Ούτε σταγόνα δεν έμεινε στην καρδάρα...
Οι τελευταίες αμυδρές ελπίδες της Αρσεναλ για τον τίτλο ναυάγησαν με τραγικό τρόπο στο Στάμφορντ Μπριτζ και τώρα δίνει τη μάχη να μπει απευθείας στο Τσάμπιονς Λιγκ, ως τρίτη. Ομως και αυτό μοιάζει απίθανο, με τη δυναμική που έδειξε η Λίβερπουλ και στο Κάρντιφ. Και πάλι καλά να λέει ο Αρσέν Βενγκέρ που η Τότεναμ, η Εβερτον και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι ήδη πολύ μακριά, αλλιώς θα κινδύνευε ακόμα και η τέταρτη θέση.
Ο Αλσατός πέρασε πολλά σαββατοκύριακα στην κορυφή της βαθμολογίας, όμως σε αυτό το 1000ο του ματς στον πάγκο της Αρσεναλ σε αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ είδε κατάματα όλη την πικρή αλήθεια για μια ακόμα φορά: η ομάδα του έχει μεν την ωριμότητα να μη σκορπάει βαθμούς δεξιά και αριστερά, όπως έκανε τα περασμένα χρόνια και έχανε τα τρένα από νωρίς, δεν έχει όμως την απαιτούμενη προσωπικότητα για να επιβιώνει στα μεγάλα ματς.
Από μία άποψη, είναι και αυτό μια... πρόοδος. Ισως του χρόνου, αν συνεχιστεί η ενίσχυση με παίκτες τύπου Οζίλ, να μπορεί να το κερδίζει και στα βαθμολογικά ντέρμπι.
Αλλά για την ώρα παραμένει μια ομάδα με χαμηλό ταβάνι που χάνει 6-3 από τη Μάντσεστερ Σίτι και 5-1 από τη Λίβερπουλ όντας πρώτη στη βαθμολογία και που “γράφει” την πιο βαριά ήττα της σε λονδρέζικο ντέρμπι (το 8-2 στο Ολντ Τράφορντ παραμένει ο μεγαλύτερος διασυρμός σε επίπεδο Πρέμιερ Λιγκ) στην ίδια σεζόν.
Ακόμα και το γεγονός ότι αποτέλεσε το θύμα της μοναδικής νίκης της εφετινής άθλιας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με αντίπαλο από την πρώτη εξάδα (το 1-0 του πρώτου γύρου) αποτελεί απόδειξη... ελαφρότητας. Δεν του φταίει κανείς του Βενγκέρ. Οταν πας να παίξεις στην Τσέλσι με υποτιθέμενο κόφτη τον Αρτέτα (που στην Εβερτον ήταν... δεκάρι) και “τρως” τις επιθέσεις και τις αντεπιθέσεις σε ρυθμό αγώνα επίδειξης, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να γλιτώσεις. Η Αρσεναλ, όμως, δεν ήταν ούτε τυχερή. Να χάσεις 6-0 όταν παίζεις από το 17’ με παίκτη λιγότερο, δεν είναι παράλογο. Αλλά να έχεις ρίξει λευκή πετσέτα από το 17’ χάνοντας ήδη με 3-0 (και έχοντας παραχωρήσει το πέναλτι που έφερε το τρίτο γκολ και την αποβολή-γκάφα του Γκιμπς, αντί του Οξλέιντ-Τσάμπερλεν, παίζοντας με έντεκα εναντίον έντεκα) είναι γελοίο για ομάδες τέτοιου επιπέδου. Το πολύ πρόσφατο παράδειγμα του Ανφιλντ δεν συνέτισε τον Βενγκέρ που χύνει τώρα στο τέλος την γαβάθα των στόχων αλλά και των εντυπώσεων.
