«Kenny Quits»: Ένα πρωτοσέλιδο όταν παραιτήθηκε ο Νταλγκλίς και άλλαζε η ιστορία της Λίβερπουλ και του αγγλικού ποδοσφαίρου!
Αυτό το πρωτοσέλιδο της έκτακτης έκδοσης της «Liverpool Echo», με τίτλο «Kenny quits», στις 22 Φεβρουαρίου του 1991, με την παραίτηση του Κένι Νταλγκλίς από τον πάγκο της Λίβερπουλ, είναι ενδεικτικό της αλλαγής για μια ολόκληρη εποχή! Η παραίτηση του King Kenny από τον θρόνο θα άλλαζε για πάντα τη ροή των πραγμάτων, για μία ομάδα κυρίαρχη από το 1973 μέχρι εκείνο το απόγευμα, για 18 χρόνια στο αγγλικό ποδόσφαιρο!
.jpg "«Kenny Quits»: Ένα πρωτοσέλιδο όταν παραιτήθηκε ο Νταλγκλίς και άλλαζε η ιστορία της Λίβερπουλ και του αγγλικού ποδοσφαίρου!")
Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος
Μια ξαφνική απόφαση που με είχε φέρει στο «Άνφιλντ» εκείνο το απόγευμα για μια έκτακτη συνέντευξη Τύπου. Έπρεπε να ζήσω εκείνη τη στιγμή που την ένιωθα σημαντική και που θα άλλαζε τη ροή της ιστορίας του ίδιου του αγγλικού ποδοσφαίρου, αφού η ομάδα που είχε κατακτήσει 11 πρωταθλήματα σε 17 σεζόν θα έκανε άλλα 30 χρόνια για να πανηγυρίσει το επόμενο!
Δυο βράδια πιο πριν είχα απολαύσει ένα από τα ωραιότερα ματς που είχα δει μέσα στο γήπεδο. Στο «Γκούντισον Παρκ», η Λίβερπουλ είχε προηγηθεί τέσσερις φορές και η Έβερτον είχε βρει ισάριθμες φορές τον τρόπο να ισοφαρίσει. Το τελικό 4-4 έστελνε σε επαναληπτικό το παιχνίδι για το FA Cup, αλλά θα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Γιατί ο Νταλγκλίς ήταν, από το Χίλσμπορο και μετά, ένας διαφορετικός άνθρωπος!
Έχοντας πάει σχεδόν σε όλες τις κηδείες των θυμάτων — μια μέρα μάλιστα πήγε σε τέσσερις διαφορετικές, εκείνον τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1989 — το ποδόσφαιρο είχε περάσει για αυτόν σε ένα δεύτερο επίπεδο.
Επίσης, το άγχος τον είχε μεταβάλει και ήταν πιο ευερέθιστος και οξύθυμος. Το αιματοκύλισμα του Χέιζελ το 1985 είχε ακολουθηθεί από την τραγωδία του Χίλσμπορο το 1989 και ο Νταλγκλίς είχε εξομολογηθεί στη γυναίκα του πως το κεφάλι του ήταν… καζάνι, έτοιμο να εκραγεί!
Ο Νταλγκλίς δεν ήταν απλά κάποιος που φόρεσε τη φανέλα της Λίβερπουλ και μετά έγινε προπονητής της ομάδας. Ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχαν την τύχη να απολαύσουν οι οπαδοί και, μετά, ως προπονητής, διατηρούσε τη μαγεία των αγωνιστικών του ημερών ανέγγιχτη, χτίζοντας μία ομάδα που κέρδιζε παίζοντας σπουδαία μπάλα. Το νταμπλ του 1986, το πρωτάθλημα με το σερί 29 αήττητων αγώνων του 1988 και ο τίτλος του 1990 ήταν η απόδειξη πως, στα χέρια του 40χρονου Σκωτσέζου, η Λίβερπουλ μπορούσε να συνεχίσει την πορεία που χάραξε ο Σάνκλι και ακολούθησαν ο Πέισλι και ο Φάγκαν.
