Για να καταλάβει κανείς το πόσο σημαντική ήταν για τον κόσμο
της Τότεναμ η νίκη επί της Ιντερ με 3-1, πρέπει να πάει ακριβώς δύο
χρόνια πίσω.
Τέτοιες μέρες δηλαδή το 2008, τότε που ο Χουάντε Ράμος άφηνε την Τότεναμ
με δύο μόλις πόντους στην τελευταία θέση της βαθμολογίας και ο Χάρι
Ρέντναπ
αναλάμβανε τη δύσκολη δουλειά του να χτίσει από το μηδέν.
Μέσα σε αυτούς τους
24 μήνες, τα κέρδη είναι προφανή. Η ομάδα βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ, έφτασε στον
τελικό του Λιγκ Καπ, σταθεροποιήθηκε ψηλά και κυρίως παίζει καλό ποδόσφαιρο.
Στο πρόσωπο του νεαρού Γκάρεθ Μπέιλ, ενός παιδιού που αποκτήθηκε για αριστερός
μπακ, αλλά το διορατικό μάτι του Ρέντναπ τον μετέτρεψε σε αριστερό χαφ που ήδη
κοστίζει κάποιες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, η Τότεναμ βρήκε έναν σταρ που
ταιριάζει με τη φιλοσοφία της. Γιατί παραδοσιακά η ομάδα των spurs έπαιζε καλή μπάλα. Είναι στο DNA της από την εποχή του
νταμπλ του 1961 και της εκπληκτικής ομάδας του Ντάνι Μπλαντσφλάουερ και
αργότερα του τεράστιου σκόρερ Τζίμι Γκριβς που πέτυχε χατ τρικ στον πρώτο
ευρωπαικό τελικό που κατέκτησε αγγλική ομάδα (το 1963 στο 5-1 με την Ατλέτικο
Μαδρίτης) στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Επίσης η εμφάνιση με την Ιντερ ήταν βγαλμένη
από τις καλύτερες μέρες του Αρντίλες, του Χοντλ και του Ρίκι Βίγια στην
δεκαετία του 80 η Τότεναμ ήταν συνώνυμη της καλής μπάλας και του ποδοσφαίρου
που ενθουσίαζε το κοινό και πιο μετά του Γκασκόιν και του Λίνεκερ στα πρώτα
χρόνια των 90’s.
Μετά από πάρα πολύ καιρό η ομάδα όχι μόνο κερδίζει, αλλά το
κάνει εμφατικά και η προχτεσινή νίκη ήταν για τους παλαιότερους οπαδούς μία
στιγμή που ξαναγύριζε εικόνες από το παρελθόν. Και για τους καινούργιους και
τους νεότερους μία απολαυστική βραδιά που μόνο αυτά τα ευρωπαικά παιχνίδια
μπορούν να χαρίζουν στους οπαδούς! Όλα αυτά όμως με την σφραγίδα του «μάγου»
Χάρι Ρέντναπ του ανθρώπου που με το ραβδάκι του, οδήγησε την
Πόρτσμουθ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας! Το 2008 ανέλαβε την πολύ
δύσκολη αποστολή να βγάλει την Τότεναμ από την σκιά της συμπολίτισσας της
Αρσεναλ στο Βόρειο Λονδίνο! Κάτι καθόλου εύκολο αλλά ποτέ δεν άρεσαν στον
Ρέντναπ οι εύκολες αποστολές.
Ακριβώς 42 χρόνια πίσω σαν σήμερα, την 25η Μαρτίου του 1984, για πρώτη φορά ένας τελικός Λιγκ Καπ μεταδιδόταν ζωντανά από την αγγλική τηλεόραση. Στην Ελλάδα βλέπαμε ήδη τον τελικό από τις αρχές της δεκαετίας του ’70, αλλά οι φίλαθλοι στο «Νησί» ήταν η πρώτη φορά που μπορούσαν να κάτσουν και να δουν την αναμέτρηση από το σπίτι τους. Οι δύο ομάδες του Λίβερπουλ για πρώτη φορά βρέθηκαν αντιμέτωπες σε μία μεγάλη διοργάνωση στο φινάλε και μπαίνοντας στο γήπεδο ο κόσμος καταλάβει και κάτι άλλο: Μπροστά στις φανέλες υπήρχαν οι χορηγοί, κάτι που μέχρι τότε απαγορευόταν ρητά στο αγγλικό ποδόσφαιρο, εάν το παιχνίδι είτε live είτε σε στιγμιότυπα μεταδιδόταν από την τηλεόραση. Και το τρόπαιο του Λιγκ Καπ είχε για πρώτη φορά ονομασία από μια εταιρεία γάλακτος! Ήταν η πρώτη μέρα μιας καινούργιας εποχής.
Η Άρσεναλ έχασε από τη Μάντσεστερ Σίτι στον τελικό του Carabao Cup στο Γουέμπλεϊ από δύο γκολ του 21χρονου Νίκο Ο’Ράιλι (ένα από λάθος του Κέπα, ένα ακόμα πολύ ωραίο) και η ένατη κατάκτηση του Λιγκ Καπ για τους «πολίτες» άφησε τους «κανονιέρηδες» με άδεια χέρια για άλλη μια φορά. Πόσο πρόβλημα είναι αυτό για την Άρσεναλ στο κυνήγι του μεγάλου στόχου στο κάδρο που είναι το πρωτάθλημα; Αρκετό αλλά όχι για τους λόγους που φαντάζεστε.
Πράγματα δίχως ρεαλιστική υπόσταση, δημοσιεύματα με «μηδενική» γνώση, δίχως κριτική ικανότητα, δίχως καν κοινή λογική. Αυτά είχαν κάνει την εμφάνισή τους, εδώ και μία εβδομάδα στον αγγλικό Τύπο, αναφορικά με το αν η Αγγλία μπορεί να πάρει το extraεισιτήριο για το επόμενο ChampionsLeague. Σας το είχα γράψει πριν από δύο μήνες, όχι επειδή το προέβλεψα απαραίτητα, αλλά επειδή καταλαβαίνω τι ισχύει, τι συμβαίνει και πού πηγαίνει το πράγμα. Η ουσία είναι πως ο παραλογισμός «διαψεύστηκε» σε επτά ημέρες και πως πρέπει να καταλάβετε πως ουδείς είναι περισσότερο αξιόπιστος από κάποιον άλλον, επειδή εργάζεται απλώς εκτός της Ελλάδας.
Στο «Ολντ Τράφορντ», ο Μπρούνο Φερνάντες «έγραψε» ιστορία με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο 3-1 κόντρα στην Άστον Βίλα, αφού μοίρασε δύο ασίστ – μία για τον Κασεμίρο και μία για τον Ματέους Κούνια – και έφτασε τις 16 στη σεζόν. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο ισοφάρισε, αλλά ξεπέρασε το ρεκόρ του Ντέιβιντ Μπέκαμ (15 ασίστ το 1999-00), που κρατούσε για 26 ολόκληρα χρόνια! Αλλά η κουβέντα για μένα είναι άλλη…