Ο άνθρωπος – ρεκόρ της Σουόνσι, Γκάρι Μονκ, στο England365: «Δεν θα έφευγα ποτέ εγώ, πιστεύαμε ότι θα πάρουμε το Λιγκ Καπ!»
Σίγουρα θα τον θυμάστε. Είναι ένας από τους ανθρώπους που συνδυάσαμε στο μυαλό μας με μια ομάδα! Ο Γκάρι Μονκ δεν πέρασε απλώς από τη Σουόνσι, έγινε κομμάτι της, πρώτα ως παίκτης και στη συνέχεια ως προπονητής! Από τις βραδιές του Λιγκ Καπ μέχρι τη σκηνή της Premier League, η διαδρομή του συνεχίστηκε σε Λιντς και Μίντλεσμπρο, «γράφοντας» ιστορία στην Ουαλία. Το England365 και η Εύα Μπέλλου φιλοξενούν τον ίδιο σε μια μεγάλη, αποκλειστική συνέντευξη για την καριέρα του, εντός και εκτός γηπέδων, τις κορυφές, την αναφορά του στην Ελλάδα και όσα έμαθε ανάμεσα στις γραμμές του ποδοσφαίρου. Κάποιος που το 2015 ήταν περιζήτητος σε κάθε λογής ομάδα του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο!
Πώς μπορεί να αισθάνεται ένας Άγγλος που γεννήθηκε ατελείωτα χιλιόμετρα μακριά από την Ουαλία, αλλά συνέδεσε το όνομά του στον απόλυτο βαθμό μαζί της; Πώς μπορεί να νιώθει, όταν άπαντες στο «Νησί» τον έχουν συνδυάσει με έναν συγκεκριμένο σύλλογο.
Σωστά καταλάβατε. Το England365 και η Εύα Μπέλλου «φιλοξενούν» τον Γκάρι Μονκ, σε μία μεγάλη, αποκλειστική συνέντευξη, που μιλά για όλους και όλα. Για την ποδοσφαιρική του καριέρα, για την κατάκτηση του Λιγκ Καπ με τη Σουόνσι, πέντε χρόνια μετά το πρωτάθλημα στην 3η κατηγορία, για τις προπονητικές του εμπειρίες και για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Για όσα βίωσε στη Σουόνσι, καταρρίπτοντας το απόλυτο ρεκόρ στην Premier League, για το «διπλό» στο «Έμιρεϊτς» και το «Ολντ Τράφορντ», στην πρώτη αγωνιστική μίας ιστορικής σεζόν.
Ο Γκάρι Μονκ «έσπασε» κάθε λογής «φράγμα» στο «Λίμπερτι», ανέδειξε ποδοσφαιριστές, πέρασε από τη Λιντς, τη Μίντλεσμπρο, την Μπέρμιγχαμ, την Κέιμπριτζ, και πλέον, αναζητά τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.
Σε μία ποδοσφαιρική «ζωή» γεμάτη «ups and downs», αυτός δεν μιλά για αποτυχίες, αλλά για… περιβάλλοντα. Υγιή και μη. Συγκρίνει καταστάσεις, καταλήγει σε συμπεράσματα και αναφέρει πως η Stoiximan SuperLeague δεν του ήταν ποτέ… αδιάφορη!
Απολαυστική συζήτηση, ας ξεκινήσουμε…
https://t.co/j7aZUWNOz8 is on its way to becoming the top destination for English football in Greece! 🇬🇧⚽https://t.co/8HrAGrqcZE ‼️
— Dimitris Manakos (@dimitrismanakos) March 29, 2026
What’s coming tomorrow? An exclusive interview with Mr Swansea, Garry Monk, by @evampellou !
