Ο Στίβεν Κόλκερ στο England365: «Δεν νομίζω να με ήθελε στη Λίβερπουλ ο Κλοπ - Θα γυρίσω ως προπονητής στην Τότεναμ!»
Νέα, αποκλειστική συνέντευξη του England365, με έναν ποδοσφαιριστή που ονειρεύτηκε, κατάφερε να ζήσει όσα επιθυμούσε, ήταν επιρρεπής στα λάθη εκτός αγωνιστικού χώρου και δεν έφτασε ποτέ στο «peak» που θεωρούσαν οι Άγγλοι, πριν από 14 χρόνια! Ο λόγος για τον Στίβεν Κόλκερ, ο οποίος μίλησε στην Εύα Μπέλλου, ανοίγοντας την καρδιά του για όσα πέρασαν και για όσα… έρχονται. Η Τότεναμ, η Λίβερπουλ, η εθνική Αγγλίας, η Σκωτία, ο Βίλας Μπόας, ήταν μερικά από τα κομμάτια της συζήτησης, με τον πρώην κεντρικό αμυντικό να υπόσχεται πως θα προπονήσει κάποια στιγμή την αγαπημένη του ομάδα!
Αρκετοί θα τον θυμάστε. Δεδομένα. Πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή, άλλωστε, που συνέδεσε στον απόλυτο βαθμό την καριέρα του με το αγγλικό ποδόσφαιρο και την Premier League.
Έναν παίκτη που είχε τα… φόντα να κάνει μεγάλη καριέρα. Που έκανε το μεγάλο βήμα στην Τότεναμ, πριν από 17 χρόνια, καθιερώθηκε μία τριετία αργότερα, κλήθηκε από την εθνική Αγγλίας και σκόραρε στο ντεμπούτο του με τα χρώματά της. Τότε, ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς έμοιαζε να του… κλέβει τη «λάμψη». Και γενικώς, στην καριέρα του Στίβεν Κόλκερ υπήρχε πάντα κάτι, που αν γινόταν διαφορετικά, ίσως και τα πράγματα να ήταν αλλιώς.
Είχε την επιλογή να επιλέξει την εθνική Σκωτίας. Προτίμησε τη Σιέρα Λεόνε. Είχε την ευκαιρία να γυρίσει στην Τότεναμ, υπό τις οδηγίες του Αντρέ Βίλας Μπόας. Δεν το έκανε. Μεγάλο ταλέντο, φοβερά φυσικά προσόντα, αλλά ένα μυαλό που ήταν ανέκαθεν… επιρρεπές. Στον τζόγο, στο αλκοόλ, στο λάθος.
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, ο Στίβεν Κόλκερ έζησε το όνειρό του. Έπαιξε απέναντι στην Άρσεναλ, όντας οπαδός των «Spurs», τίμησε τη χώρα του, έπαιξε στη Λίβερπουλ ως σέντερ φορ, υπό τις οδηγίες του Γιούργκεν Κλοπ, «χώρισε» Κάρντιφ και Σουόνσι στα… δύο, έγινε αρχηγός στην κορυφαία κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου!
Για όλα όσα προαναφέραμε, ο Στίβεν Κόλκερ μιλά στο England365 και την Εύα Μπέλλου. Μία υπέροχη συνέντευξη, από έναν πρώην ποδοσφαιριστή που αναγνωρίζει τα λάθη του και πλέον, έχει θέσει έναν στόχο: να γυρίσει στην ομάδα που λάτρευε ως παιδί και να γίνει προπονητής της!
Ας τον απολαύσουμε…
🚨 EXCLUSIVE interview by @evampellou , once again for England365!
— Dimitris Manakos (@dimitrismanakos) April 4, 2026
A footballer who wrote his own story in English football…
Played for Liverpool, became synonymous with Tottenham Hotspur, scored on his debut for the England national team, and featured both as a striker and a… pic.twitter.com/rXofJ8c0mH
Πώς θυμάσαι τα πρώτα σου χρόνια στην Τότεναμ και την προώθησή σου στην πρώτη ομάδα το 2009; Ήταν κάτι που περίμενες εκείνη την περίοδο;
«Από τη στιγμή που εντάχθηκα στην Τότεναμ σε ηλικία 15 ετών, ο βασικός μου στόχος ήταν πάντα να φτάσω στην πρώτη ομάδα. Δεν περίμενα, ωστόσο, ότι αυτό θα ερχόταν τόσο νωρίς. Έκανα το ντεμπούτο μου στα 18, μετά από έναν τραυματισμό, σε ένα ντέρμπι με την Άρσεναλ για το Κύπελλο, και δεν περίμενα ότι ο προπονητής θα μου έδινε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή μου άλλαξε εντελώς, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου.
