Ο Έμιλ Χέσκεϊ στο England365: «Κορυφαίος όλων ο Όουεν - Θα έπαιρνα σε… εκείνη τη Λίβερπουλ τον Εκιτικέ, αγαπάω τον Μανέ!» (vid)
Όταν έχεις την τιμή και την τεράστια ευκαιρία να συναντήσεις από κοντά έναν ακόμη «θρύλο» του παιχνιδιού, έναν ποδοσφαιριστή που πιθανώς σε «συντρόφευσε» στα παιδικά σου χρόνια, δεν μπορείς να την απωλέσεις. Διότι αυτό ακριβώς συνέβη με τον Έμιλ Χέσκεϊ, χάρη στην εκπληκτική ευκαιρία που έδωσε στους φίλους της Λίβερπουλ και τους δημοσιογράφους η Interwetten, ως επίσημος συνεργάτης της Λίβερπουλ, φέρνοντας στην Ελλάδα το θρύλο της ομάδας για ένα «watch party» με αφορμή την αναμέτρηση Λίβερπουλ - Μάντσεστερ Σίτι. Κάπως έτσι, το England365 βρέθηκε εκεί, συνομίλησε με τον πρώην επιθετικό της Λίβερπουλ και ο Δημήτρης Μανάκος κάθισε στο ίδιο τραπέζι μαζί του. Υπέροχος άνθρωπος, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας, ξεχώρισε τον Μάικλ Όουεν και επισήμανε πως στη Λίβερπουλ του τρεμπλ, το 2001, θα «χωρούσε» ο Ούγκο Εκιτικέ!
Η αλήθεια είναι πως στην περίπτωση του Έμιλ Χέσκεϊ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Όλοι τον γνωρίζετε, όλοι ξέρετε την καριέρα του, όλοι θυμάστε πού βρέθηκε, τι έκανε, με ποιους συνυπήρξε.
Ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, που ταύτισε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής του εντός γηπέδου με τη Λίβερπουλ. Αφίχθη στο «Άνφιλντ» σε ηλικία 22 ετών, πέρασε δύσκολους πρώτους έξι μήνες, προσαρμόστηκε και ξεκίνησε να απολαμβάνει το παιχνίδι.
Υπήρξε μέλος της ομάδας του τρεμπλ τη σεζόν 2000-01, έχει στο μυαλό του μέχρι και σήμερα τον Μάικλ Όουεν, και όσα μπορούσαν να κάνουν μαζί, τόσο με την εθνική Αγγλίας, όσο και με την κόκκινη φανέλα.
Ο Έμιλ Χέσκεϊ, λοιπόν, μίλησε για όλους και για όλα στο England365! Σε μία μοναδική βραδιά, οργανωμένη άψογα από την Interwetten, στο πλαίσιο της συνεργασίας της με τη Λίβερπουλ, ο Άγγλος συζήτησε για οκτώ λεπτά με τον Δημήτρη Μανάκο, σε μία κουβέντα που ξεκίνησε με γκολ, ρεκόρ, τον Εκιτικέ και τον Ρομπέρτο Φιρμίνο, για να καταλήξει στο «περίφημο» φάουλ του Ντέιβιντ Μπέκαμ, αλλά και στο… ούζο του Θοδωρή Ζαγοράκη! Δείτε και το βίντεο, θα καταλάβετε…
Συνέντευξη στον Δημήτρη Μανάκο
Οι έξι πρώτοι μήνες, αφού πήρες τη μεταγραφή στη Λίβερπουλ, ήταν λίγο περίεργοι για εσένα, δύσκολοι, ψυχολογικά. Πότε άλλαξε το mindset σου; Ποιο ήταν το σημείο – κλειδί και ξεκίνησες να απολαμβάνεις την επιλογή, θεωρώντας πως έκανες τη σωστή;
«Πολύ καλή ερώτηση. Επιστρέφοντας σε αυτό που έλεγες, όταν πήγα για πρώτη φορά εκεί, ήμουν 22 ετών. Δεν είχα αφήσει ποτέ την οικογένειά μου και το σπίτι μου. Αισθανόμουν μόνος μου. Το να πας σε ένα νέο σπίτι, μακριά από το δικό σου, δεν είναι εύκολο. Αλλά από την στιγμή που άρχισα να παίζω το ποδόσφαιρό μου, κερδίζαμε παιχνίδια, πήγαμε σε τελικούς Κυπέλλου, ήξερα πως έκανα τη σωστή επιλογή.