Thank you all for the incredible support — it… pic.twitter.com/sS4YNzESMf
Έχετε αναφέρει πως τα επαγγελματικά πρότυπα βασίζονται περισσότερο στη δομή παρά στο κίνητρο. Πώς επηρέασε η θητεία σας στη Σουόνσι αυτή τη φιλοσοφία, τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και μετέπειτα ως προπονητής;
«Στη Σουόνσι πιθανότατα το έμαθα αυτό χωρίς να το συνειδητοποιώ πλήρως τότε. Ως ποδοσφαιριστής υπό τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, τα πάντα είχαν δομή: όχι πολύπλοκη, αλλά σταθερή. Κάθε μέρα υπήρχε συνέπεια στα στάνταρ, στη λεπτομέρεια και στις απαιτήσεις, με ξεκάθαρο σκοπό, είτε επρόκειτο για αποκατάσταση είτε για τακτική προπόνηση.
Με τον Μπρένταν Ρότζερς αυτό εξελίχθηκε, αλλά η δομή παρέμεινε, με μια ηρεμία που έκανε τους παίκτες να γνωρίζουν ακριβώς τι απαιτείται από αυτούς.
Ως προπονητής, εκεί ήταν που όλα “κούμπωσαν”. Δεν μπορείς να βασίζεσαι στο κίνητρο μέσα σε μια μεγάλη σεζόν. Οι παίκτες δεν νιώθουν το ίδιο κάθε μέρα. Όμως, όταν η δομή είναι σωστή, στην προπόνηση, στην επικοινωνία, στις απαιτήσεις, τότε η απόδοση γίνεται πιο σταθερή. Χωρίς αυτό, καταλήγεις να κυνηγάς την ενέργεια και το συναίσθημα, και αυτό δεν είναι βιώσιμο.»
Έχοντας ζήσει τη Σουόνσι για χρόνια ως παίκτης και αρχηγός, πριν περάσετε στον ρόλο του προπονητή, πώς επηρέασε αυτή η βαθιά σύνδεση με τον σύλλογο τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε την ηγεσία, τόσο εντός αποδυτηρίων όσο και από τον πάγκο;
«Το να περνάς τόσα χρόνια στη Σουόνσι σου δίνει μια πραγματικά βαθιά βάση γύρω από την έννοια της ηγεσίας.
Ως αρχηγός, θυμάμαι καταστάσεις όπου έπρεπε να διαχειρίζεσαι διαφορετικές προσωπικότητες.
Υπήρχαν στιγμές, μετά από αρνητικά αποτελέσματα, όπου τα αποδυτήρια μπορούσαν εύκολα να χάσουν τη συνοχή τους. Εκεί ακριβώς είναι που η ηγεσία παίζει ρόλο, όχι απαραίτητα μέσα από μεγάλες ομιλίες, αλλά μέσα από τη διατήρηση των στάνταρ και τη διασφάλιση ότι η ομάδα δεν χάνει την εστίασή της.
Όταν έγινα προπονητής, αυτή η κατανόηση με βοήθησε σημαντικά. Ήξερα πώς θα ένιωθαν οι παίκτες μετά από ένα αποτέλεσμα, πώς θα αντιδρούσαν σε συγκεκριμένες συνθήκες. Η μεγαλύτερη διαφορά, όμως, είναι ότι δεν είσαι πλέον ένας από αυτούς. Ως παίκτης ανήκεις στην ομάδα. Ως προπονητής, είσαι υπεύθυνος για αυτήν. Και αυτή η μετάβαση είναι καθοριστική.»
Κατά τη μετάβασή σας από ποδοσφαιριστής σε προπονητή στη Σουόνσι, ποια ήταν η πρώτη στιγμή που αντιληφθήκατε ότι η κατανόηση του παιχνιδιού και η καθοδήγησή του αποτελούν δύο ουσιαστικά διαφορετικές προκλήσεις;
«Η συνειδητοποίηση ήρθε πολύ γρήγορα. Θυμάμαι στην αρχή να πιστεύω πως κατανοώ καλά το παιχνίδι, κάτι που ίσχυε ως ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, ως προπονητής αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχει να κάνει μόνο με το παιχνίδι, αλλά με οτιδήποτε το περιβάλλει.
