Η Αγγλία να «ζητάει τα ρέστα» από τον Τούχελ; Ακραίο, γιατί η συνέπεια μιλάει από μόνη της, ωστόσο υπάρχει ζήτημα!
Μπορεί το φιλικό με την Ιαπωνία να έληξε με ήττα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: αν κάποιος περιμένει από την Αγγλία να δει κάθε φιλικό σαν να είναι τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου, μάλλον έχει ξεχάσει την πραγματικότητα του ποδοσφαίρου. Από το 1994 και μετά, προκρίνεται αδιάλειπτα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις – EURO και Μουντιάλ – χωρίς να χρειάζεται να περάσει από δραματικές διαδρομές. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι σταθερότητα. Και σε μια εποχή που ακόμα και παραδοσιακές δυνάμεις παλεύουν για ένα εισιτήριο, η Αγγλία το εξασφαλίζει σχεδόν με κλειστά μάτια.
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Δεν μπορείς λοιπόν να ζητάς «τα ρέστα» από μια ομάδα που έχει κάνει τη συνέπεια… συνήθεια. Και η ανοησία που υπάρχει σήμερα στον τίτλο των «Times» και όχι οποιασδήποτε φυλλάδας «back to the bad old days» διεκδικεί τον τίτλο της πιο μεγάλης ανοησίας της χρονιάς. Γιατί η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη – και αποκαλυπτική. Μάλλον, όποιος έβγαλε αυτόν τον τίτλο ήταν πολύ μικρός για να θυμάται πως με σπουδαίες φουρνιές ποδοσφαιριστών, η Αγγλία δεν είχε πάει ούτε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, ούτε σε εκείνο του 1978 και πολύ αργότερα δεν κατόρθωσε να πάει στο προηγούμενο, που έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1994.
Αυτές ήταν οι παλιές μέρες. Αυτές ήταν οι μέρες καταστροφής. Αυτές ήταν μέρες που ζει τώρα το ιταλικό ποδόσφαιρο. Έβλεπα μία ανάλυση στην αγγλική τηλεόραση για το πόσο πολύ πάθος είχαν τα παιχνίδια της Ουαλίας, της Βορείου Ιρλανδίας και της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας αυτές τις μέρες στα μπαράζ. Και ο παλιός διεθνής ποδοσφαιριστής που ανέλυε, αν έχετε τον Θεό σας, έλεγε με στόμφο πως τα δύο φιλικά της Αγγλίας με Ουρουγουάη και Ιαπωνία δεν είχαν ένταση και ανάλογο πάθος!
Συνήθως, οι μεγαλύτερες μπούρδες λέγονται σοβαρά, αλλά η απάντηση σε ένα τόσο ανόητο επιχείρημα είναι απλή: Ας μην προκρίνεται η εθνική Αγγλίας, λοιπόν, απευθείας κάτι που κάνει με χαρακτηριστική άνεση εδώ και πάρα πολλά χρόνια, και να πηγαίνει μέσω των μπαράζ να διεκδικήσει την πρόκριση της συνεπώς κάθε παιχνίδι θα είναι τελικός! Μιλάμε για κλασική περίπτωση της παροιμίας περί δάχτυλο, που δείχνει το φεγγάρι, και ο ηλίθιος συνεχίζει και κοιτάει το δάχτυλο!
Τώρα, για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, κοιτώντας κάποια σύγκριση με το παρελθόν: Το καλοκαίρι του 1996, ο Τέρι Βενέιμπλς είχε στη διάθεσή του για τη θέση του σέντερ φορ μια πραγματική «χρυσή γενιά»: Άλαν Σίρερ, Τέντι Σέριγχαμ, Ρόμπι Φάουλερ, Λες Φέρντιναντ, Άντι Κόουλ, Ίαν Ράιτ. Έπρεπε κυριολεκτικά να αποκλείσει παίκτες που σε άλλες εθνικές θα ήταν βασικοί. Σήμερα, πίσω από τον Χάρι Κέιν, ο Τούχελ κοιτάζει Ντάνι Γουέλμπεκ, Ντόμινικ Κάλβερτ-Λούιν και Όλι Γουότκινς. Δεν είναι ότι οι σημερινοί είναι κακοί ποδοσφαιριστές. Είναι ότι η απόσταση από τον Κέιν είναι… χαρακτηριστικά μεγαλύτερη.
Κι όμως, η Αγγλία συνεχίζει να προκρίνεται. Με λιγότερες «πολυτέλειες» στη γραμμή κρούσης, με μεγαλύτερη πίεση από την κοινή γνώμη, με την ίδια απαίτηση για αποτέλεσμα.
Θέλετε την άποψη μου; Η Αγγλία δεν έχει τύχη σε αυτό το Μουντιάλ. Ο Τούχελ δεν μπορεί να βρει την ιδανική ενδεκάδα, αλλά κάνει και αυτός θεμελιώδη λάθη! Η Αγγλία είναι για μέχρι τα προημιτελικά και για τίποτα παραπάνω! Ο στόχος της οφείλει να είναι η προετοιμασία μιας ομάδας που το 2028 θα πάρει το EURO! Θα είναι πιθανώς η τελευταία μεγάλη ευκαιρία που θα έχει για πάρα πολλά χρόνια, αφού όλα τα ματς θα τα παίξει στο «Wembley». Κάτι που έχασε ως απίθανη και μοναδική ευκαιρία ο Σάουθγκεϊτ, χάνοντας ένα εντελώς δικό του τελικό απέναντι στην Ιταλία που νεκραναστήθηκε μόνο για εκείνες τις τρεις εβδομάδες του 2021 μέσα στο κώμα της που κρατά από το 2017.
Αλλά να γκρινιάζει ο κόσμος με την Αγγλία για τα φιλικά και να γράφονται ανοησίες περί επιστροφής στα παλιά;
Μα ακριβώς αυτό πώς προκρίνεται, περπατώντας η Αγγλία κάνει τη συνέπειά της ακόμα πιο αξιοσημείωτη. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να απολογείται για ένα φιλικό. Η ιστορία της από το ’94 μέχρι σήμερα λέει τα πάντα: η Αγγλία είναι εδώ, είναι σταθερή και είναι πάντα παρούσα στα μεγάλα ραντεβού. Και αυτό, από μόνο του, δεν είναι αμελητέο!
Κλείνοντας το κομμάτι, να πω πως η πρόκριση της Σουηδίας είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση του πόσο εξαιρετική ήταν η ιδέα της UEFA για την δημιουργία του Nations League. Μετέβαλε όλα αυτά τα ανούσια φιλικά σε μία κανονική διοργάνωση που έχει αρχή μέση και τέλος και δίνει αυτή την περίφημη δεύτερη ευκαιρία την οποία πάρα πολλές φορές η ίδια η ζωή αφαιρεί από πάρα πολύ κόσμο.
