«Βρείτε 13 μετάλλια ακόμα»: Όσοι την έφτασαν εδώ και όσοι πανηγυρίζουν μαζί της, γιατί αγάπησαν την Άρσεναλ!
Αγαπήθηκαν, λατρεύτηκαν, έγιναν αρχηγοί αρκετοί, έφυγαν, αλλά αξίζουν ένα μετάλλιο, για όσα βίωσαν κατά τη διάρκεια μίας εξαετούς διαδικασίας, για να φτάσει η Άρσεναλ εκεί που είναι σήμερα. Μετράμε 13 διαφορετικά πρόσωπα. Ποδοσφαιριστές που δεν θα ξεχαστούν, με έναν να έχει προβεί ήδη σε ανάρτηση αποθέωσης για τον Μικέλ Αρτέτα. Οι «κανονιέρηδες» είναι Πρωταθλητές Αγγλίας για τη σεζόν 2025-26 και για να φτάσουν εδώ, το «χθες» τους συνέβαλλε τα μέγιστα!
Ζει την κορυφαία της στιγμή τα 22 τελευταία χρόνια. Το ήθελε τόσο πολύ. Το έψαχνε όσο τίποτα. Ζούσε για αυτό. Αγχωνόταν κάθε μέρα και περισσότερο για το αν θα καταφέρει να το κατακτήσει.
Και κάπου εδώ, όλο αυτό τελείωσε. Η Άρσεναλ είναι Πρωταθλήτρια Αγγλίας για τη σεζόν 2025-26. Η αναμονή έφτασε στο τέλος. Ο κόσμος της θα το πανηγυρίζει μέχρι το πρωί, οι παίκτες είναι συγκεντρωμένοι στο προπονητικό της κέντρο, ο Μικέλ Αρτέτα αναμένεται να μιλήσει σύντομα, το ματς με την Κρίσταλ Πάλας δεν έχει πια κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον.
Είναι σπουδαίο βράδυ αυτό για την Άρσεναλ, η «εποχή» των Invincibles και του Αρσέν Βενγκέρ περνάει σε αυτήν του Μικέλ Αρτέτα, ο οποίος γίνεται ο πρώτος προπονητής μετά τον Αντόνιο Κόντε, προ δεκαετίας, που «σπάει» το… δίπολο ανάμεσα σε Μάντσεστερ Σίτι και τη Λίβερπουλ στην Premier League.
Κάθε ένας από τους ποδοσφαιριστές της θα πάρει στο σπίτι του ένα μετάλλιο. Όσοι θα είναι εκεί και τη νέα σεζόν, όσοι πρόσφεραν πολλά, όσοι δεν έπαιξαν πολύ φέτος, όσοι δεν κατάφεραν να γίνουν τόσο επιδραστικοί. Όλοι μαζί.
Ωστόσο, με το πέρασμα των ετών, επειδή συζητάμε για μία διαδικασία χρόνων, με το «Trust the process» να επιβραβεύεται έξι χρόνια μετά, υπάρχουν 13 ποδοσφαιριστές που στα δύσκολα ήταν εκεί. Που έγιναν Άρσεναλ. Που ταυτίστηκαν με την ομάδα, που απόψε το βράδυ πανηγυρίζουν μαζί της.
Που δούλεψαν με τον Μικέλ Αρτέτα, τον έζησαν στο ξεκίνημά του, συνυπήρξαν για πολύ ή λίγο μαζί του, αλλά ο κόσμος τους θεωρεί κομμάτι ενός ολικού «rebuilt», που διήρκεσε έξι χρόνια, αλλά τελικά είδε τον μεγάλο στόχο να επιτυγχάνεται.
Ο Μπερντ Λένο και ο Άαρον Ράμσντεϊλ. Ο Κίραν Τίρνεϊ, ο Τακεχίρο Τομιγιάσου, ο Ζιντσένκο, που έδωσε άλλη νοοτροπία στον σύλλογο.
Ο Γκρανίτ Τσάκα, που είδε ανέβασε φωτογραφία του με τον Μικέλ Αρτέτα, ο Ζορζίνιο που έφτασε μία φορά πολύ κοντά, ο Τόμας Πάρτεϊ, που στα καλά του ήταν κομβικός, ο Έμιλ Σμιθ Ρόου και ο πολύ αγαπητός στην εξέδρα, Μοχάμεντ Ελνένι.
Ο Αλεξάντερ Λακαζέτ, ο Ρις Νέλσον με το γκολ του απέναντι στην Μπόρνμουθ, προ τριετίας, αλλά και ο Έντι Ενκέτια, που την τελευταία πενταετία πήρε ευκαιρίες και αναδείχθηκε στο «Έμιρεϊτς».
Υπάρχουν και άλλοι, αρκετοί θα προσθέσουν ή θα αφαιρέσουν πρόσωπα, θα σκεφτούν τον Ομπαμεγιάνγκ, αλλά συζητάμε για τους ποδοσφαιριστές που μέχρι και σήμερα χειροκροτούνται, μπαίνοντας στο «Έμιρεϊτς».
Είναι 13 διαφορετικά ονόματα, που άλλαξαν μία «εποχή», «κουβάλησαν» στην πλάτη τους πολύ δύσκολες καταστάσεις και οδήγησαν, έστω και δίχως να είναι εκεί, την Άρσεναλ στο «σήμερα». Ένας τέτοιος οργανισμός, όμως, το «χθες» του δεν το ξεχνά. Το «τιμά» και αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικό ήταν, σε αυτό το… Trust the process…
Δημήτρης Μανάκος