Για παράδειγμα, ως παίκτης εστιάζεις στον ρόλο σου μέσα στον αγώνα. Ως προπονητής, όμως, σκέφτεσαι πώς οι αποφάσεις σου επηρεάζουν ολόκληρη την ομάδα. Ποιος αγωνίζεται, ποιος μένει εκτός, πώς αυτό επηρεάζει την ψυχολογία και, τελικά, την απόδοση.
Εκεί είναι που το καταλαβαίνεις πλήρως, άλλο πράγμα να κατανοείς το παιχνίδι και εντελώς άλλο να το καθοδηγείς.»
Πώς επηρέασε η εμπειρία σας μέσα στην ποδοσφαιρική ταυτότητα της Σουόνσι τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίσατε στη συνέχεια τη διαμόρφωση δομής και κουλτούρας στις ομάδες που αναλάβατε;
«Η ταυτότητα της Σουόνσι ήταν ξεκάθαρη, και αυτό με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Δεν είχε να κάνει μόνο με το χτίσιμο από πίσω ή την κατοχή, αλλά με το πώς όλα συνδέονταν μεταξύ τους. Οι προπονήσεις αντικατόπτριζαν το αγωνιστικό μοντέλο, η επικοινωνία ήταν συνεπής και οι απαιτήσεις απολύτως σαφείς. Θυμάμαι πόση αυτοπεποίθηση έδινε αυτό στους παίκτες. Δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη.
Γιατί όταν οι ποδοσφαιριστές κατανοούν το «γιατί» πίσω από αυτό που κάνουν, τότε η συνέπεια στην απόδοση έρχεται πολύ πιο φυσικά.»
Στην έναρξη της σεζόν 2014–15 της Premier League, οδηγήσατε τη Σουόνσι σε νίκη στο «Ολντ Τράφορντ» απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ — ένα αποτέλεσμα που αποδείχθηκε καθοριστικό για την εξέλιξη εκείνης της περιόδου. Κοιτάζοντας πίσω, πόσο σημαντική ήταν εκείνη η στιγμή για την ενίσχυση της πίστης σας στις δικές σας ιδέες ως προπονητής;
«Εκείνη η νίκη στο «Ολντ Τράφορντ» ήταν σημαντική, ειδικά σε εκείνο το χρονικό σημείο. Ήταν το πρώτο παιχνίδι της σεζόν, με νέο προπονητή, και εκτός έδρας απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Υπάρχει πάντα πίεση σε μια τέτοια συνθήκη.
Οι παίκτες είδαν ότι όσα δουλέψαμε στην προετοιμασία μπορούσαν να σταθούν απέναντι σε ομάδες κορυφαίου επιπέδου. Σε προσωπικό επίπεδο, μου έδωσε αυτοπεποίθηση για την κατεύθυνση που ακολουθούσαμε. Παρ’ όλα αυτά, είχα πάντα επίγνωση ότι ένα αποτέλεσμα δεν καθορίζει τίποτα, το ζητούμενο είναι να χτίσεις συνέπεια από εκεί και πέρα.»
Την ίδια σεζόν, επικρατήσατε δύο φορές της Άρσεναλ και τρεις της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ παράλληλα πετύχατε και ρεκόρ συγκομιδής βαθμών στην Premier League. Τι είναι αυτό που θυμάστε περισσότερο από εκείνη την αγωνιστική περίοδο;
«Εκείνη η σεζόν είχε να κάνει πάνω απ’ όλα με τη συνέπεια. Φυσικά, οι νίκες απέναντι σε κορυφαίες ομάδες, όπως η Άρσεναλ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξεχωρίζουν, όμως αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο η ομάδα διαχειριζόταν τις απαιτήσεις σε εβδομαδιαία βάση.
