Το 5-4 στο Παρίσι: Το ποδόσφαιρο της χαράς, όχι της «σκοπιμότητας» και ο λόγος που αγαπάμε αυτό το παιχνίδι!
Παρίσι, 28 Απριλίου 2026. Ημερομηνία που δεδομένα θα περάσει στην ιστορία αφού η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν Μονάχου έπαιξαν ένα από τα πιο επικά ματς στην ιστορία του Champions League. Τελικό σκορ 5-4 υπέρ των Γάλλων πρωταθλητών Ευρώπης, αλλά θα μπορούσε να είναι 5-5, 6-4, 5-6 ή οτιδήποτε άλλο! Από ποδοσφαιριστές που έπαιζαν σαν να ήταν παιδιά στο γήπεδο της γειτονιάς τους. Δεν ήταν απλώς ένας αγώνας. Ήταν μια υπενθύμιση του γιατί ερωτευόμαστε αυτό το παιχνίδι.
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Οι σκόρερ μίλησαν, οι θεατές - είτε στο γήπεδο είτε μπροστά στις οθόνες– δεν μπορούσαν να πάρουν ανάσα.
Φυσικά, αμέσως μετά τον αγώνα ξεκίνησαν οι αναλύσεις. Ακόμα και θρύλοι, όπως ο Τιερί Ανρί, δεν δίστασαν να σχολιάσουν τις άμυνες.
«Πού είναι η ποιότητα; Πού είναι η δομή;» αναρωτήθηκε ο Γάλλος, χαρακτηρίζοντας το ματς «you score, we score». Είπε ότι έμοιαζε με χάος, ότι οι άμυνες δεν «έκλειναν τις πόρτες». Και δεν ήταν ο μόνος. Πολλοί ειδικοί μίλησαν για «κακές άμυνες», για λάθη που δεν περιμένεις από ομάδες τέτοιου επιπέδου. Ειδικά αναλυτές στην Ιταλία.
Αλλά, ειλικρινά, επειδή το είπαν μεγάλοι σταρ θα συμφωνήσουμε; Και σε ποιον αρέσει να ακούει για φοβερές άμυνες και υπέροχες τοποθετήσεις;
Αυτό που ενθουσίασε τον κόσμο –και ήταν εκατομμύρια– ήταν ακριβώς το αντίθετο: ένα ποδόσφαιρο χωρίς σκοπιμότητες. Χωρίς το «μη χάσουμε πρώτα». Χωρίς το «ας κλείσουμε χώρους και ας περιμένουμε». Ήταν ποδόσφαιρο, που όπως είπε και ο ίδιος ο Ανρί σε άλλη στιγμή, (θα το έλεγα κρίση ειλικρίνειας), έρχεται ως αντίδοτο στα «βαρετά» ματς που παραπονιόμαστε άλλες φορές.
Πέρσι είχαμε δύο καταπληκτικούς ημιτελικούς ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα και την Ίντερ και φέτος να πω την αλήθεια περίμενα ότι θα δούμε ένα πολύ ωραίο ματς. Αλλά ότι θα βλέπαμε έναν τέτοιο επικό ημιτελικό δεν μπορούσα να το διανοηθώ!
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο της έντασης, της ατελείωτης πίεσης, του πάνω-κάτω, των καταπληκτικών ακραίων επιθετικών και φοβερών χαφ σε όλο του το μεγαλείο ήταν αυτό το παιχνίδι.
Ποιότητα επιθετικών, τρομερή ενέργεια, γκολ που κόβουν την ανάσα. Αν κάποιος ήθελε να σηκωθεί από την τηλεόραση, δεν το έκανε γιατί θα έχανε φάση!
Πολύ απλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο που αγαπάμε: όταν οι πολυεκατομμυριούχοι παίκτες πανηγυρίζουν ένα γκολ με την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.
Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Πάνω απ’ όλα. Δύο ομάδες που παίζουν με την ψυχή τους, που δεν φοβούνται να ανοίξουν το ματς, που προσφέρουν θέαμα. Και αν οι προπονητές θέλουν να κάτσουν στα σεμινάριά τους και να αναλύσουν «πώς θα αποφύγουμε ένα γκολ», ας το κάνουν.
Εμείς , θέλουμε να βλέπουμε γκολ, συγκινήσεις, χαμόγελα. Όχι 0-0 ή 1-0 που «προστατεύουν» το αποτέλεσμα. Η φρίκη των ημιτελικών του Μουρίνιο, του Κούπερ, του Μπενίτεθ, του Σιμεόνε, του Πελεγκρίνι.
Γιατί, ναι, υπάρχουν και τέτοια ματς ημιτελικών τα τελευταία 30 χρόνια. Ματς που θυμόμαστε περισσότερο για την ένταση και την άμυνα, παρά για τη μαγεία. Που πήγαν στα πέναλτι μετά από ξερά 0-0 ή 1-1. Είναι σεβαστά. Αλλά δεν είναι αυτά που μένουν στην καρδιά του κόσμου.
Το 5-4 της Τρίτης στο Παρίσι μένει. Γιατί μας θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο είναι χαρά, είναι θέαμα, είναι γκολ και πανηγυρισμοί. Και όλα τα υπόλοιπα… είναι για να έχουμε να συζητάμε.
Μέχρι το δεύτερο ματς στο Μόναχο. Εκεί, ελπίζουμε, θα δούμε ξανά το ίδιο: ποδόσφαιρο που αγαπάμε. Και αυτοί που θέλουν υπέροχες άμυνες ας κάτσουν να δουν μια πολύ όμορφη παρτίδα σκάκι!
.jpg)
