Ο τελευταίος χορός τελείωσε – Τώρα, αρχίζει η εποχή του Ζιντάν!

Μερικές φορές, μετά το τέλος μιας σχέσης, ειδικά όταν πρόκειται για μια σχέση τόσο βαθιά όσο εκείνη του Ντιντιέ Ντεσάν με την εθνική Γαλλίας, χρειάζεται ένα διάλειμμα. Λίγος χρόνος για σκέψη και απολογισμό πριν από το επόμενο μεγάλο βήμα. Όμως, όταν στο προσκήνιο βρίσκεται ο Ζινεντίν Ζιντάν, η Γαλλία μοιάζει ανίκανη να αντισταθεί.

Ο Ντεσάν υπήρξε ένας σπουδαίος ηγέτης του γαλλικού ποδοσφαίρου: αρχηγός και προπονητής που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ένας άνθρωπος αφοσιωμένος στην εθνική ομάδα και στην ιδέα πως το σύνολο πρέπει να προηγείται του εγώ. Ακόμη κι αν η Γαλλία έφυγε από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο με την αίσθηση ότι μπορούσε να πετύχει περισσότερα, καθώς αποκλείστηκε από την Ισπανία, την πρωταθλήτρια κόσμου, η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του εξέφρασε «άπειρη ευγνωμοσύνη» για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα προσφοράς.

Κανονικά, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί ο διάδοχός του.

Ο Ζιντάν, όμως, δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος.

Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Ζιντάν μοιάζει εδώ και χρόνια αναπόφευκτη. Αναμένεται να ξεκινήσει επίσημα τη δουλειά του την 1η Σεπτεμβρίου. Όταν ο πραγματισμός του Ντεσάν προκαλούσε αντιδράσεις, η πίεση για τον Ζιντάν μεγάλωνε. Όταν, από την άλλη, ο Ντεσάν οδηγούσε τη Γαλλία σε μεγάλες επιτυχίες, το θέμα έμπαινε προσωρινά στην άκρη, με την αίσθηση ότι αργά ή γρήγορα η στιγμή θα ερχόταν.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως ο Ζιντάν, στα 54 του πλέον, έχει μείνει συνειδητά μακριά από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο για πέντε ολόκληρα χρόνια και κανείς στη Γαλλία δεν φαίνεται να θεωρεί αυτό το γεγονός πρόβλημα.

«Κοιτάξτε, είναι ο Ζιζού». Και για πολλούς, αυτό αρκεί.

Ο Ζιντάν θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος Γάλλος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, αν και ο Μισέλ Πλατινί και ο Κιλιάν Μπαπέ έχουν ισχυρά επιχειρήματα στη σχετική συζήτηση. Ήταν ένας καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου, ένας παίκτης που απέκτησε συμβολική σημασία όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στην ίδια τη γαλλική κοινωνία.

Γιος μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική, φόρεσε τη φανέλα των «Les Bleus» ως η μεγάλη ελπίδα ενός έθνους. Όταν κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, έγινε τόσο αγαπητός ώστε το πρόσωπό του φωτίστηκε στην Αψίδα του Θριάμβου, ενώ εκατομμύρια Γάλλοι φώναζαν «Ζιζού Πρόεδρος».

Η καριέρα του, βέβαια, είχε και την ανθρώπινη πλευρά της. Στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, αποβλήθηκε για την περίφημη κεφαλιά στον Μάρκο Ματεράτσι. Μια στιγμή που αποκάλυψε τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο, στην κορυφαία σκηνή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Στη συνέχεια, ο Ζιντάν έγραψε ιστορία και από τον πάγκο. Με τη Ρεάλ Μαδρίτης κατέκτησε τρία συνεχόμενα Champions League, οδηγώντας την ομάδα σε μια εκπληκτική περίοδο επιτυχίας.

Τι έκανε όμως όλα αυτά τα χρόνια; Πού βρισκόταν; Και γιατί η πενταετής απουσία του από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν φαίνεται να επηρεάζει την καταλληλότητά του για την πιο σημαντική δουλειά στο γαλλικό ποδόσφαιρο;

Ο Ζιντάν επέλεξε να ζήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Πέρασε χρόνο με την οικογένειά του, αναζήτησε την ηρεμία και περιόρισε τις δημόσιες εμφανίσεις του σε φιλανθρωπικούς αγώνες και συνεργασίες με εταιρείες στις οποίες έχει ρόλο πρεσβευτή. Παραμένει στην Ισπανία από την εποχή του στη Ρεάλ Μαδρίτης. Δεν είναι πλέον μόνο πατέρας, αλλά και παππούς.

Ήταν διατεθειμένος να περιμένει.

Οι επικριτές του Ντεσάν θεωρούσαν ότι η αναμονή είχε διαρκέσει υπερβολικά πολύ. Παρ’ όλα αυτά, η στιγμή του Ζιντάν έφτασε.

Η επιλογή του να μείνει μακριά από την εθνική ομάδα όσο ο Ντεσάν ολοκλήρωνε τη δική του εποχή δείχνει έναν συγκεκριμένο βαθμό κλάσης. Όλοι στη Γαλλία γνώριζαν ότι ο Ζιντάν βρισκόταν στο παρασκήνιο, περιμένοντας. Σε αρκετές περιπτώσεις, η παρουσία του έγινε άβολη, καθώς η κριτική προς τον Ντεσάν αυξανόταν.