Στη συνέχεια, πέρασα από κάποιους δανεισμούς σε League One και Championship, που με βοήθησαν να εξελιχθώ, πριν επιστρέψω το 2012 ως παίκτης της πρώτης ομάδας της Τότεναμ.»
Το 2012 ήρθε και η πρώτη σου κλήση στην εθνική Αγγλίας. Ένιωθες ότι αυτή η στιγμή πλησίαζε, μέσα από τις εμφανίσεις σου εκείνη την περίοδο;
«Είχα ήδη κάνει το ντεμπούτο μου με τη Μεγάλη Βρετανία στους Ολυμπιακούς Αγώνες και, μέσα σε λίγους μήνες, ήρθε και η κλήση από την εθνική Αγγλίας. Όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα εκείνη την περίοδο.»
Σκόραρες στο ντεμπούτο σου με την εθνική Αγγλίας απέναντι στη Σουηδία, σε ένα παιχνίδι γεμάτο έντονες στιγμές. Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνο το βράδυ;
«Τότε δεν είχα δώσει την πρέπουσα σημασία στη στιγμή, γιατί ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένος στο να αποδώσω καλά και να είμαι συνεπής σε κάθε παιχνίδι. Τώρα, όμως, κοιτώντας πίσω, συνειδητοποιώ πόσο ξεχωριστή ήταν εκείνη η βραδιά. Η ασίστ του Τζέραρντ έπειτα από απευθείας εκτέλεση φάουλ, στο 38ο λεπτό ήταν απίστευτη και συνολικά ήταν μια πραγματικά τρομερή στιγμή για μένα.»
Επίσης, στο ίδιο παιχνίδι ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς πέτυχε εκείνο το εντυπωσιακό γκολ με ψαλιδάκι στο 90ό λεπτό. Πώς βίωσες εκείνη τη στιγμή από τη δική σου οπτική μέσα στο γήπεδο;
«Η αλήθεια είναι πως έκλεψε το σόου. Ήταν σε όλα τα πρωτοσέλιδα και κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το παιχνίδι εξαιτίας αυτού του γκολ. Παρ’ όλα αυτά, ένιωθα πολύ ευγνώμων και τυχερός που βρέθηκα στο γήπεδο απέναντι σε έναν παίκτη αυτού του επιπέδου.
Δεν θα σου κρύψω, όμως, ότι για μια στιγμή, σκέφτηκα “κρίμα, μου έκλεψε τη στιγμή του ντεμπούτο μου”. Αλλά μιλάμε για έναν σούπερ σταρ!»
Ανέφερες νωρίτερα την Άρσεναλ, οπότε από τη δική σου εμπειρία ως παίκτης, πόσο έντονη είναι πραγματικά αυτή η αντιπαλότητα με την Τότεναμ; Είναι ένα παιχνίδι που το νιώθεις διαφορετικά σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα;
«Εννοείται πως είναι πολύ έντονη. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι. Παίζει ρόλο και η θέση των ομάδων στη βαθμολογία, αλλά και η ιστορία αυτής της αντιπαλότητας που κρατάει δεκαετίες.
Δεν υπάρχει παίκτης που να έχει φορέσει τη φανέλα μίας από τις δύο ομάδες και να μην έχει απόλυτη ανάγκη να κερδίσει αυτό το παιχνίδι. Το νιώθεις από παντού. Από τους οπαδούς μέχρι μέσα στο γήπεδο. Η ενέργεια είναι μοναδική. Τα νεύρα, η ένταση, το άγχος, αλλά και ο ενθουσιασμός σε παρασύρουν. Είμαι πραγματικά ευγνώμων που το έζησα αυτό μέσα στο χορτάρι.»