Αλλά ήταν δύσκολο κατά καιρούς, γιατί, πάλι, ήμουν παιδί. Ήμουν μωρό. Αλλά το απόλαυσα, με έκανε να μεγαλώσω. Το να βρίσκομαι σε μία νέα πόλη, μακριά από την οικογένειά μου, με έκανε να μεγαλώσω!»
Ποιος ήταν ο καλύτερος επιθετικός που αγωνίστηκες μαζί του, κατά τη διάρκεια της καριέρας σου;
«Θα έλεγα σίγουρα τον Μάικλ Όουεν. Για εμένα, αναμφίβολα. Έπαιξε με μερικούς τρομερούς επιθετικούς. Με τον Άλαν Σίρερ, τον Ανελκά. Αλλά αυτός που μου ταίριαζε περισσότερο και ήταν εκπληκτικός στο σκοράρισμα, ήταν ο Μάικλ Όουεν!»
Ποια ήταν η σχέση σου, εντός γηπέδου, με τον Μάικλ Όουεν;
«Στο γήπεδο η σχέση μας ήταν σαν να δουλεύουμε δύο για έναν. Παίξαμε για πρώτη φορά μαζί στην Αγγλία U18. Και είναι ενδιαφέρον, γιατί αντιμετωπίσαμε τη Γαλλία σε ένα τουρνουά. Οι επιθετικοί που είχαν ήταν ο Τρεζεγκέ, ο Ανρί και ο Ανελκά. Ο προπονητής ήταν ο Ουγιέ. Τότε, είδε εμένα και τον Όουεν να παίζουμε μπροστά μαζί, να ταιριάζουμε και το έκανε και στη Λίβερπουλ.
Συνεπώς, είχα τέσσερα χρόνια που έπαιζα ήδη με τον Μάικλ, πριν μετακομίσω στο Λίβερπουλ. Περάσαμε πολύ καλά, γνωριζόμασταν ήδη. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον σε κάτι που δεν ήταν καλός. Έτσι, λειτούργησε πολύ καλά!»
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2000-01, η Λίβερπουλ κέρδισε τρία τρόπαια και εσύ σκόραρες τα περισσότερα γκολ πρωταθλήματος, σε μία σεζόν, στην καριέρα σου. Τι αναμνήσεις έχεις από αυτήν την περίοδο;
«Ναι, υπέροχες αναμνήσεις, να σκοράρω γκολ και να απολαμβάνω τα παιχνίδια. Οι αναμνήσεις που έρχονται πυκνά και γρήγορα. Σε εκείνη τη σεζόν, θυμάμαι να παίζω58 ή 59 παιχνίδια. Όταν το σκέφτομαι, θεωρώ πως έπαιξα πολύ. Ακόμη και τώρα, ο κόσμος παραπονιέται για τον αριθμό των παιχνιδιών. Το κάναμε και εμείς όμως, εκείνη τη σεζόν του τρεμπλ.
Πρέπει να θυμάστε ότι υπήρχαν ματς εντός και εκτός έδρας, δεν υπήρχαν πέναλτι την ίδια μέρα. Έπαιζες συνέχεια. Αλλά για εμένα ήταν υπέροχο να βγαίνεις στο γήπεδο και να παίζεις. Μου άρεσε τόσο πολύ…
Είχαμε καταπληκτικούς ποδοσφαιριστές. Τον Ντίντι Χάμαν, τον Γκάρι ΜακΆλιστερ, τον Μπάρκους Μπάμπελ, τον Χίπια, τον Βέστερφελντ. Είχαμε σπουδαίους παίκτες και έναν εκπληκτικό προπονητή, που ήταν πατρική φιγούρα για εμάς.
Και μην ξεχνάτε… Ο Μάικλ ήταν μικρότερος από εμένα, άρα θα ήταν 19 ή 20. Ο Τζέραρντ το ίδιο. Πολύ νεαρή ομάδα, αλλά πολύ καλή ομάδα!»
