Η περίπτωση Φρανκ υπενθυμίζει πως άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας!
Συνέβη με τον Πότερ, που απέτυχε παταγωδώς όχι μόνο στην Τσέλσι, όταν έκανε το άλμα από τη Μπράιτον, αλλά ακόμα και στη Γουέστ Χαμ. Συνέβη και με τον Ντε Τζέρμπι, που στη Μαρσέιγ ήταν σκέτη απογοήτευση. Συνέβη με τον Νούνο, που μετά τη Γουλβς απέτυχε στην Τότεναμ, όπως κάποτε, ακόμα πιο εντυπωσιακά, δεν τα κατάφερε ο Ντέιβιντ Μόγιες, ο οποίος έκανε την τεράστια μετακίνηση από την Έβερτον για να αντικαταστήσει τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Τώρα, ο Φρανκ ήταν η πιο πρόσφατη απόδειξη πως, για τους προπονητές της Premier League που έχουν πετύχει παραπάνω από το αναμενόμενο με τα αουτσάιντερ, το να πάνε σε μια «μεγάλη δουλειά» είναι άλμα στο κενό!
Γράφει ο Maverick
Η δυνατότητα ενός προπονητή να κάνει το βήμα μπροστά – και παραπάνω – έχει γίνει σύνηθες φαινόμενο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα τώρα που υπάρχει μεγαλύτερη διαφορά (σε προϋπολογισμό και προσδοκίες) μεταξύ της κορυφής και της ουράς στην αγγλική κορυφαία κατηγορία. Υπάρχει επίσης μια κουβέντα για το αν ένα συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου, που περιλαμβάνει κατά προσέγγιση τις έννοιες «ψυχαγωγικό», «επιθετικό», «κατοχής», μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλού. Αν, δηλαδή, κάτι το οποίο πέτυχε σε μία ομάδα της οποίας οι απαιτήσεις είναι σαφώς χαμηλότερες, μπορεί να μετατραπεί σε μπούσουλα και στρατηγική για μία ομάδα υψηλότερου επιπέδου.
Και εδώ η απάντηση είναι σχεδόν ξεκάθαρη: όχι.
Με βάση πρόσφατα στοιχεία, ο Φρανκ δοκίμασε να κάνει την Τότεναμ να παίξει όπως η Μπρέντφορντ, αλλά αυτό ήρθε σε πλήρη και έντονη αντίθεση με την περίοδο του Μαουρίσιο Ποτσετίνο, που έπαιξε και ωραίο ποδόσφαιρο και πήγε την ομάδα σε τελικό Champions League. Ποια ήταν η διαφορά; Αν θυμάστε, ο Αργεντινός τεχνικός είχε κάνει καταπληκτική δουλειά στη Σαουθάμπτον, παίζοντας επιθετικό ποδόσφαιρο και ανεβάζοντάς την στην πρώτη οκτάδα της βαθμολογίας. Πήγε, λοιπόν, στην Τότεναμ και την έκανε να παίζει εξίσου ελκυστικά.
Το ίδιο είχε δοκιμάσει να κάνει και ο Νούνο, που ξεκίνησε καλά, αλλά σύντομα βρέθηκε άνεργος. Όχι γιατί δεν μπορούσε να επιβάλει το ποδόσφαιρο που είχε παίξει η Γουλβς, αλλά επειδή οι απαιτήσεις είχαν μεγαλώσει.
Ο Πότερ είχε κάνει φοβερά πράγματα με τη Μπράιτον. Πήγε στην Τσέλσι και ξεκίνησε πολύ εντυπωσιακά, με νίκες. Πολύ σύντομα, όμως, η «αστερόσκονη» εξαφανίστηκε, τα προβλήματα φάνηκαν ξανά και τελικά απολύθηκε.
Ο Ιταλός τεχνικός εκμεταλλεύτηκε πλήρως την καλή ομάδα που είχε αφήσει πίσω του ο Πότερ και την πήγε ακόμα πιο ψηλά. Η δουλειά που ανέλαβε, ωστόσο, στη Γαλλία με τη Μαρσέιγ ξέφευγε από τα κυβικά του. Και έτσι τώρα είναι κι αυτός άνεργος.
Η περίπτωση του Μόγιες και το πόσο έξω από τα νερά του βρέθηκε, διαδεχόμενος κάποιον του οποίου η σκιά ακόμα και σήμερα είναι βαριά πάνω από το «Ολντ Τράφορντ», τον σερ Άλεξ, αποτελεί υπενθύμιση του πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να κάνει αυτό το μεγάλο βήμα. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που έδειξε, όπου αλλού κι αν δούλεψε, πως είναι εξαιρετικός τεχνικός, κατακτώντας ακόμα και ευρωπαϊκό τίτλο με τη Γουέστ Χαμ.
Στις περιπτώσεις των προπονητών που κάνουν το «μπαμ» σε μία μικρή ομάδα, καλό είναι να θυμόμαστε πως άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας. Βγάζοντας από πάνω σου το κουστούμι της μικρής ομάδας που κάνει υπέρβαση και πηγαίνοντας να φορέσεις εκείνο της ομάδας όπου υπάρχει απαίτηση για αποτελέσματα και μεγάλες φιλοδοξίες, η διαδρομή είναι τεράστια.
Και αυτό πρέπει ο κόσμος να το έχει πάντα υπόψη του. Ο Φρανκ είναι ακόμα ένας που δεν μπόρεσε να μείνει πάνω στο τεντωμένο σχοινί. Μπορεί να ακροβάτησε μεταξύ Ευρώπης και Premier League, αλλά τελικά τον κατάπιε το κενό.