Δεν ήταν πάντα το τέλειο ποδόσφαιρο, αλλά οι παίκτες κατανοούσαν τι απαιτείται σε κάθε διαφορετική συνθήκη. Και αυτό ήταν που οδήγησε στη συγκομιδή ρεκόρ βαθμών!»
Ποιοι ήταν οι λόγοι που σας οδήγησαν στην αποχώρηση από τη Σουόνσι;
«Το ποδόσφαιρο κινείται γρήγορα και, κάποιες φορές, λαμβάνονται αποφάσεις που δεν αντικατοπτρίζουν πλήρως τη συνολική εικόνα.
Από τη δική μου πλευρά, ήμουν απόλυτα αφοσιωμένος και ένιωθα πως χτίζαμε κάτι πολύ ισχυρό. Ωστόσο, αυτές οι αποφάσεις δεν βρίσκονται πάντα υπό τον έλεγχό σου. Είναι μέρος του παιχνιδιού, μαθαίνεις μέσα από αυτό και συνεχίζεις μπροστά.»
Μίλησέ μας για τον τελικό του Λιγκ Καπ, στον οποίο μπήκες ως αλλαγή. Πώς προετοιμάστηκες όλη την προηγούμενη εβδομάδα;
«Όλη εκείνη η εβδομάδα ήταν μια πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία.
Ως παίκτης, προσπαθείς να κρατήσεις τη ρουτίνα σου όσο πιο φυσιολογική γίνεται, αλλά γνωρίζεις πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο παιχνίδι. Υπάρχει περισσότερη προσοχή, περισσότερος “θόρυβος” γύρω του, και νιώθεις τη σημασία του αγώνα να μεγαλώνει όσο περνούν οι μέρες.
Προσωπικά, προετοιμάστηκα με τον ίδιο τρόπο που το έκανα πάντα. Ακόμη κι αν δεν ξεκινούσα βασικός, πρέπει να προετοιμάζεσαι σαν να πρόκειται να παίξεις, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί σε έναν τελικό.
Οι προπονήσεις ήταν συγκεντρωμένες, αλλά υπήρχε και μια ηρεμία μέσα στην ομάδα. Ο Μίκαελ Λάουντρουπ κρατούσε τα πράγματα αρκετά χαλαρά, κάτι που βοήθησε. Δεν υπήρχε υπερβολική πίεση εσωτερικά.. Το θέμα ήταν να μείνουμε σε όσα μας είχαν φέρει μέχρι εκεί.
Μέχρι να φτάσουμε στο Wembley, υπήρχε μια πραγματική αίσθηση πίστης μέσα στην ομάδα. Όχι μόνο ενθουσιασμός, αλλά και αυτοπεποίθηση.»
Μπήκες στο ματς στο 64ο λεπτό. Τι θυμάσαι από τον αγώνα στο Wembley; Μίλησέ μας για αυτή την εμπειρία…
«Το Wembley είναι πάντα κάτι ξεχωριστό, αλλά όταν συμμετέχεις σε έναν τελικό, είναι διαφορετικό.
Όταν βρίσκεσαι στον πάγκο, παρακολουθείς συνεχώς το παιχνίδι και προσπαθείς να είσαι πνευματικά έτοιμος. Σκέφτεσαι τι μπορεί να χρειαστεί να κάνεις αν μπεις στο ματς.
Όταν μπήκα, το βασικό ήταν να προσαρμοστώ γρήγορα. Οι τελικοί μπορεί να γίνουν χαοτικοί, οπότε έχει σημασία να κάνεις σωστά τα απλά πράγματα και να βοηθήσεις την ομάδα να διατηρήσει τον έλεγχο.
Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι το συναίσθημα μέσα στην ομάδα. Ακόμη και κατά τη διάρκεια του αγώνα, υπήρχε μια ηρεμία στον τρόπο που παίζαμε. Δεν μας παρέσυρε η σημασία της στιγμής.
