Μόνη λύση ο Πεπ, αν θέλει η Αγγλία να μη χάσει και το επόμενο στοίχημα, του Euro 2028!
Η Αγγλία δεν αποκλείστηκε επειδή ήταν χειρότερη από την Αργεντινή. Αποκλείστηκε επειδή φοβήθηκε να κερδίσει. Και όσο ο Τόμας Τούχελ συνεχίζει να σκέφτεται με αυτή τη νοοτροπία, τα «τρία λιοντάρια» δεν πρόκειται να πανηγυρίσουν ούτε στο EURO 2028. Σας είχα πει πως δεν με έπειθε από την αρχή, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αποκλείστηκε η Αγγλία στον ημιτελικό, δεν περιγράφεται. Αυτοκαταστροφή, φόβος, αδυναμία διαχείρισης, μηδενική λογική! Είναι δίκαια εκτός Μουντιάλ και θα έπρεπε ήδη να σκέφτεται την επόμενη ημέρα, δίχως τον Γερμανό στον πάγκο. Ούτως ή άλλως, υπάρχει λύση…

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Δεν μου αρέσει να κρίνω έναν προπονητή από ένα αποτέλεσμα. Ούτε να διαμορφώνω άποψη με βάση έναν αποκλεισμό. Στην περίπτωση του Τόμας Τούχελ, όμως, η γνώμη μου ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εθνική Αγγλίας και δεν αλλάζει μετά τον αποκλεισμό από την Αργεντινή. Αντιθέτως, επιβεβαιώνεται.
Θεωρώ πως όσο πιο γρήγορα αποχωρήσει από τον πάγκο των «τριών λιονταριών», τόσο περισσότερες πιθανότητες θα έχει η Αγγλία να κατακτήσει το EURO 2028. Αν παραμείνει, πιστεύω πως θα αποτύχει και στη διοργάνωση που θα διεξαχθεί μπροστά στο κοινό της. Και τέτοια ευκαιρία δεν πρόκειται να βρει ξανά εύκολα. Για να παίξει ξανά Παγκόσμιο Κύπελλο στην έδρα της, ίσως χρειαστεί να περιμένει δεκαετίες, πιθανότατα μέχρι τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την κατάκτηση του τροπαίου το 1966.
Η εικόνα της Αγγλίας μετά το γκολ που πέτυχε απέναντι στην Αργεντινή ήταν ανεξήγητη. Δεν ξέρω πραγματικά τι λιγότερο θα έκανε ένας προπονητής της Super League 2 σε αντίστοιχη κατάσταση. Η Αγγλία κλείστηκε πίσω, έδωσε ολόκληρο το γήπεδο στην αντίπαλό της και, επί της ουσίας, αγωνίστηκε με επτά αμυντικογενείς ποδοσφαιριστές.
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως ο Τούχελ δεν εκμεταλλεύτηκε ούτε μία από τις επιλογές που είχε στον πάγκο. Οι αμυντικοί της Αργεντινής ήταν επιβαρυμένοι με κάρτες, όμως δεν πέρασε στο παιχνίδι έναν ποδοσφαιριστή με ταχύτητα για να τους πιέσει. Είχε διαθέσιμους τον Μπουκάγιο Σάκα, τον Μάρκους Ράσφορντ, ακόμη και τον Νόνι Μαντουέκε, ο οποίος σε έναν αγώνα με τόσο πολύ ανοιχτό χώρο θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Δεν το έκανε ποτέ.
Και δεν είναι μόνο όσα συνέβησαν μέσα στο παιχνίδι. Ο Τούχελ έκανε σοβαρά λάθη ήδη από τη στιγμή που ανακοίνωσε την αποστολή. Άφησε εκτός τον Κόουλ Πάλμερ, τον Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ και τον Τζάροντ Μπόουεν, τρεις ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες σε ένα τόσο απαιτητικό τουρνουά. Και όταν η Αγγλία κυνηγούσε το σκορ απέναντι στην Αργεντινή, θυμήθηκε τον Ιβάν Τόνεϊ στις καθυστερήσεις. Ήταν ήδη πολύ αργά.
Η Αργεντινή προκρίθηκε απολύτως δίκαια. Έπαιξε με θάρρος, ακολούθησε πιστά το πλάνο του προπονητή της, πήρε τα απαραίτητα ρίσκα όταν το παιχνίδι το απαιτούσε και είχε, φυσικά, έναν Λιονέλ Μέσι που απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί ανήκει στους κορυφαίους όλων των εποχών. Στο πρώτο γκολ δεν βιάστηκε να σεντράρει. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Το ίδιο έκανε και στη δεύτερη καθοριστική φάση. Η επιρροή του στο παιχνίδι ήταν ξανά καταλυτική.
Η Αγγλία, αντίθετα, έπαιξε με τον φόβο της νίκης. Μου θύμισε έντονα τον τελικό του EURO 2020 απέναντι στην Ιταλία. Τότε ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ φοβήθηκε να τελειώσει το παιχνίδι. Στο EURO 2024 μπορεί να έκανε λάθη, όμως δεν είχε αυτή τη νοοτροπία. Χθες, η ομάδα του Τούχελ κάλεσε μόνη της την Αργεντινή να πάρει μέτρα στο γήπεδο. Της έδωσε την κατοχή, της έδωσε αυτοπεποίθηση και στο τέλος προκάλεσε η ίδια την τύχη της. Για την ακρίβεια, αυτοκτόνησε.
Έτσι, φτάνουμε σε έναν ιστορικό τελικό ανάμεσα στην Αργεντινή και την Ισπανία, με την πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής να αντιμετωπίζει την πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ένα ζευγάρι που δικαιώνει απόλυτα όσα είδαμε σε αυτό το Μουντιάλ. Η Γαλλία «πυροβόλησε» τα πόδια της στον δικό της ημιτελικό, ενώ η Αγγλία έχασε μία τεράστια ευκαιρία, που κανείς δεν γνωρίζει πότε θα της παρουσιαστεί ξανά.
Για μένα, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο. Ο Τόμας Τούχελ δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να οδηγήσει την Αγγλία στο EURO 2028. Αν η FA θέλει πραγματικά να εκμεταλλευτεί τη μεγαλύτερη γενιά ποδοσφαιριστών που διαθέτει εδώ και πολλά χρόνια, οφείλει να αλλάξει πορεία.
Υπάρχει μία μόνο επιλογή που θα μπορούσε πραγματικά να αλλάξει το επίπεδο αυτής της εθνικής ομάδας. Να κάνει τα πάντα για να πείσει τον Πεπ Γκουαρδιόλα να αναλάβει για δύο χρόνια. Να του πει: «Έλα να ολοκληρώσεις το έργο σου στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Έχεις αλλάξει το παιχνίδι σε ολόκληρη τη χώρα. Οδήγησέ μας και σε μία μεγάλη κατάκτηση». Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί. Ίσως και αδύνατο.
Αν, όμως, με ρωτήσετε σήμερα ποια είναι η μοναδική λύση για την Αγγλία, αυτή είναι η απάντησή μου.























