Ο Νταβίντ Ενγκόγκ στο England365: «Ο Τζέραρντ μου έκανε τάκλιν με τα δύο πόδια στην πρώτη προπόνηση – Δυσκολότερος αντίπαλος ο Τέρι!»

Κάποτε, ο Ράφα Μπενίτεθ είχε πει πως θα γέμιζε τα… παπούτσια του Φερνάντο Τόρες. Έκανε πολλά στη Λίβερπουλ. Σκόραρε σε Premier League και Champions League, έφτασε κοντά στο να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Πριν από 10 χρόνια, ήρθε στην Ελλάδα και στον Πανιώνιο. Έπαιξε για μία, σχεδόν, σεζόν. Κι όμως, έχει διαλέξει τη χώρα μας για τη μόνιμη διαμονή του.

Θυμάται όλους του τους προπονητές, την πρώτη του μέρα στη Λίβερπουλ, αλλά και ένα τάκλιν που τον έκανε να καταλάβει πως πρέπει να παλέψει σκληρά για να καθιερωθεί σε ένα τόσο μεγάλο κλαμπ. Από τις συναντήσεις με τον Μουρίνιο και τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, μέχρι την περιπέτειά του στη Λιθουανία. Ο Νταβίντ Ενγκόγκ, μας τα είπε όλα!

Με τη Λίβερπουλ έβαλε 19 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, έχει σκοράρει στο ντέρμπι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και παραλίγο, στην πρώτη του σεζόν στο «Νησί», να είναι πρωταθλητής Αγγλίας. Δεν τον πειράζει όμως, γιατί πήρε πολλά από το ποδόσφαιρο!

Έπαιξε σε πάρα πολλές ομάδες, γνώρισε την εμπειρία της Championship, αποκαλύπτει τι ομάδα στηρίζει στην Αγγλία και μιλά για τα πρώτα του χρόνια στο ποδόσφαιρο, στη Γαλλία και την Παρί Σεν Ζερμέν. Είχε φιλοδοξίες να αγωνιστεί σε ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ του κόσμου, τη Λίβερπουλ και το πέτυχε!

#OnThisDay in 2009... THAT celebration 🤩 https://t.co/JNlv5yMDXF

— Liverpool FC (@LFC) October 25, 2020

Αναλυτικά, η συνέντευξη του Νταβίντ Ενγκόγκ στο England365 και τον Κωνσταντίνο Μακρή:

Νταβίντ καλησπέρα, ξέρω ότι έπαιξες στην Ελλάδα μόνο για έναν χρόνο, στον Πανιώνιο, τι είναι αυτό που σε φέρνει εδώ, μόνιμα, σήμερα;

«Όταν ήρθαμε για πρώτη φορά, για τον Πανιώνιο, είχε αρέσει στη γυναίκα μου το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα, η γειτονιά. Όταν είσαι ποδοσφαιριστής δεν έχεις βάση, αλλάζεις σπίτια. Μου αρέσει η πόλη, ο καιρός, η θάλασσα. Στη Γαλλία είναι διαφορετικά, δεν πετυχαίνεις τέτοιο καιρό εύκολα.»

Είσαι κοντά στο ποδόσφαιρο, μπορεί να σε δούμε σε κάποιο πόστο;

«Αυτήν την στιγμή όχι, στο μέλλον ναι, θα μπορούσα σίγουρα να ασχοληθώ είτε με την προπονητική, είτε με κάτι άλλο, αλλά προς το παρόν έχω ελεύθερο χρόνο, τον περνάω με τα παιδιά μου. Ξέρεις, όταν είσαι μέσα στο ποδόσφαιρο, δεν έχεις προσωπική ζωή. Είσαι στο κινητό, τα τηλέφωνα χτυπάνε.»

Ας πάμε τον χρόνο πίσω, όταν βρισκόσουν στην Παρί Σεν Ζερμέν. Πώς ήρθε η πρόταση της Λίβερπουλ, τι σκεφτόσουν τότε, ως ένας 19χρονος ποδοσφαιριστής;

«Έπαιζα σε όλες τις μικρές εθνικής της Γαλλίας, στην Κ16, Κ17, Κ19, είχαν γίνει συζητήσεις για εμένα με τον Μουρίνιο, τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, τον Αρσέν Βενγκέρ. Ήξερα πως υπήρχε ενδιαφέρον από την Αγγλία για εμένα. Όλα αυτά έγιναν, πριν υπογράψω επαγγελματικό συμβόλαιο στην Παρί Σεν Ζερμέν.

Ήξερα το ενδιαφέρον, όμως ακόμη δεν ήμουν έτοιμος, οπότε επέλεξα να υπογράψω στην Παρί. Ήμουν στη χώρα μου, στο σπίτι μου, για εκείνη την ηλικία ήταν καλύτερο για εμένα. Είναι δύσκολο να φύγεις στα 16 σου ή στα 17 σου, για να πας σε μια ξένη χώρα.