Η μάχη του τίτλου αποκτά όλο και πιο άγρια ομορφιά, τώρα που πλησιάζουμε στο τέλος. Κι αν η Μάντσεστερ Σίτι περάσει και από το Ολντ Τράφορντ την Τρίτη, κάτι που εγώ το θεωρώ βέβαιο, θα βρεθούμε ενώπιον μιας άνευ προηγουμένου τα τελευταία χρόνια τριπλής τελικής διεκδίκησης, στην οποία η Τσέλσι του Μουρίνιο έχει αποκτήσει ένα μικρό προβάδισμα. Οχι μόνο επειδή είναι ήδη μπροστά, αλλά και επειδή δείχνει με κάτι “παραστάσεις” σαν αυτή με την Αρσεναλ, ότι έχει την κλάση, τον αέρα, τις επιλογές και την ψυχολογία για να το κάνει. Και, κυρίως, επειδή έχει στον πάγκο της αυτή την αλεπού τον Μουρίνιο που πρόσθεσε ένα ακόμα “πικάντικο” στιγμιότυπο στο άλμπουμ με τα καμώματά του, όταν άφησε τον πάγκο πριν από τη λήξη του αγώνα, για να πάει να τηλεφωνήσει το σκορ στη σύζυγό του! Ετσι είπε τουλάχιστον...
Για τον Αντρέ Μάρινερ, τι να πει κανείς. Μετά την κακή διαιτησία του Μαρκ Κλάτενμπεργκ στο Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ήρθε η γκάφα του συναδέλφου του να αποβάλλει τον Κίεραν Γκιμπς αντί του Αλεξ Οξλέιντ-Τσάμπερλεν και να μας υπενθυμίσει πόσο λίγοι αποδεικνύονται συχνότατα οι κορυφαίοι Αγγλοι διαιτητές για το προϊόν που υπηρετούν. Μέσα σε λίγα λεπτά μάλιστα, ο Μάρινερ είχε γίνει... ανέκδοτο που κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα. Πήγε, λέει, ο Τσάμπερλεν και του είπε: “Ref, εμένα πρέπει να αποβάλεις, όχι τον Γκιμπς”. Και η απάντηση του Μάρινερ: “Φύγε από ‘δω, Γουόλκοτ, να μην αποβληθείς κι εσύ”. Καλό, ε;
ΥΓ1 Μισή ώρα νωρίτερα, το ιστορικό ντέρμπι των Μίντλαντς ανάμεσα σε Ντέρμπι Κάουντι και Νότιγχαμ Φόρεστ για την Τσάμπιονσιπ, είχε ένα παρόμοιο σκορ που αποτέλεσε ιστορικό ρεκόρ. Το 5-0 των Κριαριών επί της Φόρεστ ισοφάρισε το ρεκόρ της νίκης τους πριν από 116 χρόνια και ο Κρεγκ Μπράισον που πέτυχε τρία γκολ, μοιράζεται το ίδιο επίτευγμα με την πιο εμβληματική μορφή της ιστορίας του συλλόγου, τον Στιβ Μπλούμερ, ο οποίος είχε πετύχει τρία (από τα συνολικά 235 του) γκολ στο 5-0 του 1898. Ολο και κάποιος θα βρέθηκε μετά το ματς να εξηγήσει στον 26χρονο Σκωτσέζο τι ήταν ο Στιβ Μπλούμερ. Θα έχει ακούσει άλλωστε τον ύμνο της ομάδας, ένα συγκλονιστικό εμβατήριο με τίτλο “ Steve Bloomer's Watchin'”, δηλαδή ο “ο Στιβ Μπλούμερ (σσ: από ψηλά) βλέπει”.
Για την ιστορία, η Ντέρμπι είναι 3η και “πατάει” γερά μέσα στα πλέι οφ, την ώρα που η Νότιγχαμ ιδρώνει για να κρατήσει την έκτη και τελευταία θέση. Η Λέστερ και η Μπέρνλι ετοιμάζονται ήδη για την επιστροφή μετά από δέκα και τέσσερα χρόνια αντίστοιχα.