Και πώς να το χάσει; Η Άρσεναλ του Αρτέτα έτοιμη να γράψει ιστορία μετά από 90 χρόνια!

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Η εμφατική νίκη με 3-0 απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι στο Community Shield, με γκολ των Ρικάρντο Καλαφιόρι στα 23 δευτερόλεπτα, Κάι Χάβερτς και Μάρτιν Εντεγκαρντ από δύο ασίστ του Τζόλη, δεν ήταν απλώς μια επίδειξη δύναμης. Ήταν δήλωση πρόθεσης. Με πλήρες ρόστερ, χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς στην εκκίνηση και με στοχευμένες μεταγραφές όπως ο Μπρούνο Γκιμαράες, ο Χρήστος Τζόλης και η οριστικοποίηση μεταγραφής του Πιέρο Χινκαπιέ, οι «Κανονιέρηδες» ξεκινούν τη χρονιά ως το πιο ολοκληρωμένο σύνολο της κατηγορίας.

Η διατήρηση του πρωταθλήματος είναι κάτι που η Άρσεναλ δεν έχει καταφέρει από τη δεκαετία του 1930. Τότε, υπό τον Χέρμπερτ Τσάπμαν και τους διαδόχους του, η ομάδα κυριάρχησε με διαδοχικούς τίτλους πέντε σε επτά σεζόν! Από τότε, ούτε οι «Αήττητοι» του Βενγκέρ το 2004 ούτε ο Τζορτζ Γκρέιαμ με την εξαιρετική ανασταλτικά ομάδα του 1989 και του 1991 ούτε η μυθική Άρσεναλ του Νταμπλ του 1971 κατάφεραν κάτι ανάλογο!

Τώρα, υπό τον Μικέλ Αρτέτα, όλα δείχνουν ότι η ιστορία μπορεί να γραφτεί ξανά. Ο τρόπος παιχνιδιού της Άρσεναλ δεν βασίζεται απλώς στην κατοχή ή στην ατομική ποιότητα. Είναι ένα σύστημα που πνίγει τον αντίπαλο.

Πέντε στοιχεία ξεχωρίζουν:

Πρώτον, το υψηλό πρέσινγκ είναι οργανωμένο και συγχρονισμένο. Οι επιθετικοί και οι μεσοεπιθετικοί κλείνουν άμεσα τις γραμμές πάσας προς τους κεντρικούς αμυντικούς του αντιπάλου, αναγκάζοντάς τον είτε να παίξει μακριά τη μπάλα είτε να ρισκάρει λάθη σε επικίνδυνες ζώνες.

Δεύτερον, η μετάβαση από πρέσινγκ σε 4-4-2 μπλοκ είναι άμεση και πειθαρχημένη. Όταν δεν κερδίζουν την μπάλα ψηλά, οι παίκτες υποχωρούν γρήγορα σε συμπαγή σχηματισμό, προστατεύοντας τον χώρο μπροστά από την άμυνα χωρίς να αφήνουν κενά.

Τρίτον, η επιθετική συνεισφορά των πλάγιων αμυντικών και των εσωτερικών μεσοεπιθετικών δημιουργεί συνεχή υπεραριθμία. Οι Καλαφιόρι και Μάιλς Λιούις-Σκέλι ή Μπεν Γουάιτ (αργότερα θα είναι ο Τίμπερ σε αυτή τη θέση όταν θα είναι και πάλι διαθέσιμος) κινούνται επιθετικά, ενώ ο Έντεγκααρντ και ο Γκιμαράες γεμίζουν τους χώρους ανάμεσα στις γραμμές.

Τέταρτον, το rest defense (άμυνα σε κατοχή) είναι από τα καλύτερα στην Ευρώπη. Ακόμα και όταν η Άρσεναλ επιτίθεται με πολλούς παίκτες, διατηρεί δομή που δυσκολεύει τις αντεπιθέσεις, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα απέναντι στη Σίτι.

Πέμπτον, η ένταση στις στατικές φάσεις και στις δεύτερες μπάλες παραμένει ακλόνητη. Η Άρσεναλ δεν βασίζεται μόνο στην ανοιχτή φάση· κερδίζει αγώνες από κόρνερ και φάουλ και από την πίεση που ασκεί. Με αυτά τα δεδομένα, η πρόβλεψη για τη νέα χρονιά είναι ξεκάθαρη: η Άρσεναλ θα ξεπεράσει άνετα τους 84 ή 86 ακόμα και 86 βαθμούς, αριθμός που αρκεί για τον τίτλο. Και δεν θα το κάνει οριακά. Θα το κάνει πιστεύω με διαφορά επτά ή οκτώ πόντων , αφήνοντας τη δεύτερη ομάδα αρκετά πίσω.

Η Άρσεναλ δε φαίνεται απλώς έτοιμη να υπερασπιστεί το πρωτάθλημα. Φαίνεται έτοιμη να το μετατρέψει σε κυριαρχία και αυτό είναι που τρομάζει. Με την Μάντσεστερ Σίτι με καινούργιο προπονητή έπειτα από τον Πεπ που πάντα θα ήταν δύσκολη η διάδοχη τη Λίβερπουλ να προσπαθεί με τον Ιραόλα ανασυνταχθεί μετά την τραγική περσινή εικόνα και σεζόν την Τσέλσι με τον Αλόνσο να έχει δύσκολο έργο και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τις οδηγίες του Κάρικ ως μόνιμου να πρέπει να συνδυάσει φέτος ξανά Ευρώπη και πρωτάθλημα μοιάζει αδύνατο να απειληθεί η πρωταθλήτρια.

Μία υποσημείωση για τον Χρήστο Τζόλη που θα αποδειχθεί λίρα εκατό! Το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε δείχνει την ωριμότητα του και μακάρι να δικαιώσει όλη αυτή την καλή αρχή και για τον ίδιο και για την ομάδα του και για την εθνική μας ομάδα.