Όταν ήρθε η πρόταση της Λίβερπουλ, ο προπονητής μου στην Παρί Σεν Ζερμέν, δεν με υπολόγιζε για τις βασικές του επιλογές. Μου είπε πως η ομάδα θα πάρει κι άλλον επιθετικό μπροστά μου.

Εκεί ήρθε η ευκαιρία της Λίβερπουλ. Είχα τον Ράφα Μπενίτεθ στο τηλέφωνο. Τον γνώριζα, αλλά ήταν απίστευτο. Στην κλήση μας η συνεννόηση λόγω γλώσσας ήταν δύσκολη, όμως τα βρήκαμε. Ήμουν περήφανος, καθώς όταν δουλεύεις σκληρά, από τις ακαδημίες, περιμένεις αυτές τις ευκαιρίες.»

Όταν ήσουν μικρός, είχες όνειρο να αγωνιστείς στην Premier League;

«Ναι, ήθελα να αγωνιστώ στην Premier League και συγκεκριμένα στην Άρσεναλ, γιατί είχε αρκετούς Γάλλους ποδοσφαιριστές. Ο Τιερί Ανρί, Πιρές, Βιείρα. Υποστήριζα την Άρσεναλ, κέρδιζαν τότε. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα. Έπαιξα στη Λίβερπουλ και τώρα… γέρνω πιο πολύ σε αυτούς, έχω συνδεθεί. Εύχομαι να κερδίσουν περισσότερα.»

Ο Ράφα Μπενίτεθ, είχε πει σε μια συνέντευξη τύπου, όταν ο Φερνάντο Τόρες ήταν τραυματίας, πως εσύ μπορείς να μπει στα… παπούτσια του. Όταν γύρισες σπίτι, μετά από μια τέτοια ατάκα, ποιές είναι οι σκέψεις σου;

«Να είμαι ειλικρινής, αυτό δεν το θυμόμουν. Εγώ ήμουν συγκεντρωμένος στο παιχνίδι, ήταν σημαντικό, παίζαμε με τη Φιορεντίνα στο Άνφιλντ.»

Θυμάσαι το γκολ σου απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Ήταν το πιο σημαντικό της καριέρας σου;

«Το θυμάμαι, δεν ήταν το πιο… όμορφο, αλλά ναι ήταν το σημαντικότερο. Ήταν ένα από τα πιο σημαντικά παιχνίδια, το πιο μεγάλο ντέρμπι. Ήταν πολύ καλή στιγμή.

Όταν βάζεις ένα τέτοιο γκολ, απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο, λες, πως τώρα μπορείς να σκοράρει παντού και με οποιονδήποτε.»

Έχεις κάποια ιστορία από τη Λίβερπουλ που δεν έχεις πει ποτέ, κάτι από τις πρώτες σου μέρες. Είχες τόσο σπουδαίους συμπαίκτες και ήσουν μικρός, σου έκαναν κάποιο… καψώνι ή κάτι αντίστοιχο;

«Αυτό που θυμάμαι είναι πως στην πρώτη προπόνηση, ο Τζέραρντ μου έκανε ένα δυνατό τάκλιν, από πίσω, νομίζω το έκανε επίτηδες. Να μου δείξει πως ήμουν πλέον στην Αγγλία, εδώ που βρίσκεσαι πρέπει να κερδίσεις τη θέση σου. Δε μιλήσαμε βέβαια ποτέ για αυτό.

Ξέρεις, στο τέλος της ημέρας, όλοι με σέβονταν και ο Κάραγκερ ήρθε κοντά μου και μου είπε πως αν θέλω κάτι, θα ήταν όλοι δίπλα μου.»

Ποιος ήταν ο καλύτερος συμπαίκτης σου όσο ήσουν στη Λίβερπουλ;

«Θα έλεγα τον Τζέραρντ και τον Φερνάντο Τόρες. Ο Τόρες έφτασε στο peak του στη Λίβερπουλ. Όταν πήρα τη μεταγραφή εκείνος έβαζε το ένα γκολ μετά το άλλο. Μπορώ σε αυτούς να βάλω και τον Αλόνσο, αλλά και τον Κάιτ. Ήταν μια ομάδα που ήταν… γεμάτη σε κάθε θέση.

Χάσαμε το πρωτάθλημα για πολύ λίγο την πρώτη χρονιά που ήρθα, στη Λίβερπουλ δεν κέρδισα κάτι. Τα παιδιά μου με ρωτούν. Είναι σίγουρα στενάχωρο, όμως κέρδισα άλλα στην καριέρα μου, όπως το κύπελλο με την Παρί Σεν Ζερμέν.

Κέρδισα όμως σίγουρα άλλα πράγματα στο διάστημά μου στην Αγγλία. Οι εμπειρίες μου στη χώρα, τόσο γενικά όσο και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι ήταν πολλές και σπουδαίες και σίγουρα με βοήθησαν πολύ στην εξέλιξή μου.»

