Ο Ντάνιελ Στόρεϊ στο England365: «Θα γυρίσω και στις... 92 εκείνες ομάδες – Είμαι Νότιγχαμ, ξέρω πολλά για την Ελλάδα!»
Ονομάζεται Ντάνιελ Στόρεϊ και είναι ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους της γενιάς του! Οι λόγοι; Πολλοί και διαφορετικοί. Η αρχισυνταξία του σε κορυφαία Μέσα στην Αγγλία, η δουλειά του στο Sky Sports, ένα σπουδαίο project του με 92 διαφορετικές ομάδες, ένα βιβλίο που δεν αποσκοπούσε στο κέρδος, αλλά στη «συντήρηση» του ιδρύματος του Σερ Μπόμπι Ρόμπσον, κατά του καρκίνου. Ένας υπέροχος, πάνω από όλα, άνθρωπος, και εν συνεχεία δημοσιογράφος, που αποδέχθηκε την πρόσκληση του England365 και μας ανοίγεται «αποκλειστικά»! Γρήγορο spoil για όσα ειπώθηκαν; Σκεφτείτε πως γνωρίζει μέχρι και τον Ολυμπιακό Βόλου, για να καταλήξουμε σε ένα Q&A, πραγματικά απολαυστικό!
Ο Ντάνιελ Στόρεϊ είναι σήμερα μία από τις πιο «καθαρές» και επιδραστικές φωνές στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Εργάζεται στο Sky Sports, έχει διατελέσει επικεφαλής συντάκτης ποδοσφαίρου στην «The i Paper» και το 2016 αναδείχθηκε «Καλύτερος Δημοσιογράφος Ποδοσφαίρου της Χρονιάς», μια διάκριση που ήρθε ως φυσική συνέπεια της ματιάς και του τρόπου γραφής του.
Το έργο που τον ξεχώρισε όμως περισσότερο είναι το «Doing The 92», μια σπάνια, σχεδόν… ρομαντική αποστολή. Μέσα σε μία σεζόν επισκέφθηκε και τα 92 επαγγελματικά γήπεδα της Αγγλίας! Από τα μεγάλα στάδια της Premier League μέχρι εκείνα των χαμηλότερων κατηγοριών, βρέθηκε δίπλα σε οπαδούς, σε μικρές πόλεις, σε κοινότητες που ζουν και αναπνέουν για την ομάδα τους. Δεν κατέγραψε απλώς αγώνες, αλλά ιστορίες. Την αγωνία πριν τη σέντρα, τη σημασία ενός τοπικού ντέρμπι, το πώς μια ομάδα μπορεί να είναι το μοναδικό σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης πόλης.
Είναι, επίσης, συγγραφέας βιβλίων που εμβαθύνουν στην ιστορία και τις προσωπικότητες του αγγλικού ποδοσφαίρου, όπως το «A Portrait of an Icon». Για το συγκεκριμένο έργο, όλα τα έσοδα διατέθηκαν στη «Sir Bobby Robson Foundation», μια φιλανθρωπική οργάνωση αφιερωμένη στη στήριξη της έρευνας και των ασθενών κατά του καρκίνου.
Παράλληλα, η σχέση του με τη Νότιγχαμ Φόρεστ, την ομάδα που υποστηρίζει, δεν είναι απλώς συναισθηματική, αλλά βαθιά βιωματική. Την ξέρει, την παρακολουθεί και μέσω αυτής έμαθε τον Ολυμπιακό, τον Ολυμπιακό… Βόλου, τον Ατρόμητο και διάφορες ομάδες στην Ελλάδα!
Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο «μετριέται» σε αριθμούς, έσοδα και αναλύσεις, ο Στόρεϊ επιμένει ότι η ουσία του παιχνιδιού παραμένει αλλού: στην αίσθηση του «ανήκειν», στη δύναμη της κοινότητας και στη μαγεία ενός ζωντανού αγώνα που μπορεί, μέσα σε 90 λεπτά, να αλλάξει ολόκληρη τη σεζόν.
Αυτά μεταφέρει στο England365 και στην αποκλειστική συνέντευξη με την Εύα Μπέλλου απαντώντας για όλους και για όλα! Απολαυστική συζήτηση, που ξεκίνησε με μερικά… email και κατέληξε σε ένα γρήγορο Q&A, επισημαίνοντας σχεδόν μία… λέξη για κάθε ερώτηση!
