Ο Σλοτ μετράει μέρες και φταίει, αλλά Έντουαρντς, Χιουζ και οι πολλοί σταρ της Λίβερπουλ έχουν αίμα στα χέρια τους!
Πριν από μισό αιώνα, ο Γερμανός τεχνικός Χένες Βαϊσβάιλερ – μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου – είχε πει μια φράση που έμελλε να γίνει διαχρονική: «Δεν μπορούν να φύγουν ποτέ οι 18, άρα φεύγει ο ένας». Το είχε πει όταν ανέλαβε την Μπαρτσελόνα το 1975 και σε λίγους μήνες βρέθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Γιόχαν Κρόιφ, τον απόλυτο ηγέτη της ομάδας. Το αποτέλεσμα; Απολύθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία, όπου λίγο αργότερα οδήγησε την Κολωνία στο ιστορικό νταμπλ του 1978. Σήμερα, η ίδια φράση μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Στη Λίβερπουλ του Άρνε Σλοτ είναι οι «18» σε ένα ρόστερ που έχτισε ο Ολλανδός (με τη στήριξη της διοίκησης FSG) και η ευθύνη για μισό σπαταλημένο δισ. λίρες είναι και στον Έντουαρντς και στον Χιούζ, αλλά δεν είναι αυτό που κατέκτησε το πρωτάθλημα πέρσι. Και το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο!
Γράφει Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Είναι μια ομάδα που παλεύει για την 5η θέση, που δέχεται βαριές ήττες (4-0 από την Σίτι στο Κύπελλο, 2-0 που θα μπορούσε να είναι και 5-0 από την Παρί ) και που κυρίως δείχνει να έχει χάσει την ταυτότητά της.
Και όμως, όποιος νομίζει ότι η απόλυση του Σλοτ θα λύσει τα πάντα «διά μαγείας», κάνει τεράστιο λάθος.
Εννοείται πως πλέον το να φύγει ο Ολλανδός τεχνικός είναι μονόδρομος και όχι η λύση δεν ήταν να φύγει ούτε τον Νοέμβριο ούτε τον Φεβρουάριο. Δεν λειτουργεί ποτέ έτσι η Λίβερπουλ και αυτό την διαφοροποιεί από πολλές άλλες ομάδες, ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι παρά τις τεράστιες δικαιολογίες που ευσταθούν για το τι πήγε στραβά φέτος το πρόβλημα είναι θέμα νοοτροπίας.
Η ευθύνη δεν είναι μόνο του προπονητή, αλλά είναι πάνω από όλα δική του.
Ο Σλοτ μετράει πλέον μέρες στον πάγκο. Η απόφαση στην Αμερική (όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία) φαίνεται ειλημμένη. Δεν τους άρεσε από την πρώτη στιγμή κιόλας το γεγονός πως ο Ολλανδός άφησε την οικογένειά του πίσω στη χώρα του από πέρσι και πηγαινοέρχεται, αλλά το γεγονός πως η ομάδα κατέκτησε σχεδόν περπατώντας το περσινό πρωτάθλημα, έβαλε αυτή την ενόχληση κάτω από το χαλί.
Και ναι, ο Ολλανδός δεν κατάφερε να διαχειριστεί το βάρος της θέσης ούτε επικοινωνιακά ούτε κατάφερε να κρατήσει την ομάδα σε υψηλό επίπεδο μετά τον τίτλο, οποτε δεν κατάφερε να δώσει νέα πνοή σε ένα ρόστερ που χρειάζεται όχι απλά φρεσκάρισμα αλλά γκρέμισμα και χτίσιμο!
Ο Σλοτ δεν θα πάρει όλη την ευθύνη γιατί δεν κατάφερε να κρύψει την ανισορροπία που υπήρχε από την αρχή για την απώλεια του Γκέχι, επειδή ο Έντουαρντς έκανε παζάρια επί εικοσαήμερο ή επειδή ο Χιουζ επέμενε να συνεχίσουν το κυνήγι του Ίσακ που μετεβλήθη σε εμμονή και έκαναν την ομάδα να έχει χτυπητές αδυναμίες αν και ξόδεψε αδιανόητα χρήματα!
Ο Ολλανδός όμως έχει μεγάλη ευθύνη στην παραχώρηση του Κουάνσα αλλά και του Έλιοτ που ξεκάθαρα είχαν θέση σε αυτό το αποψιλωμένο ρόστερ. Δεν έχει όμως ευθύνη για το γεγονός πως ο Ντίας ήθελε νέο συμβόλαιο, ο Έντουαρντς δεν του το έδινε και όταν (σωστά) παραχωρήθηκε επειδή τα χρήματα που έδινε η Μπαγερν ήταν πολλά, δεν έγινε η κίνηση για απόκτηση του Σεμένιο που ο Χιουζ τον ήθελε, μεν, αφού αυτός τον είχε πάρει στην Μπόρνμουθ αλλά ο Σλοτ φοβήθηκε πως ο Σαλάχ θα έβγαζε αντίδραση!
Μιλάμε για εγκλήματα που η Λίβερπουλ τα πληρώνει και είναι πολλά, όπως το γεγονός πως η ομάδα έχασε τη φρεσκάδα που είχε πέρσι και μετά το 75’ στα περισσότερα παιχνίδια αγκομαχά!
