Με ή χωρίς τον Αμορίν, η διαφορά είναι πως η Γιουνάιτεντ αποτυγχάνει με το σύστημα που… θέλουν να παίζει!
Προσπαθούσες να παίξεις κάτι. Επιχειρούσες να βρεις πατήματα. Άλλοτε το κατάφερνες, άλλοτε όχι. Έμοιαζες να έχεις ένα πλάνο. Υπήρχε κάποιος στην άκρη του πάγκου, που τουλάχιστον ένα πλάνο το είχε. Τον απέλυσες. Πήρες την απόφαση, εξαιτίας των… δηλώσεών του πως παρεμβαίνεις στον αγωνιστικό σχεδιασμό της ομάδας. Και τι κατάφερες; Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να χάνει και να αποκλείεται από μία διοργάνωση, όπως το FA Cup, με το… σύστημα που τη φαντάζεσαι να παίζει.
Νοέμβριος του 2024. Αναζητάς προπονητή. Έχεις αρκετές επιλογές. Οι δύο πρώτες είναι πάντα οι ίδιες. Ο Ζινεντίν Ζιντάν και ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ. Εν τέλει, δεν προκύπτει κανένας. Καταφεύγεις στην 3η λύση.
Πώς ονομάζεται; Ρούμπεν Αμορίν. Αυτόν θες, αυτόν έχεις «κυκλώσει», τον προσεγγίζεις και αποδέχεται την πρόταση. Όλα καλά. Έχει μόνο έναν ενδοιασμό. Αν μπορεί να παραμείνει στην Σπόρτινγκ Λισαβώνας ως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Του το αρνείσαι. Και μάλιστα, του επισημαίνεις πως αν δεν πει άμεσα το «ναι» και δεν υπογράψει, θα χαθεί η ευκαιρία.
Τον πείθεις. Έρχεται. Υπογράφει ως το 2027. Μοιάζεις να έχεις τη διάθεση να τον στηρίξεις. Κάθε αρχή και δύσκολη. Θέλει χρόνο. Προσπαθεί. Βελτιώνει την ομάδα. Τη μαθαίνει να παίζει με τον τρόπο που μπορεί. Την φτάνει ως τον τελικό του Europa League.
Ναι, χάνει. Την κερδίζει η Τότεναμ. Αλλά η πορεία έως έναν τελικό δεν είναι εύκολο πράγμα. Και οφείλεις να του το πιστώσεις. Έρχεται το καλοκαίρι. Ο Αμορίν σου φτιάχνει μία λίστα. Έχει στόχους. Θέλει τον Κούνια, θέλει τον Εμπουεμό, διαλέγει τον Σέσκο. Τον βοηθάς. Του δείχνεις έμπρακτα πως είσαι ικανοποιημένος μαζί του.
Με την αλλαγή του ημερολογιακού έτους, όμως, τον ωθείς στην παραίτηση. Με τι ακριβώς δεν είσαι ικανοποιημένος; Με τη βαθμολογική θέση; Δεν γίνεται. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν 5η. Με τα αποτελέσματά της; Ξεχνάς εύκολα. Κέρδισε τη Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ», κέρδισε την Μπράιτον «μέσα» και τη Νιούκαστλ, ήταν σοβαρότερη από τα προηγούμενα χρόνια, ισοφάρισε σε 2-2 την Τότεναμ στο τέλος, επικράτησε της Τσέλσι.
Δεν είναι λίγα όλα αυτά. Ναι, δεν ήταν σταθερή. Δεν ήταν συνεπής. Δεν ήταν πάντα καλή. Αλλά έμοιαζε να ξέρει τι παίζει. Τον «ακυρώνεις». Δεν είσαι ικανοποιημένος. Ο λόγος; To γεγονός πως δεν παίζει το σύστημα που θες εσύ. Δεν παρατάσσει την ομάδα με 4-2-3-1, αλλά με 3-5-2. Τον «ακυρώνεις» μόνο για αυτό ή μήπως επειδή σε εξέθεσε, λέγοντας πως κάποιος παρεμβαίνει στο έργο του;
Στο τέλος της ημέρας, τον απολύεις. Κάπως έτσι, ένα project που ήθελες να στηρίξεις το καλοκαίρι, αποτελεί παρελθόν. Πας για ένα καινούργιο. Από το επόμενο καλοκαίρι. Τώρα, αναζητάς «προσωρινό» προπονητή και καταφεύγεις σε πρώην ποδοσφαιριστές του club. Ενός club που δεν έχει το ίδιο DNA με την ομάδα που «υπηρέτησαν». Μόνο το ίδιο όνομα και την ίδια φανέλα.
Λέγεσαι Τζο Γουίλκοξ. Δεν διαθέτεις ποδοσφαιρική λογική. Και ευτυχώς για το ίδιο το ποδόσφαιρο, δεν επικρατεί «αναρχία». Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να έχεις ανταμειφθεί με το να αποκλείσεις την Μπράιτον. Δεν συνέβη. Απολύτως λογικά. Τι κατάφερες λοιπόν στο διάστημα των 63 ματς του Ρούμπεν Αμορίν δίπλα σου;
Να σου φτιάξει… κάτι, να προσπαθήσει να περάσει μία φιλοσοφία, να σου πάρει ορισμένα μεγάλα αποτελέσματα, να φέρει ένα ρόστερ «κοντά», με τα καλά του και τα κακά του, να σε στείλει σε έναν ευρωπαϊκό τελικό. Και εσύ, να λειτουργήσεις εγωιστικά, και να τον απομακρύνεις. Αυτά έχουν συμβεί στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Μία Γιουνάιτεντ που απέλυσε προπονητή, για να μην αλλάξουν τα αποτελέσματά της, αλλά να… χάνει και να δυσαρεστεί τον κόσμο της, με το σύστημα παιχνιδιού που θέλει η διοίκηση!
Δημήτρης Μανάκος