Ταυτόχρονα, είχε αγγίξει δύο ακόμα περιπτώσεις που η Λίβερπουλ μπορούσε να κάνει double: πρώτα με την ήττα από τη Γουίμπλεντον, που ήταν τεράστια έκπληξη το 1988, και κυρίως με το πώς χάθηκε το πρωτάθλημα του 1989 στις καθυστερήσεις, με τη Λίβερπουλ να έχει τον τίτλο στα χέρια της και την Άρσεναλ να σκοράρει και να τον αρπάζει μέσα στο «Άνφιλντ» με τον Μάικλ Τόμας. Όλα αυτά, μαζί με τα υπόλοιπα που έναν άνθρωπο θα τον είχαν λυγίσει, ήταν πλέον ολοφάνερο πως είχαν αρχίσει να φορτώνουν τις πλάτες του με ένα βάρος το οποίο δεν μπορούσε πλέον να διαχειριστεί!
Η απόφασή του να φύγει ανακοινώθηκε επίσημα σε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου το απόγευμα της 22ας Φεβρουαρίου 1991 και ο πρόεδρος Νόελ Γουάιτ διευκρίνιζε πως η διοίκηση έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να τον μεταπείσει.
Ο Νταλγκλίς, κάτασπρος και συνοφρυωμένος, αρκέστηκε σε λίγες λέξεις: «Φεύγω για να ξεκουραστώ, αφήνοντας την ομάδα πρώτη, και είμαι βέβαιος πως έχω πολλούς φίλους στο Άνφιλντ». Συνήθως τους κοιτούσε όλους κατάματα, αλλά εκείνη την ημέρα το βλέμμα του ήταν απλανές και χαμένο!
Ο ίδιος θα παραδεχόταν αργότερα στην αυτοβιογραφία του πως, μόλις τρεις μήνες μετά, είχε μετανιώσει για την απόφασή του, αλλά πλέον ήταν αργά για να επιστρέψει! «Ήθελα πάρα πολύ να γυρίσω, αλλά μου διεμήνυσαν πως έπρεπε να περιμένω, αφού ήδη η Λίβερπουλ είχε προχωρήσει στην επόμενη μέρα της, με την πρόσληψη του Γκρέιαμ Σούνες».
Προσωρινά ανέλαβε ο Ρόνι Μοράν, ένας πιστός στρατιώτης, που όμως είπε στη διοίκηση πως δεν ήθελε τη δουλειά σε μόνιμη βάση, κάτι που διέρρευσε στον Τύπο. Η Άρσεναλ, που όλη τη σεζόν είχε μόλις μία ήττα από την Τσέλσι, πλέον έλεγχε την κατάσταση, αφού στο Λούτον, αν και προηγήθηκε η Λίβερπουλ, γνώρισε την τρίτη της ήττα στη σεζόν με 3-1.
Η Λίβερπουλ έψαχνε για προπονητή και αυτό έφερνε αναστάτωση. Το εντός έδρας 1-1 με την Κόβεντρι δεν άφηνε πολλά περιθώρια, η νίκη εκτός έδρας στο Λιντς με 5-4, όπου προηγήθηκε με 4-0 αλλά νίκησε με χίλια ζόρια, αναπτέρωσε κάποιες ελπίδες και η είδηση πως θα αναλάμβανε ο Σούνες έφερε χαμόγελα.
Την ημέρα που έφευγε ο Νταλγκλίς, η Λίβερπουλ ήταν πρώτη, με τρεις πόντους διαφορά από την Άρσεναλ, και είχε επαναληπτικό Κυπέλλου με την Έβερτον στο «Άνφιλντ». Το φοβερό είναι ότι εκείνη τη σεζόν, το 1990-91, είχε ξεκινήσει με το κορυφαίο ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου, με οκτώ σερί νίκες μέχρι τις 17 Νοεμβρίου. Ανάμεσα σε αυτές τις νίκες ήταν και το εντυπωσιακό 4-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η διαφορά από τη δεύτερη Άρσεναλ ήταν οκτώ πόντοι!
