H Αγγλία έχει σαρώσει σε μικρές ηλικίες τους τίτλους άρα δεν λείπει η νοοτροπία, αλλά ο άνθρωπος που θα κερδίσει τους παίκτες!
Στην Αγγλία έχει ξεσπάσει τελευταία μια συζήτηση που μοιάζει περισσότερο με αυτομαστίγωμα παρά με ουσιαστική ανάλυση. Παλιοί διεθνείς σε podcast και αρθρογράφοι υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα του αγγλικού ποδοσφαίρου ξεκινά από τις μικρές ηλικίες: οι νέοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν «νοοτροπία νικητή», φοβούνται τη μεγάλη στιγμή και χρειάζονται αναμόρφωση στις ακαδημίες. Λίγα πράγματα μπορούν να ακουστούν πιο μακριά από την πραγματικότητα. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Τα τελευταία 15 χρόνια η Αγγλία έχει κυριαρχήσει στις μικρές ηλικιακές κατηγορίες όπως καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα Ισπανίας. Αρά αλλού είναι το πρόβλημα.
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Λοιπόν για να τελειώνουμε με τις ατελείωτες πομφολυγίες η Αγγλία όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα στις μικρές ηλικίες αλλά έχτισε την ομάδα που πήγε σε δυο τελικούς EURO πάνω σε αυτά τα παιδιά των μικρότερων ηλικιών που έκαναν ξεχωριστές επιτυχίες!
Να κάνουμε μια παρένθεση και να πούμε πως στον τελικό της τρίτης θέσης κι ας ήταν χαλαρό το ματς, φάνηκε ακόμα περισσότερο το έγκλημα που έκανε ο Γερμανός τεχνικός στον ημιτελικό με την Αργεντινή. Άφησε το τελευταίο ημίωρο του αγώνα την ομάδα του γυμνή απ’ την μέση και μπροστά ενώ είχε στον πάγκο πολλές λύσεις και παίκτες που νιώθανε καλά όπως φάνηκε από τον Σάκα με τα τρία γκολ στον αγώνα αυτό. Το παιχνίδι μπορεί να μην έχει καμία σημασία ωστόσο αυτό που είδε κάποιος είναι μία Αγγλία με διάθεση να επιτεθεί. Στην οποία της έβαλε γκέμια, ο ίδιος ο προπονητής της και γι’ αυτό και μόνο τον λόγο θα έπρεπε ήδη με το που επιστρέψει η ομάδα στο νησί να πάρει τα πράγματα του και να φύγει. Είναι πολύ ξεκάθαρη κατάσταση και δεν έχει ούτε μα ούτε αλλά.
Πάμε τώρα στο τι έχει κάνει η Αγγλία τα τελευταία 15 χρόνια στις διάφορες ηλικιακές κατηγορίες Οι U17 κατέκτησαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2010 και το 2014, οι U19 το 2017 και το 2022, οι U20 το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2017 και οι U21 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2023 και το 2025. Στο ενδιάμεσο, η ίδια γενιά U17 του 2017 κατέκτησε και το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πρόκειται για μια χρυσή φουρνιά που παρήγαγε δεκάδες παίκτες που στελέχωσαν στη συνέχεια την ανδρική εθνική ομάδα.
Πολλοί από αυτούς τους ποδοσφαιριστές ήταν βασικά στελέχη της ομάδας που έφτασε στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 στη Ρωσία και που στη συνέχεια πήγε σε δύο τελικούς σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2020 και 2024).
Η συνέχεια είναι προφανής: το ταλέντο και η ποιότητα υπάρχουν. Το υλικό είναι εκεί. Δεν λείπουν οι παίκτες που πρέπει να μη φοβούνται να κερδίζουν. Αντίθετα, η Αγγλία διαθέτει μία από τις πιο επιτυχημένες παραγωγικές γραμμές στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.
Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στον πάγκο. Η Αγγλία εδώ και χρόνια δυσκολεύεται να παράγει προπονητές του επιπέδου που απαιτεί η ανδρική εθνική ομάδα. Αντί να εμπιστεύεται δικούς της ανθρώπους που γνωρίζουν τη νοοτροπία, την κουλτούρα και τις ιδιαιτερότητες του αγγλικού ποδοσφαίρου, στρέφεται συστηματικά σε ξένους τεχνικούς. Δεν είναι τυχαίο πως επιτυχία έκανε όταν κάθισε ένας Άγγλος στον πάγκο με δουλειά στις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες, ο Γκάρεθ Σαουθγκέιτ.
