Όταν η στατιστική λέει τα μεγαλύτερα ψέματα, τότε ο Αλόνσο και ο Πελεγκρίνι σε ποσοστό νικών βγαίνουν πιο πάνω από τον Ζιντάν!
Η φράση: «Ψέματα, καταραμένα ψέματα και στατιστική» αποδίδεται συχνά στον Άγγλο πρωθυπουργό, Μπέντζαμιν Ντισραέλι, αν και υπάρχει συζήτηση για το αν ανήκει τελικά στον Μαρκ Τουέιν. Όπως και αν έχει, η φράση αυτή υπογραμμίζει τη δύναμη -αλλά και την παραπλανητική φύση- των αριθμών όταν χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν επιχειρήματα ή πεποιθήσεις. Και στην περίπτωση του Αλόνσο που κακά τα ψέματα απέτυχε παταγωδώς σε αυτούς τους μήνες στη Ρεάλ, έρχεται στο μυαλό αμέσως αυτή η φράση.
Γράφει ο Maverick
Με τους αριθμούς λοιπόν μπορείς να πεις πολλά ψέματα. Μπορείς να διαλέξεις συγκεκριμένες μετρήσεις που να ευνοούν τη δική σου άποψη, αγνοώντας άλλες ή να παρουσιάσεις ποσοστά χωρίς το κατάλληλο πλαίσιο, κάνοντας ένα μέτριο αποτέλεσμα να φαίνεται εξαιρετικό ή το αντίθετο.
Επίσης, μπορεί η επιλογή της χρονικής περιόδου, των αντιπάλων ή των σκορ να «πειράξει» το συνολικό ποσοστό επιτυχιών. Και αυτό μου έρχεται αμέσως στο μυαλό βλέποντας μια λίστα που κυκλοφόρησε με το ποσοστό νικών για κάθε προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, στην εποχή Πέρεθ. Εκεί ο Αλόνσο, που απολύθηκε ίσως βεβιασμένα ή χωρίς να του δοθεί αρκετό διάστημα έχει ένα ποσοστό νικών με απλά νούμερα που ακουμπά το 71% και μπορεί να μοιάζει πιο θετικό από αυτό του Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος όμως κατέκτησε τρία Champions League, αλλά ακούγεται αστείο να βλέπουμε αριθμούς και όχι την ξεκάθαρη πραγματικότητα!
Ο Ζιντάν είχε μεγαλύτερο βάρος σε μεγάλους τελικούς, υψηλό ανταγωνισμό και πίεση, στοιχεία που δεν αντικατοπτρίζονται απλά σε ποσοστά επιτυχιών. Και φυσικά σε πολύ μεγαλύτερο διάστημα παραμονής στον πάγκο της Ρεάλ, που σημαίνει ότι όσο περισσότερα παιχνίδια παίζεις είναι λογικό να υπάρχουν και ήττες και έτσι το συνολικό ποσοστό μπορεί να κατέβει. Επίσης, πρώτος σε αυτή την λίστα εμφανίζεται ο Πελεγκρίνι, με κοντά 76 % ποσοστό νικών αλλά, αυτό ήταν πλήρως παραπλανητικό και η Ρεάλ υπό τις οδηγίες του Χιλιανού τεχνικού απέτυχε παταγωδώς στη σεζόν που συζητάμε για την παραμονή του στον πάγκο.
Έτσι, η στατιστική, όπως και τα λόγια του Τουέiν ή του Ντισραέλι, μάς είναι αδιάφορη. Η πατρότητα των λεγόμενων, μας προειδοποιεί να μην εμπιστευόμαστε απλά τους αριθμούς, αλλά να ψάχνουμε το πλαίσιο, τα κριτήρια επιλογής και την ουσία πίσω από τους αριθμούς πριν βγάλουμε συμπεράσματα.
Στην περίπτωση του Αλόνσο έχουμε έναν προπονητή που από την πρώτη στιγμή απέτυχε να επιβληθεί στους κακομαθημένους που έχει μαζέψει ο Πέρεθ. Έχουμε να κάνουμε επίσης με έναν ναρκισσιστικό παράδειγμα προέδρου, που αρέσκεται να είναι ο ίδιος σούπερσταρ και λατρεύει να τον αποθεώνουν οι οπαδοί και που άγεται και φέρεται από τους χορηγούς που του ζητούν διαρκώς βεντέτες!
Η συμπεριφορά μετά το τέλος του παιχνιδιού εναντίον της Μπαρτσελόνα με πρωτοστάτη τον Εμπαπέ, όπου οι παίκτες αρνήθηκαν να κάνουν το passillo και αγνόησαν fair- play και προπονητή είναι τόσο αηδιαστική ως εικόνα όσο και παραστατική για το πόσο η «γάγγραινα» έχει απλωθεί στα αποδυτήρια της Ρεάλ με ευθύνη του ανθρώπου που ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη πολεμώντας την UEFA και τρώγοντας τα μούτρα του αποφάσισε να φτιάξει με τον Ινφαντίνο και την FIFA στηρίζοντας την τραγική διοργάνωση του καλοκαιριού το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων, μόνο και μόνο για τα λεφτά!
Ο Πέρεθ υπονόμευσε έτσι με το καλημέρα τον Αλόνσο βάζοντας τον με την πλάτη στον τοίχο αφού οι ποδοσφαιριστές του δεν ψήθηκαν από την πρώτη στιγμή με το αν άξιζε να τρέχουν και να ταλαιπωρούνται στις ΗΠΑ και ήρθε η μεγαλοπρεπής σφαλιάρα από την Παρί Σεν Ζερμέν για να νοιώσει αμέσως ο Αλόνσο πως είχε κάνει λάθος επιλογή!
Μιλώντας τον Αύγουστο με τον ατζέντη του, ο Τσάμπι ήδη είχε εκφράσει τις αμφιβολίες του για το εάν θα τον στηρίξει ο πρόεδρος της Ρεάλ και αποδείχτηκε πως είχε απόλυτο δίκιο. Η επιλογή και η επιμονή του να πάει στη Μαδρίτη εκπυρσοκρότησε στα χέρια του σαν βεγγαλικό!
Είχε να επιλέξει είτε την Μπάγερν αμέσως μετά την θριαμβευτική σεζόν της Λεβερκούζεν, ή την σιγουριά και την καλή υποδοχή που θα του επεφύλασσαν στην Αγγλία εάν επέλεγε την Λίβερπουλ. Επέλεξε να πάει σε ναρκοπέδιο. Και θα χρειαστεί να σταματήσει να είναι τόσο εμμονικός με τα συστήματα, αλλά να δει με τι παίκτες θα μπορεί να δουλέψει ώστε στην επόμενη δουλειά του (τώρα που χάθηκε η αστερόσκονη από το νταμπλ της Μπάγερ Λεβερκούζεν) να μπορέσει να κερδίσει το χαμένο έδαφος και το καινούργιο στοίχημα.