Ας ξεκινήσουμε…
Arsenal are teetering, fear becoming a self-inflicting weapon. And I don’t think that their problems are only psychological.
— Daniel Storey (@danielstorey85) February 19, 2026
⬇️https://t.co/km5jKWl6xf
Αν βγάλουμε από την εξίσωση τα αποτελέσματα, τι «πουλάνε» πραγματικά σήμερα οι αγγλικοί σύλλογοι; Το αίσθημα του ανήκειν ή την ψυχαγωγία;
«Πουλάνε ένα προϊόν, ναι. Και προσφέρουν ψυχαγωγία. Όμως κάνουν πολύ περισσότερα από αυτό. Δημιουργούν κοινότητα, προσφέρουν καταφύγιο, δίνουν διέξοδο, καλλιεργούν συντροφικότητα, δεσμούς, φιλίες, ακόμη και την αίσθηση της οικογένειας.
Γιατί οι σύλλογοι είναι «σπίτια» για όλα αυτά. Στο υψηλότερο επίπεδο, ορισμένες από αυτές τις αξίες ίσως είναι πιο δύσκολο να τις διακρίνει κανείς, ίσως να κρύβονται πίσω από τη “σαπουνόπερα” της δημοσιότητας και τα τεράστια οικονομικά μεγέθη. Όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν.»
Σου άλλαξε αυτή η διαδρομή τον τρόπο που κρίνεις την επιτυχία στο ποδόσφαιρο;
«Νομίζω πως απλώς επιβεβαίωσε κάτι που ήξερα βαθιά μέσα μου: ότι ο βαθμολογικός πίνακας είναι μόνο μία εκδοχή της επιτυχίας. Αν λειτουργείς με τρόπο που διασφαλίζει την ίδια σου την ύπαρξη ακόμα και σε 20 χρόνια από τώρα, κι αν είσαι ένα ασφαλές καταφύγιο για τους ανθρώπους σου όταν σε χρειάζονται, τότε κάνεις σωστά τη δουλειά σου.»
Πιστεύεις πως σήμερα οι φίλαθλοι ανήκουν στους συλλόγους ή οι σύλλογοι στους φιλάθλους;
«Και τα δύο, θα έλεγα. Υπήρξε μια αναπόφευκτη διολίσθηση προς τη μετατροπή των οπαδών σε “πελάτες”, κάτι που συμβαίνει όταν ένα άθλημα εκτοξεύεται σε παγκόσμια απήχηση και σε ικανότητα παραγωγής εσόδων. Η Premier League αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σε ολόκληρο τον παγκόσμιο αθλητισμό.
Όμως, αν αφαιρέσεις όλο τον θόρυβο και την υπερβολή, οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι παραμένουν αυτό που ήταν πάντα: ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Στον πυρήνα τους είναι κοινωνικοί θεσμοί. Τους ανακαλύπτουμε όταν είμαστε παιδιά και δεν τους εγκαταλείπουμε ποτέ. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πώς θα μπορούσαν να μην μας ανήκουν, έστω και μόνο συναισθηματικά;»
Ποια είναι η μία άβολη αλήθεια για το αγγλικό ποδόσφαιρο που όσοι βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι σπάνια λένε ανοιχτά;
«Ότι το οικονομικό μοντέλο της αγγλικής ποδοσφαιρικής πυραμίδας, με τον πλούτο να είναι τόσο ξεκάθαρα και άνισα συγκεντρωμένος στην ελίτ, είναι ουσιαστικά προβληματικό. Χωρίς ουσιαστικότερη αναδιανομή εσόδων, η οποία θα πρέπει να επιβληθεί σε όσους αξιοποιούν τις χαμηλότερες κατηγορίες ως πεδίο ανάπτυξης παικτών, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε συλλόγους να φτάνουν στα όριά τους. Σχεδόν κάθε κλαμπ κάτω από την Premier League λειτουργεί συστηματικά με ζημίες.»
Πιστεύεις ότι το αγγλικό ποδόσφαιρο γίνεται πραγματικά πιο ανοιχτό για όλους ή απλώς προβάλλεται πιο προσεκτικά ως τέτοιο;
«Νομίζω πως βρίσκεται σε καλύτερο σημείο απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά απέχει πολύ από εκεί που θα έπρεπε να είναι. Ταυτόχρονα, όμως, αντικατοπτρίζει την ίδια την κοινωνία. Και η κοινωνία αυτή τη στιγμή, παλεύει με βαθιά ερωτήματα, για το πώς το μίσος στην πολιτική ζωή έχει αφεθεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.»
