30 χρόνια πριν: Το κορυφαίο ματς της Premier League με τη Λίβερπουλ νικήτρια με 4-3 αλλά τη Νιούκαστλ να... κερδίζει την αιωνιότητα!
Ήταν 3 Απριλίου 1996, μια συνηθισμένη μεσοβδόμαδα για πολλούς, αλλά όχι για όσους βρέθηκαν στο Anfield εκείνο το βράδυ. 40.702 ψυχές είχαν μαζευτεί κάτω από τους προβολείς, με την αγωνία να κρέμεται στον αέρα σαν… ομίχλη. Η Λίβερπουλ του Ρόι Έβανς υποδεχόταν τη Νιούκαστλ του Κέβιν Κίγκαν, σε ένα ματς που δεν ήταν απλώς ένας αγώνας πρωταθλήματος. Ήταν μάχη για την κορυφή. Εξελίχτηκε σε θέατρο, σε ένα ποδόσφαιρο στην πιο αγνή και τρελή του μορφή. Γιατί υπάρχουν αγώνες που μία ομάδα κερδίζει και μία χάνει, αλλά το ίδιο το άθλημα βγαίνει κερδισμένο. Ήταν μια υπενθύμιση, πως μερικές φορές δεν κερδίζεις το πρωτάθλημα, αλλά κερδίζεις μια θέση στην αιωνιότητα.
Γράφει ο Maverick
Η Νιούκαστλ είχε χάσει το προβάδισμα των 10 βαθμών που είχε τα Χριστούγεννα που αργότερα είχε γίνει και 12. Οι «Magpies» είχαν αρχίσει να... γλιστρούν, αλλά εξακολουθούσαν να ονειρεύονται. Η Λίβερπουλ, από την άλλη, έψαχνε την ευκαιρία της να πλησιάσει την κορυφή. Και οι δύο ομάδες είχαν χάσει τα προηγούμενα παιχνίδια τους. Το μήνυμα ήταν σαφές: Aπόψε δεν υπάρχει αύριο.
Και τι παιχνίδι ήταν αυτό…
Δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων. Η μπάλα φτάνει στον Σταν Κόλιμορ, μέσα στην περιοχή. Ο χρόνος σταματά. Χιλιάδες καρδιές σταματούν μαζί του. Ένα πλασέ, η μπάλα βρίσκει δίχτυα. 4-3. Το «Anfield»… εκρήγνυται. Οι παίκτες της Λίβερπουλ τρέχουν σαν τρελοί, ο σκόρερ γονατίζει, ο κόσμος ουρλιάζει. Στην απέναντι πλευρά, ο Κίγκαν στο γήπεδο που κάποτε λατρεύτηκε παράφορα, σωριάζεται πάνω στα διαφημιστικά πάνελ, σαν να του πήραν την ψυχή.
Δεν ήταν απλώς ένα γκολ. Ήταν η επιβεβαίωση ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να σου σπάσει την καρδιά και να την ξαναφτιάξει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ήταν η απόδειξη ότι όταν δύο ομάδες παίζουν χωρίς φόβο, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς να σκέφτονται το… «μη χειρότερα», τότε γεννιούνται θρύλοι. Ήταν ένα ματς που έπαιζαν δύο ομάδες και κερδισμένοι βγήκε μία τρίτη, αυτοί που στο τέλος κέρδισε τον τίτλο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ωστόσο πάνω απ' όλα κερδισμένο ήταν το ίδιο το ποδόσφαιρο. Γιατί ήταν χωρίς σκοπιμότητες και γιατί ήταν ένα ματς που μέχρι και σήμερα αναφέρεται, συζητιέται και διαιωνίζεται!
Τριάντα χρόνια μετά, εκείνο το 4-3 εξακολουθεί να θεωρείται το κορυφαίο ματς στην ιστορία της Premier League. Όχι επειδή είχε επτά γκολ. Ένα χρόνο αργότερα οι δύο ομάδες έπαιξαν στο ίδιο γήπεδο σχεδόν την ίδια εποχή και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι 4-3. Αλλά τίποτα δεν ήταν ίδιο. Γιατί εκείνο το βράδυ της 3ης Απριλίου του 1996 το ματς είχε ψυχή. Επειδή είχε δάκρυα, γέλια, απόγνωση... και ευτυχία μέσα σε 90 λεπτά.
Για τη Λίβερπουλ ήταν μια νίκη που κράτησε ζωντανές τις ελπίδες της. Για τη Νιούκαστλ ήταν μια ήττα που πόνεσε, αλλά που κανείς οπαδός της δεν θα ήθελε να μην είχε ζήσει. Γιατί εκείνη η ομάδα της Νιούκαστλ έμεινε ουσιαστικά στο μυαλό όλων σαν πρωταθλήτρια!