Σε μία γωνία του «Ολντ Τράφορντ», την Κυριακή είχε σηκωθεί ένα πανό…You’ll never win the league, έγραφε και ήταν μία ακόμη θλιβερή υπενθύμιση προς τους φίλους της Λίβερπουλ, πως ο τελευταίος τίτλος πρωταθλήματος πήγε στην τροπαιοθήκη τους πριν δύο δεκαετίες!
Το ίδιο πανό είχε αναρτηθεί κάποτε από τους Liverpudlians τον Μάιο του 1992, όταν η Γιουνάινεντ (χωρίς τίτλο τότε για 26 συναπτά έτη) επισκεπτόταν το «Ανφιλντ».
Η Λιντς Γιουνάινεντ περίμενε ένα θαύμα, για να αρπάξει τον τίτλο, και η Λίβερπουλ της έκανε τη χάρη νικώντας 2-0 τους αιώνιους αντιπάλους της. Από την επόμενη χρονιά η Γιουνάινεντ αφού πρώτα έσπασε την γκίνια και πήρε το πρώτο πρωτάθλημα από το 1967, άρχισε το δικό της σερί όπως η Λίβερπουλ νωρίτερα. Οι 7 τίτλοι που είχε τότε έγιναν αισίως 18 και έπιασε τη Λίβερπουλ και τώρα σε μία κούρσα που δείχνει ανοιχτή μεν αλλά την οδηγεί η ομάδα του Φέργκιουσον λίγοι θα πήγαιναν κόντρα της! Έχει και την ποιότητα και την ικανότητα να πάρει τον τίτλο κάτι που θα σημαίνει και νέο ρεκόρ διαδοχικών κατακτήσεων από μία ομάδα. Η Γιουνάινεντ έχει ξαναπάρει τρεις σερί τίτλους μεταξύ του 1999 και του 2001 αλλά αυτό το έχει κάνει και η Λίβερπουλ (1982, 1983, 1984) αλλά και η Αρσεναλ (1934,1935,1936) και η Χάντερσφιλντ (1923,1924,1925). Αυτό λοιπό που θέλει ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον είναι να ξεπεράσει τον ..εαυτό του κάτι δύσκολο όταν έχεις δύο ντουζίνες τίτλους σε αυτή τη θέση και έχεις κάνει τα πάντα!
Όμως αυτή η Γιουνάιτεντ δείχνει πάντα έτοιμη σε αυτό το κρίσιμο κομμάτι της σεζόν, μετά τον Γενάρη και κακά τα ψέμματα είναι αυτή η περίοδος που κερδίζονται οι τίτλοι. Φέτος η Τσέλσι έπρεπε κανονικά να έχει ήδη κατακτήσει τον τίτλο αφού τον Νοέμβριο έκανε ένα σερί επτά αγώνων με μόλις μία νίκη και παρόλα αυτά ήταν πάντα μπροστά στη βαθμολογία μέχρι και την περασμένη εβδομάδα! Όμως επειδή κανείς δεν κερδίζει πρωτάθλημα με τα λόγια, η Γιουνάινεντ ξανάγινε φαβορί με την κυριακάτικη νίκη της επί της χλωμής Λίβερπουλ και επί της ουσίας φοβάται πιο πολύ την εκπληκτική Αρσεναλ του Βενγκέρ. Οι «κανονιέρηδες» που άρχισαν το καλοκαίρι ως επίφοβοι για να μείνουν εκτός τετράδας από τη Μάντσεστερ Σίτι κάλυψαν δύο φορές μέσα στην σεζόν κάλυψαν τεράστιες διαφορές από την κορυφή. Τον Νοέμβριο έμειναν πίσω δώδεκα πόντους από την Τσέλσι μετά την ήττα τους στο Emirates από τους αντιπάλους της, αλλά τους έπιασε στην κορυφή τον Γενάρη! Ύστερα ήρθαν οι δύο κολλητές ήττες από Γιουνάινεντ και Τσέλσι για να ξαναβρεθεί εννιά πόντους πίσω, αλλά και πάλι η Αρσεναλ έφερε τούμπα τη λογική πιάνοντας κορυφή το περασμένο Σάββατο έστω και για 24 ώρες!
