Όχι άλλα αγάλματα: Πώς ο Μαρτίνεθ για τον Ρονάλντο θυσιάζει το μέλλον της εθνικής Πορτογαλίας στον βωμό του εγωισμού!
Με μια εικόνα διάλυσης, παθητικότητας και εγωκεντρικής προσκόλλησης σε έναν μόνο παίκτη, η Πορτογαλία προβλημάτισε στην πρεμιέρα της απέναντι στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Οι Λουζιτανοί έμοιαζαν να αγωνίζονται για μεγάλο διάστημα με 10 παίκτες και ένα άγαλμα, όπως έγραψε καυστικά η ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας «The Independent». Ναι, με σκληρό αλλά δίκαιο τρόπο αποτύπωσε την πραγματικότητα: «Δέκα άνδρες και ένα άγαλμα. Η Πορτογαλία θυσιάζει άλλο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στον εγωισμό του Κριστιάνο Ρονάλντο».
Γράφει ο Maverick
Η φωτογραφία του 41χρονου σταρ, με τη φανέλα με το «7» στην πλάτη, να στέκεται μόνος του στο γήπεδο με το χέρι στο κεφάλι, έχει ήδη γίνει viral. Δεν είναι απλώς μια εικόνα απογοήτευσης. Είναι το σύμβολο ενός προβλήματος που εδώ και χρόνια δηλητηριάζει την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Από το πρώτο λεπτό, η Πορτογαλία έδειξε διστακτική, προβλέψιμη και χωρίς πραγματική έμπνευση. Αν και προηγήθηκε νωρίς, η ομάδα του Μαρτίνεθ κυκλοφορούσε την μπάλα με αργούς ρυθμούς, χωρίς κάθετη ανάπτυξη, χωρίς δημιουργία και –το χειρότερο– χωρίς διάθεση.
Το Κονγκό, μια ομάδα με περιορισμένες δυνατότητες αλλά με πολύ μεγαλύτερη πείνα και συνοχή, κατάφερε να περιορίσει τους Πορτογάλους σε παθητικό ρόλο. Διαθέτοντας και ορισμένους σημαντικούς ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, οι Κονγκολέζοι μπόρεσαν να πάρουν μια απόλυτα δίκαιη ισοπαλία.
Ο Ρονάλντο, παρότι προσπάθησε, δεν μπόρεσε να κάνει τη διαφορά. Όμως, δεν ήταν ο μόνος αρνητικός. Το 1-1, έπειτα από μια άχρωμη, άοσμη και ουσιαστικά άκαρπη εμφάνιση, ήταν ένα αποτέλεσμα που θύμισε τις χειρότερες στιγμές της Πορτογαλίας σε προηγούμενες μεγάλες διοργανώσεις.
Ο Ρομπέρτο Μαρτίνεθ φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Ο Ισπανός προπονητής φαίνεται να έχει πέσει στην ίδια παγίδα με πολλούς προκατόχους του: την αδυναμία να διαχειριστεί τον Ρονάλντο ως έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή που πλέον δεν μπορεί να αποτελεί τον απόλυτο πρωταγωνιστή σε κάθε παιχνίδι.
Ο Μαρτίνεθ είχε προβληματίσει και στον πάγκο της εθνικής Βελγίου. Όλοι θυμούνται την 3η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας το 2018, αλλά ξεχνούν πως διέθετε το καλύτερο ρόστερ στην ιστορία της χώρας. Παράλληλα, πολλοί θεωρούν πως έδειξε υπερβολικό σεβασμό απέναντι στη Γαλλία στον ημιτελικό εκείνης της διοργάνωσης. Αντίστοιχα, στο EURO 2016, η ατολμία του απέναντι στην Ουαλία στα προημιτελικά κόστισε ακριβά στους Βέλγους και τους στέρησε μια πιθανή παρουσία στους «4».
Η απόφαση να κρατά τον Ρονάλντο στο γήπεδο ακόμη και όταν η ομάδα χρειάζεται φρεσκάδα και διαφορετικά χαρακτηριστικά δείχνει εμμονή και όχι τον απαραίτητο ρεαλισμό. Το αποτέλεσμα είναι μια Πορτογαλία που παίζει «για τον έναν» αντί να παίζει «με τον έναν».
Οι υπόλοιποι παίκτες μοιάζουν διστακτικοί, σαν να φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλίες μήπως και «προσβάλουν» τον αρχηγό τους. Αυτή δεν είναι πλέον η ομάδα που κατέκτησε το Euro 2016. Είναι μια ομάδα που σέρνεται από το παρελθόν.
Η Πορτογαλία έχει ακόμη χρόνο να αντιδράσει, αλλά μόνο αν ο Μαρτίνεθ πάρει δύσκολες αποφάσεις. Πρέπει να απελευθερώσει τους υπόλοιπους επιθετικούς, να δώσει περισσότερο χρόνο σε ποδοσφαιριστές που βρίσκονται σε καλή κατάσταση και να περιορίσει τον ρόλο του Ρονάλντο σε αυτόν που πραγματικά του αρμόζει πλέον: του ηγέτη από τον πάγκο και του «τελευταίου χαρτιού» σε συγκεκριμένες στιγμές.
Διαφορετικά, το σενάριο της πρόωρης αποχώρησης από το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είναι απλώς πιθανό. Είναι σχεδόν βέβαιο.
Και η ευθύνη δεν θα πέσει μόνο στον Ρονάλντο, ο οποίος έδωσε τα πάντα στην καριέρα του. Θα πέσει κυρίως σε όσους αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και συνεχίζουν να θυσιάζουν το μέλλον της εθνικής ομάδας στον βωμό του εγωισμού και της νοσταλγίας.
Η Πορτογαλία του 2026 δεν χρειάζεται άλλα αγάλματα στο γήπεδο. Χρειάζεται μια ομάδα που να παίζει σύγχρονο ποδόσφαιρο, με πάθος, ένταση και χωρίς δεσμεύσεις από το παρελθόν.