Μετά από τη Λίβερπουλ, ήρθε κάτι άλλο στην Αγγλία. Έπαιξες στην Μπόλτον και λίγο αργότερα στην Championship. Έφυγες από τη Λίβερπουλ για να παίζεις περισσότερο, ή είχε τελειώσει απλά η διαδρομή;

«Ήθελα να παίξω περισσότερο. Έπαιζα πέντε λεπτά, δέκα λεπτά. Ήθελα να αγωνίζομαι περισσότερο. Πήγα στην Μπόλτον, ήμουν οκ. Δεν καταφέραμε βέβαια να σώσουμε την κατηγορία. Είναι το πιο δύσκολο πρωτάθλημα στον κόσμο. Όλοι μπορούν να κερδίσουν και να χάσουν απ’ όλους.

Πέσαμε στην Championship, είχα προτάσεις τότε, μία από τη Γουέστ Χαμ, αλλά επέλεξα να μείνω για να ανεβάσω ξανά την ομάδα στην πρώτη κατηγορία. Ένιωθα πως είχα ευθύνη. Όταν είσαι σε μια ομάδα που υποβιβάζεται νιώθεις περίεργα.

Την πρώτη σεζόν, μείναμε εκτός play – off για δύο βαθμούς, τη δεύτερη ήμουν καλά, όπως και την πρώτη, όμως υπήρχαν κάποια οικονομικά προβλήματα. Μου είπαν ότι πρέπει να με… ξεφορτωθούν, για οικονομικούς λόγους και πήγα στη Σουόνσι.

Ήταν δύσκολη η προσαρμογή. Νέα ομάδα, νέοι συμπαίκτες, δεν είχα κάνει προετοιμασία μαζί τους.»

Ποιος ήταν ο δυσκολότερος αντίπαλος που αντιμετώπισες ποτέ, θυμάσαι κάτι από τη μονομαχία σας;

«Σίγουρα, ήταν ο Τζον Τέρι. Δεν ήταν ο πιο γρήγορος, αλλά ήταν έξυπνος, έμπειρος και πολύ δυνατός. Ζύγιζε τις κινήσεις μου πριν καν πάρω την μπάλα. Ήταν πίσω σου, δε σε άφηνε να γυρίσεις. Πολύ δύσκολος αντίπαλος. Όταν τον βρήκα αντίπαλο με την Μπόλτον, τον είδα και είπα, σήμερα δεν σκοράρω με τίποτα.»

Όσον αφορά στη Λίβερπουλ, στις προπονήσεις είχα να αντιμετωπίσω πολλές δυσκολίες με τον Κάραγκερ, τον Σκρτέλ και τον Άγκερ. Μεγάλα και δυνατά κορμιά, ήταν… bullies.»

Ποιόν θεωρείς τον καλύτερο προπονητή που είχες ποτέ;

«Όσον αφορά στην τακτική και τον τρόπο παιχνιδιού, ο Ράφα Μπενίτεθ ήταν πολύ καλός. Βέβαια, ξεχωρίζω και τον προπονητή μου στον Πανιώνιο, τον Βλάνταν Μιλογεβιτς. Ήταν δίκαιος και πολύ καλός άνθρωπος. Όταν είχα τραυματιστεί, με είχε επισκεφθεί. Αυτές οι μικρές, αλλά σημαντικές πράξεις, μετρούν πολύ.

Βέβαια, θυμάμαι όλους μου τους προπονητές από τη μικρή μου ηλικία. Πηγαίναμε μικροί, μακριά από την οικογένειά μας. Τέσσερις πέντε προπονήσεις την εβδομάδα, σε ηλικία 11 και 12 ετών. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν σαν τον… πατέρα μας. Δεν ξεχνάω κανέναν, τους θυμάμαι όλους.»

Μετά το ποδόσφαιρο, τι υπάρχει για έναν επαγγελματία αθλητή;

«Σίγουρα πολύς ελεύθερος χρόνος. Πριν η μέρα μου ήταν γεμάτη, είχα συνέχεια πράγματα να κάνω και ανθρώπους να φροντίζουν για εμένα, τώρα είναι αλλιώς.

Βρίσκω χόμπι, παίζω padel, περνάω περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου. Γενικώς, ψάχνω πράγματα, ώστε να γεμίσω τον ελεύθερο μου χρόνο.»

Θα μπορούσαμε να σε δούμε σε κάποιο πόστο στο ποδόσφαιρο, μελλοντικά;

«Είναι πιθανό, αν ασχοληθώ με την προπονητική, έχω πάρει ήδη το πρώτο… χαρτί. Θα με ενδιέφερε πάρα πολύ να προπονώ μικρές ηλικίες, 15 – 16 – 17 ετών. Είναι ένα σημαντικό διάστημα για έναν αθλητή. Να του δώσεις όσα πρέπει για την επαγγελματική του καριέρα. Οπότε ναι, είναι πιθανό».