Και φυσικά, στο τέλος, όταν σφυρίζει ο διαιτητής, είναι ένα μείγμα συναισθημάτων — ανακούφιση, περηφάνια, χαρά. Βλέπεις τον κόσμο, τους πανηγυρισμούς, και αυτά είναι στιγμές που μένουν για πάντα.»
Πώς αισθάνεσαι γνωρίζοντας ότι στην καριέρα σου έχεις κατακτήσει τρεις τίτλους, όλους με τη Σουόνσι; Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα;
«Είναι κάτι για το οποίο είμαι πολύ περήφανος, ειδικά επειδή το πέτυχα με τη Σουόνσι.
Όταν βρίσκεσαι τόσα χρόνια σε έναν σύλλογο, γίνεται κάτι περισσότερο από απλώς η ομάδα στην οποία παίζεις. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει για τον κόσμο, για τους φιλάθλους, για όλους μέσα στον σύλλογο.
Το να κατακτάς τίτλους εκεί το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό, γιατί έχεις υπάρξει μέρος όλης της διαδρομής — από το πού βρισκόταν ο σύλλογος μέχρι το πού έφτασε.
Δεν θα έλεγα ότι το σκέφτεσαι ως “όνειρο” εκείνη τη στιγμή, γιατί είσαι συγκεντρωμένος στο επόμενο παιχνίδι, στην επόμενη πρόκληση. Αλλά όταν το κοιτάς εκ των υστέρων, καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ήταν.
Το να το πετύχεις αυτό με έναν σύλλογο και να είσαι μέρος εκείνης της περιόδου είναι κάτι που θα εκτιμώ πάντα.»
Μετά την αποχώρησή σας από τη Σουόνσι, υπήρξαν φήμες που σας συνέδεαν με συλλόγους του λεγόμενου “Big Six”. Υπήρξαν πράγματι τέτοιες συζητήσεις; Δεχθήκατε κάποια προσέγγιση;
«Σίγουρα υπήρχε έντονη φημολογία εκείνη την περίοδο, κάτι που είναι φυσιολογικό όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν διαρκώς συζητήσεις, ενδιαφέρον, εμπλοκή μάνατζερ, όμως από τη δική μου πλευρά, η προσοχή μου ήταν πάντα στραμμένη στη Σουόνσι.
Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να αποσπαστεί από τις φήμες, γιατί αυτό μπορεί πολύ εύκολα να σε απομακρύνει από ό,τι έχει πραγματικά σημασία στην καθημερινότητα.»
Έχοντας εργαστεί τόσο στην Premier League όσο και στην Championship, πώς αυτές οι διαφορετικές συνθήκες επηρέασαν ή αναδιαμόρφωσαν τα στάνταρ σας ως προπονητής;
«Η Premier League σε φέρνει αντιμέτωπο με το απόλυτο επίπεδο. Την ποιότητα, την ταχύτητα του παιχνιδιού, τη λεπτομέρεια που δεν συγχωρεί.
Η Championship, όμως, δοκιμάζει με έναν διαφορετικό τρόπο. Είναι αδυσώπητη στον ρυθμό της, με συνεχόμενα παιχνίδια, υψηλές σωματικές απαιτήσεις και μια διαρκή ανάγκη για συνέπεια.
Θυμάμαι εβδομάδες όπου το πρόγραμμα ήταν Σάββατο-Τρίτη-Σάββατο, χωρίς ουσιαστικό χρόνο για προετοιμασία. Σε αυτές τις συνθήκες, η δομή δεν είναι απλώς σημαντική, είναι αυτό που σε κρατάει όρθιο.»
Έχετε υπάρξει προπονητής συλλόγων με πολύ διαφορετικές προσδοκίες, όπως η Σουόνσι και η Λιντς. Πώς διαμορφώνουν οι προσδοκίες τη λήψη αποφάσεων σε ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον;
«Οι προσδοκίες διαμορφώνουν τα πάντα. περισσότερο απ’ όσο πιθανόν αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι.