Πιστεύεις ότι η σύγχρονη ποδοσφαιρική δημοσιογραφία εξηγεί καλύτερα το παιχνίδι ή απλώς αντιδρά πιο γρήγορα σε αυτό;
«Νομίζω πως βρίσκεται στην καλύτερη θέση που είχε ποτέ, αν λάβουμε υπόψη τα ζητήματα χρηματοδότησης, τους περιορισμένους πόρους και την αυξανόμενη απειλή της τεχνητής νοημοσύνης. Η εποχή που μπορούσες να περάσεις μήνες δίπλα σε έναν ελίτ σταρ έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Όμως οι ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ, είναι αμέτρητες.
Τα σοβαρά ερωτήματα που αφορούν το μέλλον του ποδοσφαίρου απαιτούν μεγαλύτερη διερεύνηση και αυστηρότερο έλεγχο από ποτέ. Και παρ’ όλα αυτά, η χαρά παραμένει. Ένας από τους στόχους του «Doing The 92» ήταν ακριβώς αυτός: να υπενθυμίσει πως, παρά τα αρνητικά πρωτοσέλιδα, η αγγλική ποδοσφαιρική πυραμίδα αποτελεί το σημαντικότερο πολιτιστικό κεφάλαιο της χώρας και οφείλουμε να το τιμούμε, γιορτάζοντάς το.»
Πώς αποφασίζεις πότε μια ποδοσφαιρική ιστορία αξίζει να ειπωθεί και πότε είναι απλώς “θόρυβος”;
«Μιλάς με τους οπαδούς. Αυτός ήταν πάντα ο μόνος ουσιαστικός τρόπος να βυθιστείς πραγματικά στην κουλτούρα ενός συλλόγου.
Όταν καλύπτεις και τα 92 κλαμπ της Αγγλίας, οφείλεις να είσαι προετοιμασμένος. Δύο εβδομάδες πριν από κάθε επίσκεψη, πρέπει να έχεις ήδη εντοπίσει την καλύτερη ιστορία. Για κάθε σύλλογο είχα τρεις πιθανές επιλογές και επέλεγα ποια θα λειτουργούσε καλύτερα για ένα εθνικό κοινό. Στην ουσία, αναζητάς κάτι «κρυμμένο». Κάτι που έχει πραγματική σημασία. Ή κάτι που σε συναρπάζει προσωπικά. Αν το βρίσκω εγώ συναρπαστικό, ελπίζω πως το ίδιο θα νιώσουν και οι αναγνώστες.»
Πιστεύεις ότι το ποδόσφαιρο μπορεί ακόμη να μας εκπλήσσει ή έχουμε αρχίσει να το προβλέπουμε υπερβολικά καλά μέσω δεδομένων, αφηγήσεων και κάλυψης;
«Η μαγεία του ζωντανού ποδοσφαίρου είναι ακριβώς αυτή: όσο κι αν η πληροφορία έχει πολλαπλασιαστεί και όσο κι αν τα δεδομένα είναι πλέον διαθέσιμα σε όλους, το παιχνίδι θα διατηρεί πάντα την ικανότητα να σε εκπλήσσει, να σε σοκάρει, να σε σηκώνει όρθιο από τη θέση σου. Γι’ αυτό συνεχίζουμε να επιστρέφουμε.
Η μεγάλη τιμή αυτού του πρότζεκτ ήταν πως βρέθηκα σε 92 γήπεδα, σε 92 αγώνες που, πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής, μπορούσαν να αποδειχθούν είτε η καλύτερη είτε η χειρότερη ημέρα της σεζόν για κάθε ομάδα.»
Έχοντας πλέον αφήσει το αποτύπωμά σου στη δημοσιογραφία του αθλητισμού, υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες “τα κατάφερα”; Ποια ήταν αυτή;
«Χα, δύσκολη ερώτηση για μένα.
Θεωρώ ότι έχω τον καλύτερο ρόλο στον κόσμο και δεν υπάρχει τίποτα που θα προτιμούσα να κάνω. Ίσως γι’ αυτό ζω διαρκώς με ένα είδος “imposter syndrome”: με τον φόβο ότι κάποια στιγμή κάποιος θα μου χτυπήσει τον ώμο και θα μου πει να πάω να βρω μια “κανονική” δουλειά. Κι όμως, πιστεύω ότι αυτό είναι υγιές. Σε κρατά σε εγρήγορση, σε ωθεί να συνεχίζεις. Αν σε πέντε, δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια εξακολουθώ να κάνω, με κάποιον τρόπο, αυτή τη δουλειά, τότε θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.»