Από την ξεκάθαρη αποτυχία με τον Φάμπιο Καπέλο μέχρι τον Τόμας Τούχελ, οι επιλογές δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες. Ούτε ο Ιταλός, παρά την εμπειρία του, κατάφερε να μετατρέψει το ταλέντο σε τίτλους, ούτε ο Γερμανός μέχρι στιγμής έχει δείξει ότι μπορεί να λύσει τα δομικά ζητήματα που εμφανίζονται στα κρίσιμα ματς. Η Premier League, η πλουσιότερη λίγκα του κόσμου, έχει γεμίσει από ξένους προπονητές. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα – η εισαγωγή γνώσης είναι θεμιτή. Άλλωστε οι περισσότεροι από τους ποδοσφαιριστές που κάνουν επιτυχία τα τελευταία χρόνια βάζοντας στην Αγγλία σταθερά σε ένα ψηλό επίπεδο κάτι που δεν συνέβαινε μέχρι το 2018, έχουν δουλέψει με πολύ σημαντικούς ξένους τεχνικούς!
Το πρόβλημα είναι η συστηματική υποτίμηση των Άγγλων τεχνικών. Ενώ στις μικρές εθνικές οι Άγγλοι προπονητές παράγουν συνεχώς τίτλους, στην ανδρική εθνική η εμπιστοσύνη προς ντόπιους προπονητές παραμένει περιορισμένη. Το αποτέλεσμα είναι μια αποσύνδεση: οι παίκτες μεγαλώνουν με μια νοοτροπία επιτυχίας στις μικρές ηλικίες, αλλά όταν φτάνουν στην πρώτη ομάδα συναντούν συχνά περιβάλλον που δεν τους επιτρέπει να την εκφράσουν πλήρως. Η ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου δείχνει ότι οι μεγάλες επιτυχίες ήρθαν όταν υπήρχε ταύτιση μεταξύ παικτών, προπονητών και φιλοσοφίας.
Το 1966 ο Σερ Αλφ Ράμσεϊ ήταν αυτός, που έχτισε την ομάδα με αγγλική ταυτότητα. Καθιέρωσε το 4-4-2 και λειτούργησε την εθνική ομάδα με συνθήκες συλλόγου αλλάζοντας πολύ σπάνια τις επιλογές του! Σήμερα η συζήτηση για τις ακαδημίες λειτουργεί ως βολική δικαιολογία για να αποφύγουν οι υπεύθυνοι να κοιτάξουν στον καθρέφτη τους. Αντί να ψάχνουν το «DNA του νικητή» στα 16χρονα, καλύτερα να ρωτήσουν γιατί μια τόσο ταλαντούχα γενιά δεν έχει ακόμα κατακτήσει τελικά ένα μεγάλο τρόπαιο στην ανδρική εθνική.
Το ταλέντο υπάρχει. Η νοοτροπία νικητή καλλιεργείται ήδη στις μικρές ηλικίες. Αυτό που λείπει είναι η σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο της μεγάλης ομάδας – και η τόλμη να εμπιστευτούν οι Άγγλοι τους εαυτούς τους.
Λέγαμε πως από τον Σαουθγκέιτ που έκανε πολλά πράγματα σωστά, έλειπε η τόλμη στα μεγάλα παιχνίδια. Αυτό το αίσχος όμως που είδαμε από τον πολύ και βαρύ Τόμας Τούχελ στον ημιτελικό με την Αργεντινή νομίζω πως ο χειρότερος εχθρός των Άγγλων μπορούσε να το προβλέψει! Μέχρι να γίνει αυτό, οι συζητήσεις για τις ακαδημίες θα παραμένουν απλώς μια ευφάνταστη απόκλιση από το πραγματικό ζήτημα.
Η Αγγλία έχει και καλούς ποδοσφαιριστές και πάρα πολύ ικανούς να παίξουν διαφορετικά συστήματα. Αυτό που δεν έχει είναι έναν προπονητή στον πάγκο που να μπορεί όλα αυτά να τα βγάλει στην επιφάνεια. Στο προηγούμενο κομμάτι μου έγραψα για τον Πεπ. Μοιάζει πολύ δύσκολο να δεχτεί έναν τέτοιο ρόλο, αλλά είναι πραγματικά κρίμα αυτή η πολύ σπουδαία φουρνιά που υπάρχει στο αγγλικό ποδόσφαιρο να μείνει έχοντας μπροστά της την τεράστια πρόκληση και ευκαιρία του Euro 2028 χωρίς να κατακτήσει ένα μεγάλο τρόπαιο.