Μέχρι την πρώτη ήττα από την Άρσεναλ στις 2 Δεκεμβρίου με 3-0 στο «Χάιμπουρι», η Λίβερπουλ είχε παίξει 14 ματς, με 12 νίκες και δύο ισοπαλίες, σε ένα ξεκίνημα που βελτιώθηκε ιστορικά μόλις το 2019-20 από την ομάδα του Κλοπ, που έκανε περίπατο προς τον τίτλο.
Σε ένα ματς-μισό πρωτάθλημα στο «Άνφιλντ», στις 3 Μαρτίου 1991, ο Σίμαν έπιανε τα άπιαστα και ένα γκολ του Μέρσον σε μια αντεπίθεση χάρισε μια τεράστια νίκη στην Άρσεναλ, που πέρασε πρώτη με 57 πόντους έναντι 54.
Για πρώτη φορά μετά το 1981, η Λίβερπουλ είχε περάσει πέντε ώρες χωρίς γκολ, αλλά έβγαλε αντίδραση και η νίκη με 3-0 στην έδρα της Μάντσεστερ Σίτι, σε συνδυασμό με το εντυπωσιακό 7-1 στην έδρα της Ντέρμπι Κάουντι, την επανέφεραν στην κορυφή.
Η νίκη με 3-0 επί της Νόριτς και το ματς που κάθισε πρώτη φορά στον πάγκο ο Σούνες, με το 3-0 επί της Κρίσταλ Πάλας, έφεραν χαμόγελα. Ωστόσο, η Άρσεναλ ήταν πολύ σταθερή και όλα τελείωσαν το Πάσχα των Καθολικών του 1991, με δύο ήττες: στις 4 Μαΐου από την Τσέλσι με 4-2 και στις 6 Μαΐου με 2-1 στην έδρα της Νότιγχαμ.
Για δεύτερη σεζόν σε τρία χρόνια, και επίσημα, ο τίτλος ήταν της Άρσεναλ, που συγκέντρωσε 83 βαθμούς, έναντι 76 των απερχόμενων πρωταθλητών.
Η δεύτερη θέση έδινε στη Λίβερπουλ την έξοδο στην Ευρώπη, για πρώτη φορά μετά τη μαύρη νύχτα του Χέιζελ, και υπήρχε αισιοδοξία πως, έχοντας πλέον στον πάγκο τον πρώην αρχηγό της ομάδας στις μεγάλες μέρες της, τον Γκρέιαμ Σούνες, όλα θα επέστρεφαν σε μια κανονικότητα. Ήταν ο εκλεκτός της διοίκησης, κυρίως λόγω του εξαιρετικού έργου που είχε κάνει στη Γκλάσγκοου Ρέιντζερς ως προπονητής με τρεις τίτλους, όμως οι ποδοσφαιριστές προτιμούσαν τον Σκωτσέζο κεντρικό αμυντικό Άλαν Χάνσεν, πιθανότατα τον πληρέστερο σε αυτή τη θέση που ανέδειξε το βρετανικό ποδόσφαιρο.
Χτυπημένος από τραυματισμούς, ο Χάνσεν, στις 10 Μαρτίου 1991, ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει και, επειδή δεν είχε «ψηθεί» με την ιδέα της ανάληψης του ρόλου του προπονητή, η επιλογή Σούνες ήταν μονόδρομος. Αλλά αποδείχθηκε πολύ κακή στην πράξη!
