Ντόργκου. Το πρόβλημα δεν ήταν εκεί. Ο Έντσο ήταν εμφανώς εκτεθειμένος και έκανε κίνηση για την μπάλα. Κατά τον κανονισμό, παίκτης σε οφσάιντ που επιχειρεί καθαρά να παίξει την μπάλα ή επηρεάζει αντίπαλο θεωρείται ότι συμμετέχει στη φάση. Ο Λισάντρο Μαρτίνες είχε δίπλα του έναν παίκτη που έπεφτε για κεφαλιά. Αυτό δεν είναι «δεν άγγιξε την μπάλα, άρα όλα καλά».
Η ίδια η Pro Ref το παραδέχτηκε λίγες ώρες μετά: «σφάλμα εκτίμησης». Ο VAR δεν αναγνώρισε τον πιθανό αντίκτυπο της θέσης του Έντσο και έπρεπε να στείλει τον διαιτητή σε on-field review. Η Γιουνάιτεντ ενημερώθηκε επισήμως. Οι αξιωματούχοι του VAR, Ματ Ντόνοχιου και Μπλέικ Άντρομπους, έμειναν εκτός επόμενης αγωνιστικής. Η παραδοχή ήρθε αργά. Το τρίποντο είχε ήδη χαθεί. Η Σίτι έμεινε στο απόλυτο με 12 βαθμούς· η Γιουνάιτεντ έμεινε με την αίσθηση ότι της έκλεψαν το ματς μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και γι’ αυτό το ερώτημα δεν σταματά στον Όλιβερ ή στον Ντόνοχιου. Το ψάρι «βρωμάει» από το κεφάλι. Ο Χάουαρντ Γουέμπ είναι ο επικεφαλής της διαιτησίας. Επί χρόνια ακούμε τις ίδιες εξηγήσεις: «υποκειμενική φάση», «ανθρώπινο λάθος», «θα γίνει επανεξέταση».
Ήδη φέτος υπήρχε και άλλο λάθος στο ματς της Λίβερπουλ με τη Νότιγχαμ και ένα πέναλτι που δεν έπρεπε να δοθεί. Στο μεταξύ τα μεγάλα παιχνίδια συνεχίζουν να κρίνονται από αποφάσεις που λίγες ώρες μετά χαρακτηρίζονται λάθος. Το ημιαυτόματο οφσάιντ έλυσε το αν ο Χάαλαντ ήταν μπροστά. Δεν έλυσε το αν ο Έντσο επηρέασε. Εκεί χρειάζεται κρίση. Και η κρίση απέτυχε στο πιο τηλεοπτικό ματς της αγωνιστικής.
Η φράση «όλοι οι διαιτητές να φύγουν» είναι υπερβολή, αν εννοούμε κάθε άνθρωπο με σφυρίχτρα. Δεν είναι υπερβολή αν εννοεί την ηγεσία που δεν λογοδοτεί ουσιαστικά. Όταν το ίδιο όργανο παραδέχεται το λάθος το βράδυ της Κυριακής, αλλά το αποτέλεσμα μένει αμετάκλητο, το κοινό καταλαβαίνει ότι η συγγνώμη είναι επικοινωνιακή, όχι διορθωτική. Ο Γουέμπ έπρεπε εδώ και καιρό είτε να έχει παραιτηθεί είτε να έχει απομακρυνθεί. Όχι επειδή ένας διαιτητής έκανε λάθος. Επειδή το σύστημα κάτω από τη δική του εποπτεία επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη στα ίδια μεγέθη.
Το ποδόσφαιρο δεν ζητά τελειότητα. Ζητά συνέπεια. Στο «Ολντ Τράφορντ» είδαμε μία σωστή κόκκινη στον Φόντεν και μία ημιτελή ανάγνωση της ίδιας φάσης με τον Μπρούνο. Είδαμε ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει, όχι επειδή ο Χάαλαντ ήταν οφσάιντ — δεν ήταν —, αλλά επειδή ο συμπαίκτης του συμμετείχε από θέση οφσάιντ. Και είδαμε ξανά την ίδια εικόνα: ανακοίνωση, απολογία, αλλαγή προσώπων στο VAR του επόμενου Σαββατοκύριακου. Το κεφάλι μένει στη θέση του.
Αν η Premier League θέλει να πείσει ότι το VAR υπάρχει για να διορθώνει τα μεγάλα λάθη και όχι για να τα επιβεβαιώνει με καθυστέρηση δύο λεπτών, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να κλείνει με «σφάλμα εκτίμησης». Κλείνει μόνο όταν εκείνος που έχει την ευθύνη του συστήματος αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Μέχρι τότε, κάθε ντέρμπι θα τελειώνει με την ίδια πικρή πρόταση: άλλη μία κακή απόφαση, άλλη μία Κυριακή χαμένη στην εμπιστοσύνη.