Αλλά εδώ έρχεται μια μεγάλη αλήθεια που κανείς δεν θέλει να πει καθαρά: δεν φταίει μόνο ο προπονητής ή οι παράγοντες όταν αυτοί που παίρνουν τα ακριβότερα συμβόλαια μαζί με τη Σίτι στο αγγλικό ποδόσφαιρο είναι σε κάθε ματς και χειρότεροι!
Πολλοί από τους ποδοσφαιριστές – και ιδίως οι πιο ακριβοί και οι πιο σημαντικοί – έχουν «αίμα στα χέρια τους». Η μαζική πτώση απόδοσης δεν μπορεί να είναι τυχαία. Όταν βλέπεις κεντρικούς αμυντικούς, χαφ και επιθετικούς να παίζουν συστηματικά κάτω από τις δυνατότητές τους, όταν η ομάδα χάνει την πίστη της και την έμπνευσή της κάθε φορά που τρώει πρώτη γκολ, τότε η ευθύνη γυρίζει πίσω στον άνθρωπο που τους επέλεξε, τους τοποθέτησε και τους διαχειρίστηκε. Αλλά δεν είναι παιδάκια, ο Φαν Ντάικ, ο Κονατέ, ο Σαλάχ, ο Μακ Άλιστερ, ο Χράφενμπερχ να πρέπει να τους φωνάξει ο προπονητής πως με ένα γκολ στην πλάτη δεν τελειώνει ποτέ ένα ματς.
Η ίδια ομάδα είναι που πέρσι πήρε τους περισσότερους βαθμούς (23) από losing positions και φέτος μόλις πέντε. Και όταν ο Βιρτζ έχει κοστίσει ένα σκασμό χρήματα, αλλά αρκεί να κάνει παράλληλες πάσες. Το ίδιο ισχύει για κάθε καινούργιο παίκτη που ήρθε και με πολλά λεφτά.
Το χειρότερο λάθος του Σλοτ ωστόσο είναι το παράδειγμα της αποτυχημένης διαχείρισης. Πέρσι, επειδή τα αποτελέσματα ήταν καλά έμοιαζε και πολύ ωραίος ο τρόπος που εξηγούσε στις συνεντεύξεις Τύπου τι πήγε καλά και τι δεν πήγε. Μερικές φορές που αυτό συνέβαινε φέτος που οι ρόλοι αντιστράφηκαν και τα αποτελέσματα ήταν τα περισσότερα άσχημα και λιγότερα τα καλά, ξεκάθαρα βγήκε εκτός των γνωστών υδάτων!
Ο Μο Σαλάχ – ο περσινός παίκτης της χρονιάς από τους συναδέλφους του και τους δημοσιογράφους – όσο κακός και να είναι σωστά βρέθηκε στον πάγκο, στο Παρίσι αλλά έκανε ζέσταμα για ώρα και δεν χρησιμοποιήθηκε.
Ο Σλοτ έκανε πέντε αλλαγές. Καμία δεν ήταν ο Σαλάχ. Καψόνι. Απαράδεκτο και αντιεπαγγελματικό.
Αν ο Ολλανδός είχε αποφασίσει ότι ο Αιγύπτιος δεν του χρειαζόταν σε αυτό το ματς, έπρεπε να μην τον πάρει καν στην αποστολή.
Η διαχείριση ξεκάθαρα δείχνει έναν προπονητή που έχει χάσει τον έλεγχο της σχέσης του με τους ηγέτες του. Δείχνει έναν προπονητή που δεν μπορεί πια να εμπνεύσει ούτε τους καλύτερους του παίκτες, ούτε καν τους συμπατριώτες του.
Το ποδόσφαιρο του 2026 διαφέρει πολύ από αυτό του 1976. Οι παίκτες είναι ακριβότεροι, οι συμβάσεις μεγαλύτερες και τα «εγώ» πιο φουσκωμένα, αλλά η βασική αρχή παραμένει: όταν μια ομάδα στραβώνει συστημικά, ο προπονητής φέρει την τελική ευθύνη.
Όμως η ευθύνη δεν είναι μονοπώλιο του πάγκου. Οι ποδοσφαιριστές που παίρνουν τα εκατομμύρια οφείλουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη.
Η Λίβερπουλ δεν χρειάζεται απλώς νέο προπονητή. Χρειάζεται μια ριζική επαναφορά. Χρειάζεται νέο αίμα στο ρόστερ, σαφή ταυτότητα και – πάνω από όλα – αληθινούς ηγέτες που θα τραβήξουν το κάρο από τη λάσπη. Αν ο κόσμος πιστεύει ότι η απόλυση του Σλοτ θα γυρίσει αυτόματα το ρολόι πίσω, τότε έχω νέα: ας ετοιμάζονται για την επόμενη κρίση.
Η ειδωλολατρία δεν βοηθάει.Η επόμενη επιλογή θα πρέπει να είναι απόλυτα προσεκτική, αλλιώς η Λίβερπουλ θα μπει στον ίδιο κυκεώνα που είχε ξανα υπάρξει μετά την ξαφνική παραίτηση Νταλγκλίς το 1991 ή για να πάμε πιο πρόσφατα σε αυτά που περνάει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά τη φυγή του Φέργκιουσον. Σωτήρες και Μεσσίες δεν υπάρχουν και επειδή έτυχε να είναι απόλυτα επιτυχημένη η επιλογή του Κλοπ, δεν σημαίνει ότι κάθε κίνηση θα είναι σωστή!
