Μία Λίβερπουλ που «θέλει και δεν θέλει» αμυντικό χαφ!

Δεν πήρε, εξάλλου, και πολύ. Μονάχα τέσσερα λεπτά για να βρει η Νιούκαστλ ολόγυμνη τη μεσαία γραμμή της Λίβερπουλ, να διανύσει με μόλις δύο πάσες 70 μέτρα και να τελειώσει δια ποδός Ελάνγκα μέσα σε εννέα δευτερόλεπτα την πρώτη μεγάλη φάση του αγώνα. Ό,τι ακριβώς έκανε και στο 2-1 του Γουίλοκ.

Είναι δεδομένο ότι οι εμφανείς και οριακά ανίατες ασθένειες της Λίβερπουλ, όπως αυτές αποτυπώθηκαν ξανά την Κυριακή, επανέφεραν θέλοντας και μη μία συζήτηση που στην πραγματικότητα ποτέ δεν εξέλειψε, παρά μόνο κρύφτηκε κατά καιρούς κάτω από το χαλί, για τον περίφημο αντικαταστάτη του Φαμπίνιο.

Εν είδει ειρωνείας, μόλις λίγες ώρες πριν το ματς, ο Βραζιλιάνος συμφώνησε να γίνει μέλος μίας «κόκκινης» αποικίας στην Τραπεζούντα, υπενθυμίζοντάς μας πως από την αποχώρησή του από το Άνφιλντ δεν έχουν περάσει ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά τρία ολόκληρα χρόνια. Και, τρία χρόνια μετά, η συζήτηση είναι ακριβώς η ίδια.

Το ενδιαφέρον είναι πως η Λίβερπουλ ουδέποτε αρνήθηκε την πραγματική ανάγκη για την απόκτηση ενός αντικαταστάτη του Φαμπίνιο. Ήδη το καλοκαίρι εκείνο ο Γιούργκεν Κλοπ άναψε το «πράσινο φως» για τριψήφιο ποσό για τους Μόισες Καισέδο και Ρομεό Λάβια, προτού η Τσέλσι αρπάξει αμφότερους και αφήσει τους «κόκκινους» με την αξιοπρεπέστατη λύση ανάγκης του Γουατάρου Έντο και τον Ράιαν Χράβενμπερχ που μόνο ως αμυντικός χαφ δεν λογιζόταν.

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο επόμενος προπονητής, Άρνε Σλοτ, έπαιξε τα ρέστα του για τον Μαρτίν Θουμπιμέντι. Plan B, ωστόσο, δεν φάνηκε πως υπήρχε, ο Θουμπιμέντι αρνήθηκε και ο Σλοτ προσπάθησε να σώσει την παρτίδα με το πείραμα Χράβενμπερχ.

Το αποτέλεσμα μαγικό. Η Λίβερπουλ πήρε ένα σχεδόν ανέλπιστο πρωτάθλημα, κεφαλαιοποιώντας ένα αδιανόητο πρώτο μισό της σεζόν, όμως, από τον Ιανουάριο και μετά τα «καμπανάκια» άρχισαν να χτυπούν δυνατά. Ο Χράβενμπερχ, που δεν έχανε λεπτό, άρχισε να «σβήνει» ενεργειακά, μαζί του και όλη η ομάδα, με αποκορύφωμα τις αποκαρδιωτικές εμφανίσεις στον τελικό του Καραμπάο και στα ματς με την Παρί.

Παράλληλα, ο Σλοτ κάθε άλλο παρά εμπιστευόταν τον Έντο, την ώρα που η διοίκηση δήλωνε πιο αποφασισμένη από ποτέ να «βρέξει χρήμα», όπως και έγινε. Έριξαν μισό δισεκατομμύριο σε μία πρωταθλήτρια ομάδα, καταφέρνοντας ωστόσο να την εμφανίσουν πολύ πιο αποδυναμωμένη (και) στη μεσαία γραμμή.

Για ακόμη ένα καλοκαίρι, λοιπόν, φέτος, με νέο πια προπονητή, η Λίβερπουλ αρνείται πεισματικά να ψάξει αμυντικό χαφ, την ώρα μάλιστα που ο Κέρτις Τζόουνς έχει ήδη κουνήσει μαντίλι.

Η αλληλουχία των γεγονότων αποδεικνύουν το εξής παράδοξο: ότι στη Λίβερπουλ έχουν από την πρώτη στιγμή αναγνωρίσει το πρόβλημα και την ανάγκη απόκτησης ενός βαρβάτου παίκτη στο «6», στην πράξη όμως δεν έχουν κάνει τίποτα ολοκληρωμένο για αυτό. Είναι αλήθεια ότι ο Ιραόλα χρησιμοποιεί δεν παίζει αποκλειστικά με έναν στυλοβάτη αμυντικό μέσο, αλλά με δύο παραδοσιακού τύπου κεντρικούς χαφ πίσω από το «10άρι» που κινείται ελεύθερα στο χώρο. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πως οι εναπομείναντες μέσοι στο ρόστερ της Λίβερπουλ, με εξαίρεση τον Έντο και τον φευγάτο Μπάιτσετιτς, αποτελούν επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο γκολ της Νιούκαστλ, Χράβενμπερχ και Σομποσλάι, βρίσκονταν ταυτόχρονα στην αντίπαλη περιοχή!

Αυτό προφανώς διορθώνεται με πολλή δουλειά, χρόνο, λάθη και την αλφαβήτα από την αρχή, ειδικά όταν ο προπονητής είναι καινούργιος. Ο Ιραόλα έχει δίκιο επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο και πως η Λίβερπουλ δεν θα ζήσει την άνοιξη με την άφιξη ενός «κούκου». Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αυτός ο «κούκος» δεν είναι απαραίτητος.

Την τελευταία δεκαπενταετία ο οργανισμός Λίβερπουλ συνεχώς επιλέγει τους δικούς του ρυθμούς, που πολλές φορές φαντάζουν αργοί. Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, αλλάζει πλέον πολύ πιο γρήγορα. Και, αν δεν το ακολουθείς, σε αφήνει πίσω του και εσύ κυνηγάς ασθμαίνοντας.

Μάριος Μάντζος

•  Ο Μαριος Μάντζος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του best seller βιβλίου Social One για τον Γιούργκεν  Κλοπ