Ωστόσο, η Άρσεναλ δείχνει σε εξαιρετική κατάσταση φέτος. Πιστεύεις ότι αυτή είναι η χρονιά που μπορεί να φτάσει μέχρι τον τίτλο της Premier League;
«Αν είμαι απόλυτα ειλικρινής, ναι, πιστεύω ότι είναι. Έχουν όλα όσα χρειάζονται για να φτάσουν μέχρι το τέλος. Δεν είναι εύκολο για μένα να το πω αυτό, λόγω της σχέσης μου με την Τότεναμ, ειδικά όταν βλέπω την Άρσεναλ στην κορυφή και την ομάδα μου να βρίσκεται χαμηλά στη βαθμολογία. Αλλά θέλω να είμαι δίκαιος. Το αξίζουν, ειδικά μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας για να επιστρέψουν σε αυτό το επίπεδο!»
Η Τότεναμ περνά μια δύσκολη περίοδο το τελευταίο διάστημα. Ως κάποιος που έχει ιδιαίτερη σύνδεση με τον σύλλογο, τι πιστεύεις ότι έχει πάει στραβά και αν μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση;
«Η έλλειψη συνέπειας στους προπονητές είναι βασικό ζήτημα. Σε έξι χρόνια έχουν αλλάξει επτά προπονητές και κάθε φορά οι παίκτες πρέπει να προσαρμόζονται σε έναν διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού.
Πιστεύω ότι το ρόστερ της Τότεναμ έχει πολύ καλούς και ικανούς παίκτες, που μπορούν να σταθούν απέναντι στις μεγάλες ομάδες (Big 6). Όμως αυτή η έλλειψη σταθερότητας επηρεάζει την ομάδα συνολικά. Όταν δεν υπάρχει συνέχεια, είναι δύσκολο να χτίσεις αυτοπεποίθηση. Και αυτό φαίνεται μέσα στο γήπεδο.
Πιστεύεις ότι η απόφαση της Τότεναμ να χωρίσει τους δρόμους της με τον Ποστέκογλου, ειδικά μετά την κατάκτηση του Europa League, αποτέλεσε σημείο καμπής που οδήγησε στην αστάθεια που βλέπουμε σήμερα;
«Βλέποντας την Τότεναμ να κατακτά το Europa League, δεν πίστευα ότι ο Ποστέκογλου δεν θα παραμείνει. Ο Φρανκ έδειχνε επίσης μια ενδιαφέρουσα επιλογή, αλλά το πλάνο δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν.
Πλέον, ως προπονητής και εγώ, πιστεύω πως χρειάζεται χρόνος.Το βλέπουμε σε ομάδες όπως η Άρσεναλ με τον Αρτέτα, η Λίβερπουλ με τον Κλοπ και η Σίτι με τον Γκουαρδιόλα. Η σταθερότητα στον πάγκο είναι καθοριστική και αυτό θα έπρεπε να είναι ένα ηχηρό μήνυμα για όλες τις ομάδες της Premier League!»
Στα πρώτα σου χρόνια στην Τότεναμ, βρέθηκες δίπλα σε ισχυρές προσωπικότητες. Υπήρξε κάποιος συμπαίκτης που σε επηρέασε ή σε στήριξε περισσότερο εκείνη την περίοδο;
«Πολύ καλή ερώτηση. Θα έλεγα ο Άντρος Τάουνσεντ, είμαστε κοντά μέχρι και σήμερα και φυσικά ο Ράιαν Μέισον, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να ακολουθήσω την προπονητική.
Όταν ο Ράιαν ήταν προπονητής στη Γουέστ Μπρομ, συνήθιζα να τον παρακολουθώ, για να κατανοήσω καλύτερα τον τρόπο που έβλεπε το παιχνίδι και προσέγγιζε τακτικά τις καταστάσεις.
Δεν είναι εύκολο, ως ποδοσφαιριστής, να χτίσεις τέτοιες σχέσεις ή να αποκτήσεις πρόσβαση σε αυτή τη νοοτροπία. Για μένα, αυτοί οι άνθρωποι ήταν, και παραμένουν καθοριστικοί.»