Η Λίβερπουλ, που ήταν πρώτη ή δεύτερη — πλην του 1980-81 — σε όλες τις σεζόν από το 1972 μέχρι το 1991, με τον Σούνες έκανε την πρώτη πολύ κακή σεζόν, τερματίζοντας 6η με μόλις 47 γκολ και 16 νίκες σε 42 ματς, τα χειρότερα ρεκόρ από τη δεκαετία του ’50!
Στο Λιγκ Καπ, η Πίτερμπρο πέτυχε μία νίκη που δεν θα την πίστευε ούτε στα όνειρά της εκείνη την εποχή, και τελικά ο Σούνες «έσωσε την παρτίδα» με την κατάκτηση του Κυπέλλου. Στο 2-0 επί της Σάντερλαντ, ομάδας δεύτερης κατηγορίας, ο Σούνες βρέθηκε στο γήπεδο με ειδική άδεια γιατρού, αφού η εγχείρηση που έκανε στην καρδιά, μόλις λίγες εβδομάδες πριν, ήταν πολύ λεπτή!
Το χειρότερο είναι πως πούλησε αποκλειστικά την ιστορία του στη «Sun», τη φυλλάδα που είχε παίξει πολύ ύπουλο ρόλο στη συκοφάντηση των οπαδών κατά το διάστημα που ακολούθησε την τραγωδία του Χίλσμπορο!
Ο Σούνες έκανε ένα αλισβερίσι μεταγραφικό, με 18 παίκτες να έρχονται και 15 να φεύγουν, διαλύοντας πλήρως ό,τι είχε βρει έτοιμο από τον Νταλγκλίς. Και, παρότι έκανε τόσες μεταγραφές ο ίδιος, έχει παραδεχτεί πως εκτίμησε λάθος δύο ποδοσφαιριστές που ήθελαν να πάνε στη Λίβερπουλ, τον Πέτερ Σμάιχελ και τον Ρόι Κιν, που πήγαν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλάζοντας πλήρως την ισορροπία των ομάδων στο πρωτάθλημα.
Ο Κένι ενδιάμεσα μετάνιωσε, αλλά, όπως αναφέραμε πιο πάνω, αν και ήθελε να γυρίσει, η πρόσληψη του Σούνες είχε κλείσει την πόρτα. Κάποιοι παλιοί παίκτες πιστεύουν πως, αν είχαν την υπομονή στη διοίκηση να περιμένουν, θα ξαναγύριζε ανανεωμένος ο Νταλγκλίς και τα πράγματα μπορεί να ήταν πολύ διαφορετικά.
Εκείνος πήγε στη Μπλάκμπερν, την παρέλαβε στην Championship και μέσα σε τέσσερα χρόνια, την είχε κάνει πρωταθλήτρια στην Premier League, την ώρα που η Λίβερπουλ πάλευε ακόμα και να διεκδικήσει απλά! Ο Σούνες απολύθηκε τον Φεβρουάριο του 1994 και στη θέση του ανέλαβε ο Ρόι Έβανς.
Εκείνο το απόγευμα της 22ας Φεβρουαρίου του 1991 κανείς δεν το υποπτευόταν, αλλά μόλις άρχιζαν τα πάμπολλα χρόνια «φαγούρας» του συλλόγου, που, παρά την αναλαμπή των τεσσάρων τίτλων το 2001 με τον Ζεράρ Ουγιέ και την κατάκτηση του Champions League στην επική νύχτα της Πόλης με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο, έπρεπε να έρθει ο Γιούργκεν Κλοπ για να μετατρέψει πάλι τον σύλλογο σε μόνιμο πρωταγωνιστή!
ΥΓ: Στο επεισόδιο 81 του «Μια στιγμή παραφροσύνης» υπάρχει όλη αυτή η ιστορία, μαζί με τις δηλώσεις του Νταλγκλίς από εκείνη την ημέρα, καθώς και πολλά ακόμα από το παρασκήνιο και το τι παίχτηκε, και πιστεύω πως αξίζει να το ακούσετε το επεισόδιο αυτό στο Spotify.