Σε έναν σύλλογο όπως η Σουόνσι εκείνη την περίοδο, υπήρχε ξεκάθαρη ταυτότητα και σταθερή εξέλιξη. Η προσδοκία ήταν να είσαι ανταγωνιστικός, να παραμένεις στην κατηγορία και να χτίζεις.
Στη Λιντς είναι πολύ διαφορετικά. Η προσδοκία είναι άμεση. Οι φίλαθλοι, τα ΜΜΕ, η ιστορία του συλλόγου, όλα απαιτούν γρήγορη πρόοδο. Αυτό επηρεάζει τη λήψη αποφάσεων. Στη Λιντς, κάθε απόφαση μοιάζει πιο άμεση και πιο εκτεθειμένη. Στη Σουόνσι υπήρχε περισσότερος χρόνος για να χτίσεις.
Ως προπονητής, πρέπει να κατανοείς αυτό το πλαίσιο. Η ίδια απόφαση σε έναν σύλλογο μπορεί να μην λειτουργήσει σε έναν άλλο, γιατί οι προσδοκίες γύρω της είναι διαφορετικές.»
Όταν αναλάβατε τη Λιντς τη σεζόν 2016–17, ο σύλλογος αναζητούσε κατεύθυνση, ωστόσο καταφέρατε να τον μετατρέψετε σε ομάδα που διεκδικούσε τα Play Offs. Ποια ήταν η πρώτη βασική αλλαγή που μεταμόρφωσε το περιβάλλον;
«Στη Λιντς, η πρώτη αλλαγή ήταν η σαφήνεια. Όταν ανέλαβα, υπήρχε αβεβαιότητα στο περιβάλλον. Οι παίκτες δεν ήταν πάντα σίγουροι για τους ρόλους ή τις απαιτήσεις.
Απλοποιήσαμε τα πράγματα. Ξεκάθαροι ρόλοι, σταθερή προπόνηση, σαφή μηνύματα και ξεκάθαρες οδηγίες.
Θυμάμαι τις πρώτες προπονήσεις όπου εστιάσαμε στην οργάνωση και στις αποστάσεις μέσα στην ομάδα. Τίποτα περίπλοκο, μόνο σαφήνεια. Μόλις οι παίκτες καταλάβουν τι ζητείται από αυτούς, βλέπεις πολύ γρήγορα αλλαγή στην αυτοπεποίθηση και την απόδοση.»
Σε έναν σύλλογο όπως η Λιντς, όπου η πίεση και οι προσδοκίες είναι συνεχείς, πώς αποτρέπετε τον εξωτερικό «θόρυβο» από το να επηρεάζει τις εσωτερικές αποφάσεις;
«Στη Λιντς, ο εξωτερικός θόρυβος υπάρχει πάντα. Οι φίλαθλοι, τα ΜΜΕ, οι προσδοκίες είναι μέρος του συλλόγου. Το κλειδί είναι να μην μπαίνει αυτός ο θόρυβος στα αποδυτήρια.
Ελέγχεις ό,τι μπορείς εσωτερικά.Πάντα προσπαθούσα να κρατώ την εστίαση στην καθημερινή δουλειά. Αν αυτή λειτουργεί σωστά, οι παίκτες επηρεάζονται λιγότερο από όσα συμβαίνουν έξω.»
Μιλάτε συχνά για τη δομή ως θεμέλιο. Αυτή η πεποίθηση προήλθε περισσότερο από παρατήρηση, εμπειρία ή δύσκολες στιγμές;
«Είναι συνδυασμός παρατήρησης, εμπειρίας και δύσκολων στιγμών, αλλά αν είμαι ειλικρινής, οι δύσκολες στιγμές είναι εκεί που μαθαίνεις τα περισσότερα.
Όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά, αναγκάζεσαι να κοιτάξεις πιο βαθιά.