Τι γνωρίζεις για την Ελλάδα; Υπάρχει κάποια ομάδα ή σύλλογος με τον οποίο, για οποιονδήποτε λόγο, έχεις έρθει σε επαφή;
«Έχω ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη παρακολουθώντας ποδόσφαιρο και αυτό περιλαμβάνει και αγώνες στην Ελλάδα: της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού Βόλου (πριν από τη συγχώνευσή του) και του Ατρομήτου. Ως φίλος της Nottingham Forest, υπάρχει φυσικά και η προφανής σύνδεση με τον Ολυμπιακό μέσω της κοινής ιδιοκτησίας. Έχουμε δει παίκτες να μετακινούνται μεταξύ των δύο συλλόγων, κάτι που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό και στο Νότιγχαμ.»
Και πάμε σε ένα FAST Q&A...
Ένα γήπεδο που σε εξέπληξε περισσότερο;
«Το Blundell Park της Γκρίμσμπι Τάουν.»
Μια στιγμή από τα “92” που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
«Το φινάλε στο γήπεδο της Νότιγχαμ Φόρεστ, της ομάδας μου, όταν βρέθηκα στον αγωνιστικό χώρο και μου παρέδωσαν μια φανέλα.»
Lower leagues ή Premier League, πού είναι το ποδόσφαιρο πιο «αληθινό»;
«Στις χαμηλότερες κατηγορίες. Εκεί υπάρχουν λιγότερα εμπόδια ανάμεσα στους οπαδούς και τον σύλλογο.»
Ένας σύλλογος στον οποίο θα επέστρεφες αύριο;
«Σε όλους (και θα το κάνω).»
Ένα μέρος όπου το ποδόσφαιρο μοιάζει ακόμη ανεπηρέαστο από τη σύγχρονη επιχειρηματικότητα;
«Η Μπάροου.»
Ένα πράγμα που το σύγχρονο ποδόσφαιρο κάνει εντελώς λάθος;
«Καθορίζει τις τιμές των εισιτηρίων με στόχο το μέγιστο κέρδος και όχι τη δημιουργία μακροπρόθεσμων οπαδών.»
Ένα πράγμα που κάνει σωστά;
«Έχει καταλάβει την ανάγκη να “πουλήσει” το δράμα.»
Ένας σύλλογος που εκπροσωπεί αυτό που πρέπει να είναι το αγγλικό ποδόσφαιρο;
«Εκείνος που αγαπάς περισσότερο.»
Κι ένας που εκπροσωπεί αυτό που δεν πρέπει να είναι;
«Η Σέφιλντ Γουένσντεϊ, ο τελευταίος σύλλογος που “έσπασε” εξαιτίας ενός λανθασμένου ιδιοκτήτη.»
Ποιος θα κατακτήσει την Premier League φέτος;
«Η Άρσεναλ.»
Μια ομάδα που θα ξεπεράσει τις προσδοκίες;
«Η Μπρέντφορντ.»
Μια ομάδα που θα απογοητεύσει;
«Η Φόρεστ.»
Ποια ομάδα προσφέρει το πιο ελκυστικό θέαμα αυτή τη στιγμή;
«Εκείνη που αγαπάς περισσότερο.»
Ένας προπονητής που θα ήθελες να ακολουθήσεις για μια σεζόν;
«Ο Νέιθαν Τζόουνς.»
Ένας σύλλογος που δείχνει έτοιμος να “εκραγεί”, θετικά ή αρνητικά;
«Η Τότεναμ.»
Ένας παίκτης που πρέπει να παρακολουθούμε όλοι αυτή τη στιγμή;
«Ο Αντουάν Σεμένιο.»
Ένα ποδοσφαιρικό κλισέ που έχεις κουραστεί να ακούς;
«Ότι η κατοχή μπάλας αποτελεί ένδειξη απόδοσης ή κυριαρχίας, είναι ανοησία.»
Ένα πράγμα που οι οπαδοί συχνά παρερμηνεύουν στο σύγχρονο παιχνίδι;
«Ο φυλετικός/οπαδικός φανατισμός σε κάνει πιο αδύναμο, όχι πιο δυνατό.»
Εύα Μπέλλου