Το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι το μεγάλο της ατού και αν καταφέρει ο Βενγκέρ να οδηγήσει την ομάδα του σε αυτό το πρωτάθλημα τότε θα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του από την μέρα που έφτασε στο νησί το 1996. Μεγαλύτερη και από το αήττητο πρωτάθλημα του 2004 γιατί τότε διέθετε παίκτες μπαρουτοκαπνισμένους σε μεγάλα ματς και είχαν ήδη γευτεί την χαρά των τίτλων. Αντίθετα τώρα έχει πολλά νέα παιδιά και αν τελικά δεν πάρει το πρωτάθλημα να υπάρχει μία μόνο ευθύνη του Αλσατού: που τον Γενάρη δεν πήγε να αποκτήσει έναν killerσέντερ φορ που θα είχε το εύκολο γκολ και που θα λειτουργούσε ευεργετικά η παρουσία του και για τον Μπέντνερ και που θα είχε ήδη «κλειδώσει» με την παρουσία του τον τίτλο!
Μάντσεστερ Σίτι και Τσέλσι ήταν στο 0-0 και ο τελικός του FA Cup χρειαζόταν κάτι ξεχωριστό για να μην πάει στην παράταση. Και εκεί εμφανίστηκε ο Αντουάν Σεμένιο, ο άνθρωπος για τον οποίο η Σίτι πλήρωσε 64 εκατομμύρια λίρες τον Ιανουάριο για να πάρει ακριβώς αυτό που ήθελε: ποιότητα, έκρηξη και γκολ. Μία κίνηση που δεν ήρθε με κεφαλιά, ούτε με βολίδα. Ήρθε με ένα υπέροχο τακουνάκι στο 78ο λεπτό, μετά από αστραπιαία αντεπίθεση και πάσα του Χάαλαντ. Ο Σεμένιο γύρισε το σώμα του, «έκλεψε» τον χρόνο από την άμυνα της Τσέλσι και έστειλε τη μπάλα στην εστία με την πίσω πλευρά του ποδιού του. Ένα γκολ που θα μνημονεύεται αν και ο τελικός γενικά ήταν πολύ φτωχός και σε ποιότητα και σε φάσεις. Η δουλειά όμως έγινε για τον Πεπ Γκουαρδιόλα.
Ο Αρτέτα προετοίμασε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να έχει «καθαρίσει» από το 20’, έκανε λάθος, έβγαλε... σημάδια Πεπ Γκουαρδιόλα, αλλά η Άρσεναλ πανηγύρισε μία νίκη τίτλου απέναντι στη Γουέστ Χαμ, στο «London Stadium». Ο Ράγια την κράτησε, ο Έντεγκααρντ την ξεκλείδωσε και έδειξε γιατί είναι ο αρχηγός της και ο Λεάντρο Τροσάρ έβαλε, ίσως, το πιο κομβικό γκολ της καριέρας του. Οι «κανονιέρηδες» απέχουν τρία ματς από την κορυφαία στιγμή στην ιστορία τους. Ίσως, από το να ξεπεράσουν τους «Invincibles», όπως είχε πει ο Τιερί Ανρί. Πρακτικά, αυτό θα συμβεί, αν σηκώσουν το Champions League. Και όλα αυτά, βασισμένοι στο σύνολο, με λίγα «σημεία αναφοράς» και δίχως τους «σούπερ σταρ»…
Με τρεις αγωνιστικές να απομένουν για την ολοκλήρωση της Premier League, η Άρσεναλ βρίσκεται ενώπιον μιας καθαρής αλλά εξαιρετικά απαιτητικής πρόκλησης: πρέπει να κερδίσει και τα τρία εναπομείναντα παιχνίδια της για να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα μετά από 22 χρόνια. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Γουέστ Χαμ, εντός έδρας με την ήδη υποβιβασμένη Μπέρνλι και εκτός έδρας με την Κρίσταλ Πάλας. Αν τον περασμένο Ιούλιο ο Μικέλ Αρτέτα και οι ποδοσφαιριστές του γνώριζαν ότι το πρωτάθλημα θα κρινόταν σε αυτά τα τρία συγκεκριμένα ματς, θα είχαν δεχθεί την πρόταση χωρίς δεύτερη σκέψη. Και θα ήταν διαδικαστικό θέμα. Τώρα θα το κάνει;
Παρίσι, 28 Απριλίου 2026. Ημερομηνία που δεδομένα θα περάσει στην ιστορία αφού η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν Μονάχου έπαιξαν ένα από τα πιο επικά ματς στην ιστορία του Champions League. Τελικό σκορ 5-4 υπέρ των Γάλλων πρωταθλητών Ευρώπης, αλλά θα μπορούσε να είναι 5-5, 6-4, 5-6 ή οτιδήποτε άλλο! Από ποδοσφαιριστές που έπαιζαν σαν να ήταν παιδιά στο γήπεδο της γειτονιάς τους. Δεν ήταν απλώς ένας αγώνας. Ήταν μια υπενθύμιση του γιατί ερωτευόμαστε αυτό το παιχνίδι.