Σε ένα σημείο της καριέρας σου, επέλεξες να εκπροσωπήσεις διεθνώς τη Σιέρα Λεόνε, μια απόφαση που τότε προκάλεσε έντονη συζήτηση. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή και τι σήμαινε για εσένα σε προσωπικό επίπεδο;
«Με κάλεσαν όταν ήμουν στη Φενέρμπαχτσε και, ειλικρινά, μου φάνηκε περίεργο. Ήμουν ήδη 28 και δεν υπήρχε ουσιαστική επαφή τα προηγούμενα χρόνια με καμία Εθνική. Παρόλα αυτά, είχα πάντα ισχυρό δεσμό με τη Σιέρα Λεόνε, μέσα από φιλανθρωπικό έργα και την αναδόμηση του σχολείου μου.
Ζήτησα λίγο χρόνο να το σκεφτώ, αλλά γρήγορα κατάλαβα πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία, τόσο για την εμπειρία όσο και για το Africa Cup of Nations.
Την ίδια περίοδο υπήρξε και πρόταση από τη Σκωτία να την εκπροσωπήσω. Όμως, συνειδητά είπα «όχι». Όταν ήρθε η στιγμή να αποφασίσω, ήξερα ότι η Σιέρα Λεόνε ήταν η σωστή επιλογή για μένα. Και δεν το μετάνιωσα ποτέ.»
Πώς προέκυψε η μεταγραφή σου στη Λίβερπουλ και τι σήμαινε για εσένα εκείνη τη στιγμή της καριέρας σου αυτή η ευκαιρία;
«Η αλήθεια είναι πως η μεταγραφή μου στη Λίβερπουλ προέκυψε κυρίως μέσω των ατζέντηδων. Δεν νομίζω, άλλωστε, ότι ο Γιούργκεν Κλοπ κοίταξε τη λίστα και είπε ότι είμαι η ιδανική… επιλογή!
Ο ατζέντης μου είχε καλές σχέσεις μαζί τους και θεωρώ πως έτσι έγινε η συμφωνία! Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή με έκανε να αισθανθώ ευπρόσδεκτος. Μου έδωσε, μάλιστα, την ευκαιρία να αγωνιστώ ως επιθετικός, κάτι που ήταν ξεχωριστό για μένα, ειδικά σε παιχνίδι απέναντι στην Άρσεναλ, που ήταν και παιδικό μου όνειρο.
Ήθελα να γίνω σέντερ φορ μικρός, το έζησα μπροστά στο KOP! Μαγική στιγμή για εμένα.
Παρότι η παρουσία μου εκεί ήταν σύντομη, ένιωσα την αγάπη του κόσμου και κράτησα επαφές. Είναι ένα τεράστιο κλαμπ, με σπουδαία ιστορία, και ήταν τιμή μου να αποτελέσω μέρος του.»
Έχεις αναφέρει στο παρελθόν ότι εκείνη την περίοδο στη Λίβερπουλ δεν ήσουν πλήρως ο εαυτός σου. Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, τι σου έρχεται στο μυαλό από εκείνη τη στιγμή;
«Η αλήθεια είναι πως κοιτάζοντας πίσω, μετανιώνω για αρκετά πράγματα στην καριέρα μου. Νιώθω ότι δεν κατάφερα να ανταποκριθώ πλήρως στις προσδοκίες που είχα από τον εαυτό μου.
Όμως είμαι άνθρωπος. Και τα τελευταία χρόνια έχω δουλέψει πολύ, κυρίως στο να μάθω να συγχωρώ τον εαυτό μου. Πέρασα δύο φορές από κέντρο απεξάρτησης όσο ήμουν ακόμη ποδοσφαιριστής, γιατί είχα ανάγκη από στήριξη. Η ζωή μου, εντός και εκτός γηπέδου, είχε ξεφύγει από τον έλεγχο.
Και όταν δεν μπορείς να ελέγξεις τη ζωή σου έξω από το γήπεδο, είναι σχεδόν αδύνατο να το κάνεις μέσα σε αυτό…»
Πόσο δύσκολο ήταν να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του κορυφαίου επιπέδου, ενώ ταυτόχρονα αντιμετώπιζες αυτές τις προσωπικές δυσκολίες;
«Όταν ήμουν νεότερος, ήταν πιο εύκολο, είχα ενέργεια και μια διαφορετική προσέγγιση. Όμως όταν ήρθε η πραγματικότητα, τότε άρχισαν τα δύσκολα.