Ποιος παίκτης της Λίβερπουλ, από το σημερινό ρόστερ, θεωρείς πως ταιριάζει περισσότερο στην ομάδα του 2001;
«Νομίζω ο Εκιτικέ, ενδεχομένως να ταίριαζε. Γιατί ο τρόπος παιχνιδιού του δεν είναι συνηθισμένος. Κινείται διαρκώς. Αμυντικά ήμασταν τρομεροί, για αυτό δεν σας λέω τον Φαν Ντάικ. Θα έλεγα, νομίζω, τον Εκιτικέ, για να είμαι ειλικρινής!»
Milestone! ✅ pic.twitter.com/cPsaRYl1Xh
— Dimitris Manakos (@dimitrismanakos) February 9, 2026
Και το αντίστροφο, θα ήθελα να σε ρωτήσω… Ποιος παίκτης της Λίβερπουλ, πιθανώς επιθετικός, από τα τελευταία χρόνια, θα ήταν ο ιδανικός για εσένα, ώστε να συνυπάρξετε στο γήπεδο;
«Νομίζω ο Μπόμπι Φιρμίνο! Να συμπληρώνει ο ένας τον άλλον πολύ καλά. Παράλληλα, αγαπώ τον Μανέ. Την εργατικότητά του. Αυτός ο τύπος δεν σταματά να προσπαθεί, να τρέχει, να παλεύει.
Μπορείς να του δώσεις την μπάλα και να τον αφήσεις να δημιουργήσει κάτι. Ο Μο είναι ο… Μο! Οπότε, ναι!»
Τον Οκτώβριο του 2001, ξεκίνησες βασικός στην αναμέτρηση της Ελλάδας με την Αγγλία, σε ένα παιχνίδι που όλοι θυμόμαστε, εξαιτίας του περίφημου φάουλ του Ντέιβιντ Μπέκαμ, που έστειλε την Αγγλία στο Μουντιάλ. Ήταν αυτό μία από τις καλύτερες ατομικές εμφανίσεις που έζησες ποτέ, από έναν συμπαίκτη σου;
«Ναι, 100%! Το έχω πει και παλαιότερα, ήταν η πρώτη φορά που είδα έναν ποδοσφαιριστή να ελέγχει ολόκληρο το παιχνίδι από τα άκρα. Από την πτέρυγα. Συνήθως, αυτό το κάνουν ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο κέντρο. Προφανώς, όχι ο Ντέιβιντ Μπέκαμ.
Έτρεχε διαρκώς, πάνω – κάτω, πάνω – κάτω. Έβλεπες την ενέργειά του, τις πάσες του. Όσον αφορά το γκολ με την απευθείας εκτέλεση φάουλ, αν πας πίσω στο παιχνίδι, θα δεις πως είχε εκτελέσει τέσσερα ή πέντε φάουλ νωρίτερα. Έτσι, λοιπόν, σκέφτεσαι, γιατί να το κάνει πάλι αυτός…
Αλλά υπάρχει λόγος: θυμόταν τον τρόπο που εκτέλεσε το κάθε ένα, πού ήταν, τα πάντα, για να φτάσουμε σε εκείνη την στιγμή στο παιχνίδι. Ήταν απίστευτο!»
Δεν θα μπορούσα να μη σε ρωτήσω για τον Θοδωρή Ζαγοράκη. Ποια ήταν η σχέση σας, κατά τη διάρκεια της συνύπαρξής σας στη Λέστερ; Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ιστορία που θυμάσαι από αυτόν;
«Πολύ καλή σχέση. Ο «Θίο» είναι καλός μου φίλος. Ήταν καλός ποδοσφαιριστής, φανταστικός παίκτης. Τα πήγε περίφημα στη Λέστερ. Ήταν περισσότερο τεχνίτης ως παίκτης από ό,τι είχαμε συνηθίσει εκείνη την εποχή. Αλλά ήταν φανταστικός, μου έδωσε και λίγο… ούζο (γελάει).
Θυμάμαι την ικανότητά του να ανοίγει και να ελέγχει τους χώρους. Ακόμη και όταν πιεζόταν πολύ, μπορούσε να βρει χώρο, για να φτάσει στην μπάλα και να κάνει ό,τι θέλει. Τεχνικά, δεν το βλέπαμε συχνά αυτό.
Σκέφτομαι, δηλαδή, πως συζητάμε για το 1997… Αυτό λέει πολλά. Για αυτό σας λέω, ήταν πάρα πολύ καλός!»