Ο ίδιος ο Ντεσάν αναφέρθηκε σε αυτό μετά το τέλος της τελευταίας του μεγάλης διαδρομής:

«Αποφάσισα ότι έπρεπε να τελειώσει… όχι για χάρη μου, αλλά για το καλό της γαλλικής ομάδας. Το περιβάλλον γύρω μου είχε γίνει τοξικό. Η ομάδα δεν το αξίζει αυτό».

Οι δύο άνδρες είναι δύο από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Υπήρξαν συμπαίκτες και είχαν ξεχωριστούς ρόλους στην ομάδα που οδήγησε τη Γαλλία στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της, το 1998.

Ο Ντεσάν ήταν ο αρχηγός, ο άνθρωπος που έδινε συνεχώς ενέργεια και ενθάρρυνση. Ο Ζιντάν ήταν ο πνευματικός ηγέτης και η τεχνική έμπνευση. Ο ένας ήταν το σύμβολο που όλοι έβλεπαν, ο άλλος ο άνθρωπος που βοηθούσε να ξετυλιχθεί αυτό το σύμβολο σε ένα καλοκαίρι που η Γαλλία δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Η σκυτάλη από τον Ντεσάν στον Ζιντάν έχει επομένως μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση. Η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία θέλει ο Ντεσάν να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια και με την αναγνώριση που αξίζει για την προσφορά του στην εθνική ομάδα.

Συνολικά, ως ποδοσφαιριστής και προπονητής, ο Ντεσάν έχει συμμετάσχει σε 290 αγώνες της Γαλλίας. Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο 30% όλων των αγώνων που έχει δώσει η εθνική ομάδα από το πρώτο επίσημο παιχνίδι της, το 1904.

Ο ίδιος ο Ζιντάν είχε εκφράσει ξεκάθαρα την επιθυμία του να επιστρέψει κάποια στιγμή στην εθνική ομάδα. Σε μια σπάνια συνέντευξή του στην «L’Équipe», το 2022, είχε πει:

«Δεν έχει τελειώσει με τους Les Bleus».

«Θέλω να κλείσω τον κύκλο μου με την εθνική Γαλλίας. Έζησα αυτή την ομάδα ως ποδοσφαιριστής και είναι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ. Είναι η κορυφή. Αν είναι να γίνει, θα γίνει. Όταν λέω ότι θέλω κάποια μέρα να αναλάβω την εθνική ομάδα, το εννοώ. Αν παρουσιαστεί η ευκαιρία, θα είμαι εκεί. Αυτή είναι η βαθύτερη επιθυμία μου».

Οι δύο άνδρες έχουν διαφορετικές προσωπικότητες.

Ο Ντεσάν είναι περισσότερο άνθρωπος της ομοσπονδίας, ένας προσιτός χαρακτήρας που θα μπορούσε να εκπροσωπεί τους «Les Bleus» σε ολόκληρη τη Γαλλία χωρίς ιδιαίτερη φασαρία.

Ο Ζιντάν, αντίθετα, έχει μια σχεδόν μυθική παρουσία.

Κάθε φορά που εμφανίζεται, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Η παρουσία του είναι κάτι ανάμεσα σε χολιγουντιανό γεγονός και θρησκευτική εμπειρία. Το χάρισμά του είναι τεράστιο.

Αγωνιστικά, η Γαλλία δεν χρειάζεται απαραίτητα μια επανάσταση. Ο Ντεσάν παραδίδει μια ομάδα πιο δυνατή και πιο δεμένη από εκείνη που ανέλαβε το 2012. Ο Ζιντάν δεν μπαίνει σε ένα περιβάλλον που χρειάζεται να γκρεμιστεί και να χτιστεί από την αρχή.

Η φυσική προσδοκία, πάντως, είναι ότι ο Ζιντάν θα δώσει στη Γαλλία περισσότερη ελευθερία, έκφραση και τόλμη.

Υπάρχουν, βέβαια, και ορισμένες λεπτομέρειες που θα χρειαστεί να διευθετηθούν. Η Γαλλία συνεργάζεται με τη Nike, ενώ ο Ζιντάν έχει μακροχρόνια σχέση με την Adidas. Παράλληλα, αναμένεται σημαντική αλλαγή στο τεχνικό επιτελείο, με τον παλιό τερματοφύλακα της Γαλλίας και πρωταθλητή κόσμου του 1998, Φαμπιάν Μπαρτέζ, να είναι ένα από τα ονόματα που έχουν ακουστεί.

Μετά από πέντε χρόνια στη σκιά, ο Ζινεντίν Ζιντάν επιστρέφει στο κέντρο της σκηνής.

Επιστρέφει σε έναν κόσμο που γνωρίζει καλά, αλλά αυτή τη φορά από διαφορετική θέση. Έχει πίσω του μια τεράστια ποδοσφαιρική ιστορία και μπροστά του μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της καριέρας του.

Να οδηγήσει τη Γαλλία, την πιο διαχρονική ποδοσφαιρική του αγάπη, σε ένα νέο κεφάλαιο.

Και αυτή τη φορά, η Γαλλία δεν περιμένει άλλο.

Καλεί τον «Ζιζού».

Αναστάσης Κόνιαρης