Εκείνη την περίοδο έπρεπε να αντιμετωπίσω τους εθισμούς μου, με το αλκοόλ και τον τζόγο, μαζί με την κατάθλιψη και το άγχος. Δεν είχα τη στήριξη που θα ήθελα, αλλά, την ίδια στιγμή, δεν ήξερα καν τι στήριξη χρειαζόμουν.
Αναγνώριζα ότι έπρεπε να βοηθήσω τον εαυτό μου, αλλά δεν ήξερα πώς. Και έτσι βρέθηκα σε έναν φαύλο κύκλο, μέχρι να καταφέρω τελικά να ξεφύγω από αυτόν.»
Θεωρείς ότι το ποδόσφαιρο, ως περιβάλλον, προσφέρει την απαραίτητη στήριξη σε παίκτες που περνούν αντίστοιχες προσωπικές δοκιμασίες;
«Σήμερα υπάρχει περισσότερη στήριξη σε σχέση με το παρελθόν, το ποδόσφαιρο κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Παρόλα αυτά, υπάρχει ακόμη δρόμος.
Η ευθύνη, σε μεγάλο βαθμό, ανήκει στο ίδιο το άτομο. Για χρόνια εβλεπα τις ευκαιρίες να χάνονται μπροστά μου, αλλά δεν ήμουν έτοιμος να δεχτώ τη βοήθεια. Και αν δεν το θέλεις πραγματικά εσύ, κανείς δεν μπορεί να το κάνει για σένα. Όταν πλέον παίκτες έρχονται και μου μιλούν για παρόμοιες καταστάσεις, αυτό τους λέω: πρέπει να το πάρεις πάνω σου και να το κάνεις για σένα.
Το ποδόσφαιρο σήμερα το αναγνωρίζει περισσότερο, αλλά ο κόσμος συχνά βλέπει μόνο την επιφάνεια. Τα αυτοκίνητα, τα χρήματα, τον τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα, βλέπουν ίσως το 1% όσων ζούμε. Και η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι παίκτες κερδίζουν πολύ λιγότερα απ’ όσα φαντάζεται ο κόσμος. Στο τέλος της ημέρας, όμως, οι ποδοσφαιριστές είναι απλώς άνθρωποι.»
Είσαι από τους λίγους ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί τόσο στην Κάρντιφ Σίτι όσο και στη Σουόνσι. Ένιωσες πιο ισχυρό δέσιμο με κάποια από τις δύο ομάδες;
«Η Σουόνσι ήταν η ομάδα που μου έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστώ στην Premier League, με προπονητή τον Μπρένταν Ρότζερς, και για αυτό έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου.
Από την άλλη, στην Κάρντιφ, με τον Μάλκι Μακάι, είχα την τιμή να είμαι αρχηγός στην Premier League, κάτι εξίσου σημαντικό για μένα. Και από τα δύο κλαμπ κρατάω απίστευτες αναμνήσεις και ελπίζω να επιστρέψουν στην πρώτη κατηγορία».
Αν μπορούσες να επιστρέψεις σήμερα, ως προπονητής, σε μία από τις πρώην ομάδες σου στην Αγγλία, με όσα γνωρίζεις πλέον, ποια θα επέλεγες και γιατί;
«Ξεκάθαρα την Τότεναμ, χωρίς καμία αμφιβολία. Έχω unfinished business με τους “Spurs“, δεν έχουμε τελειώσει ακόμη!
Ήμουν πολύ νέος τότε, ανυπόμονος, ανώριμος και δεν πήρα πάντα τις σωστές αποφάσεις. Παρόλα αυτά, μου είχε προταθεί νέο συμβόλαιο, με προοπτική να έχω βασικό ρόλο στην ομάδα υπό τον Αντρέ Βίλας-Μπόας.
Είναι ένα κεφάλαιο που, για μένα, δεν έκλεισε ποτέ. Και είμαι σίγουρος πως στο μέλλον θα επιστρέψω, αυτή τη φορά ως προπονητής!»