Αναρωτιέσαι αν υπάρχει αρκετή σαφήνεια, αν οι παίκτες καταλαβαίνουν πλήρως, αν το περιβάλλον είναι αρκετά σταθερό. Όταν όλα πάνε καλά, είναι εύκολο να πιστεύεις ότι όλα λειτουργούν. Εκεί ενισχύθηκε η πίστη μου στη δομή.»
Αν το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι αποφάσεων, τι ορίζει μια “καλή απόφαση”;
«Για μένα, μια καλή απόφαση είναι αυτή που λαμβάνεται με ειλικρίνεια και σαφήνεια, σε ευθυγράμμιση με τις ανάγκες της ομάδας εκείνη την στιγμή.
Δεν έχει πάντα να κάνει με το αν είναι σωστή, γιατί το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο.
Οι παίκτες ανταποκρίνονται στην ειλικρίνεια και τη σαφήνεια.
Αν μια απόφαση εξηγηθεί σωστά, ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί, θα τη σεβαστεί.
Το πρόβλημα προκύπτει όταν λείπουν αυτά τα στοιχεία.»
Πόσο από το… ποδόσφαιρο πιστεύετε ότι μπορεί πραγματικά να ελεγχθεί από τον πάγκο;
«Πιθανότατα ελέγχεις λιγότερα απ’ όσα πιστεύει ο κόσμος κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι παίκτες είναι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις μέσα στο γήπεδο. Η μεγαλύτερη επιρροή σου είναι πριν το παιχνίδι. Στην προετοιμασία, στη σαφήνεια των ρόλων και στη συνολική λειτουργία της ομάδας.»
Αν αφαιρέσουμε συστήματα, ρόλους και οδηγίες, ποιο είναι το ένα στοιχείο που πρέπει να υπάρχει για να λειτουργήσει μια ομάδα;
«Η εμπιστοσύνη. Μεταξύ των παικτών, προς το προπονητικό τιμ και σε αυτό που κάνεις. Χωρίς εμπιστοσύνη υπάρχει αβεβαιότητα. Με αυτήν, οι παίκτες δεσμεύονται πλήρως και δεν αποδίδουν.»
Αν η ομάδα σας αντικατοπτρίζει εσάς ως προπονητή, τι θα θέλατε να καταλαβαίνει κάποιος βλέποντάς την;
«Θα ήθελα να βλέπει σαφήνεια και συνοχή. Μια ομάδα οργανωμένη, με σκοπό, που λειτουργεί ως σύνολο.»
Ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης που έχετε προπονήσει και διατηρείτε επαφές μαζί του;
«Έχω δουλέψει με πολλούς κορυφαίους παίκτες. Ξεχωρίζουν όσοι συνδυάζουν ταλέντο και νοοτροπία. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω έναν, πραγματικά!»
Έχοντας εργαστεί και στη Μίντλεσμπρο, κατανοείτε την επιθυμία των φιλάθλων για επιστροφή στην Premier League;
«Ναι, απόλυτα. Η επιθυμία αυτή είναι πάντα παρούσα και δημιουργεί τόσο πίεση όσο και κίνητρο.»
Θα επιστρέψετε στην προπονητική; Είναι στα άμεσα σχέδιά σας, μετά την αποχώρησή σας από την Κέιμπριτζ;
«Είμαι πάντα ανοιχτός στην προπονητική. Αλλά πρέπει να είναι η σωστή ευκαιρία. Υπήρξαν συζητήσεις, αλλά τίποτα δεν ήταν το κατάλληλο. Η υπομονή είναι σημαντική.»
Τι γνωρίζετε για την Ελλάδα και το ελληνικό ποδόσφαιρο;
«Γνωρίζω το πάθος και την ένταση που υπάρχει γύρω από το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Η σύνδεση με τον κόσμο είναι πολύ ισχυρή και φαίνεται στις ατμόσφαιρες των γηπέδων. Υπάρχει τεχνική ποιότητα και ανταγωνισμός. Είναι ένα περιβάλλον που θα με ενδιέφερε να γνωρίσω καλύτερα.»