Το αδυσώπητο κυνήγι φαντασμάτων

Δεν έχουν ιδιαίτερη μορφή, δεν έχουν χρώμα, γεύση και κανένα σημείο αναφοράς, θα μπορούσα να πω. Είναι οι κλασικές σκέψεις που κάνει ο κάθε υγιής φίλαθλος που νιώθει ότι η απόλαυση της θάλασσας και η θαλπωρή της παραλίας, του στέρησαν τη δυνατότητα να διασκεδάζει παρακολουθώντας το αγαπημένο του άθλημα.

Στον πακτωλό των σκέψεων, μία είναι η κυρίαρχη: Ποιος θα κατακτήσει στο τέλος το πρωτάθλημα; Μία ερώτηση, η απάντηση της οποίας αποτελεί ένα μυστηριώδη γρίφο που ανακύπτει από τον μεταγραφικό οργασμό, από την ευπαθή ανάγκη των φιλάθλων να προστρέχουν στη γλύκα των προβλέψεων, από την ίδια την αγάπη για συγκεκριμένες ομάδες. Είτε είναι δόκιμες είτε όχι, οι προβλέψεις αποτελούν το αλατοπίπερο της φίλαθλης ιδιότητας. Ο φίλος μίας ομάδας, προβλέπει και η συνήθεια αυτή είναι μία συνήθεια που δεν κόβεται και για να είμαστε και λίγο ρομαντικοί, γιατί να κοπεί άλλωστε;

Απαλλαγμένος από το άγχος που δημιουργεί η συναισθηματική πρόσδεση με μία συγκεκριμένη ομάδα, εισέβαλλα στην διαδικασία των προβλέψεων με εξαιρώντας τον εαυτό μου από το σύνολο του φίλαθλου κόσμου που περιμένει την έναρξη της Premier League. Η αλήθεια είναι ότι, μία μικρή μελαγχολία με κυρίευσε. Διαπίστωσα μετά λύπης, ότι στον κατάλογο των εν δυνάμει πρωταθλητών, δεν χωρούσαν άνετα και πολλοί υποψήφιοι. Η Άρσεναλ του παλιού καλού καιρού απουσιάζει, η Λίβερπουλ η σημερινή απέχει παρασάγγας από την Λίβερπουλ του 2000-2009( για να μην πάω πιο πίσω), η Μάντσεστερ Σίτι  βγάζει μία εικόνα, χρυσοποίκιλτου εξωτερικά, πλην άδειου εσωτερικά πηγαδιού, σα να στέρεψε ξαφνικά από την πηγή της φιλοδοξίας, η Τότεναμ, η Έβερτον δείχνουν να μην έχουν το απαραίτητο βάρος ώστε να χαρακτηριστούν μαχητές του θρόνου.

Τί περισσεύει; Τσέλσι, λόγω κυρίως Μουρίνιο και Μάντσεστερ λόγω κυρίως...Φέργκιουσον. Η παρουσία του πρώτου σε συνδυασμό με την απουσία του δεύτερου έχει αναζωογονήσει για τα καλά το ενδιαφέρον και έστω και αν μειώθηκε ο αριθμός των διεκδικητών, έχει φουντώσει χαρακτηριστικά η αδυναμία τοποθέτησης μίας ομάδας εκ των δύο σε ρόλο φαβορί. Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω με τον κύριο Σωτηρακόπουλο, περί pole position των μπλε κατά την εκκίνηση. Είναι φανερό ότι η αύρα του Πορτογάλου αποτελεί μία τέλεια μηχανή εκπυρσοκρότησης, για μία εντυπωσιακή και επιβλητική εκκίνηση. Η Τσέλσι δείχνει να ισορροπεί καλύτερα στο επικίνδυνο πέρασμα μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Δείχνει φαβορί, ίσως και εν τέλει να είναι κιόλας.

Το ποδόσφαιρο αγαπήθηκε για χιλιάδες λόγους. Ένας από αυτούς είναι σίγουρα η επιβολή της ισχύος της πραγματικής ζωής κόντρα στην επίπλαστη αλήθεια που θα έχτιζαν οι καλοκαιρινές προβλέψεις. Πολλοί πρωταθλητές του καλοκαιριού, παρακολουθούν εξ αποστάσεως τις απονομές του Μάη. Ένας άλλος λόγος, είναι ότι πολλές φορές η ψυχική ιστοριογραφία στις μνήμες του νου κινεί γη και ουρανό, αλλάζοντας αποτελέσματα. Πολλές φορές η ακραία μίξη συναισθημάτων και προσπάθειας διαλύει σε εκατομμύρια κομματάκια τις ελπίδες που αναδύονται από τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια. Τότε, το παραμύθι επιστρέφει στο χορτάρι και παίζει μπάλα. Ένα παραμύθι με ιστορίες φαντασμάτων, που από το 1986 κ μετά, έχουν στοιχειώσει τα αποδυτήρια του  Old Trafford.

Αγγελος Αλαμανιώτης