David Beckham...One and Only!

Φυσικά και δεν κοντράρει σε ποιότητα τον Λιονέλ Μέσι. Ούτε συγκρίνονται οι ποδοσφαιρικές του ικανότητες με τις αντίστοιχες των σύγχρονων ποδοσφαιρικών ινδαλμάτων Κριστιάνο Ρονάλντο, Ζιντάν, Φίγκο ή Ριβάλντο…

 

Πολύ απλά αποτελεί… μια κατηγορία μόνος του. Για ορισμένους είναι ο Ντέιβιντ Μπέκαμ που όλοι λατρεύουν να μισούν  και για άλλους ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο οποίος κόντρα στο ρεύμα της εποχής που τον «κατακεραυνώνει» με τα απαξιωτικά σχόλια, παραμένει ποδοσφαιριστής τεράστιου βεληνεκούς και αποτελεί πρότυπο αγωνιστή!

 

Μακριά από τα εκθαμβωτικά φώτα της δημοσιότητας, τις παράνομες σχέσεις ή τα… εσώρουχα που προτιμά να φορά. Η «παγίδα» που… παρασέρνει τους περισσότερους δεν έχει καμία σχέση με τις ικανότητές του ως ποδοσφαιριστής.

 

Διαβάστε και θα καταλάβετε…

 

 

Στα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο κοκκαλιάρης Μπέκαμ δεν είχε κεντρίσει τα βλέμματα πάνω του. Πολλοί έκαναν λόγο για σούπερ ταλέντο, άλλοι αφιέρωναν χρόνο σε τηλεοπτικές εκπομπές και τον παρουσίαζαν στο αγγλικό κοινό ως παιδί- θαύμα που είχε μπροστά του να κερδίσει ένα και μόνο στοίχημα: Την επαγγελματική καταξίωση, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του υπ’ αριθμόν ένα κινδύνου που ονομαζόταν «δημοσιότητα»!

 

Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον πήρε μαζί του από 15 χρονών και την κατάλληλη στιγμή του έδωσε την ευκαιρία. Στα πρώτα του παιχνίδια με τη φανέλα των «κόκκινων διαβόλων», στις 17 Αυγούστου του 1996, όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος υποκλίνεται στο ταλέντο του. Ο νεαρός τότε Μπεκς σκοράρει ενάντια στη Γουίμπλεντον από το κέντρο του γηπέδου, με απίστευτη λόμπα, και το γκολ του ψηφίζεται το 2003 κορυφαίο της δεκαετίας στο αγγλικό ποδόσφαιρο!

 

 

Στις 26 Μαΐου του 1999 ο διεθνής μέσος ζει τη μεγαλύτερη στιγμή της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Στέφεται για πρώτη φορά Πρωταθλητής Ευρώπης με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, οδηγεί την ομάδα του στην επική ανατροπή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου (2-1 στα τελευταία λεπτά με δύο ασίστ) και κατακτά το τρεμπλ! Τη δόξα πήραν οι σκόρερς Σέριγχαμ και Σόκλσκιερ, όμως όλοι στο Νησί ήπιαν νερό στο όνομα του «Μπεκς»!

 

 

Ο ίδιος το έχει παραδεχτεί δημόσια πολλές φορές. Το γκολ του ενάντια στην Ελλάδα, στις 6/8/2001 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι από τα λίγα που του έχουν μείνει χαραγμένα στο μυαλό. Πολύ απλά διότι όχι μόνο γλίτωσε την εθνική Αγγλίας από το στραπάτσο μέσα στο «Όλντ Τράφορντ», αλλά της χάρισε στις καθυστερήσεις- με απίστευτη εκτέλεση φάουλ- το βαθμό της ισοπαλίας, που έδινε στα λιοντάρια το απευθείας εισιτήριο για τα τελικά της διοργάνωσης.

 

 

Η αποβολή του στο παιχνίδι του Μουντιάλ του 1998 με αντίπαλο την Αργεντινή στάθηκε αρκετή για να ξεκινήσει τη… βεντέτα μεταξύ των δύο εθνικών ομάδων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη διοργάνωση της Ιαπωνίας και της Κορέας ο Μπέκαμ πήρε το αίμα του πίσω. Ανέβαλε να εκτελέσει το κερδισμένο πέναλτι και ευστόχησε, ξορκίζοντας έπειτα από αρκετά χρόνια τον κακό του δαίμονα. Η Αγγλία πέρασε από τη φάση των ομίλων, ενώ η «αλμπισελέστε» αποχαιρέτησε νωρίς! Ήταν η δικαίωση του μεγάλου αρχηγού…

 

 

Τον Ιανουάριο του 2007, την περίοδο που αγωνιζόταν με τα χρώματα της Ρεάλ Μαδρίτης, ο Μπέκαμ ανακοίνωσε ότι ήρθε σε συμφωνία με την αμερικανική Λος Άντζελες Γκάλαξι. Πολλοί έσπευσαν να τον τελειώσουν ποδοσφαιρικά, εκτιμώντας ότι το χρήμα στην προκειμένη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του. Το ίδιο συνέβη και με τον προπονητή του τότε, Φάμπιο Καπέλο, ο οποίος αμέσως αποφάσισε να τον θέσει εκτός ομάδας.

Ένα μήνα αργότερα, όμως, και ενώ ο Ιταλός είχε αρχίσει να βλέπει τα σκούρα, άλλαξε άποψη και τον κάλεσε ξανά στην αποστολή. Η επανεμφάνισή του έγινε στις 11/2 στην εντός έδρας αναμέτρηση με τη Σοσιεδάδ. Αργότερα μάλιστα, στο τέλος της χρονιάς και ενώ ο Μπέκαμ οδήγησε έπειτα από 4 χρόνια τη Ρεάλ ξανά στην κορυφή της Πριμέρα Ντιβιζιόν (είχε τελειώσει τη χρονιά με 41 ασίστ), ο Καπέλο βγήκε δημόσια και παραδέχτηκε ότι: «Μακάρι να έμενε μαζί μας και να γύριζα το χρόνο πίσω»…

 

Έπειτα από τόσα πολλά χρόνια δόξας και διακρίσεων παραμένει ο ίδιος. Συνεχίζει να υπηρετεί με τον ίδιο ζήλο το αγαπημένο του άθλημα, προσπαθεί παρά τα 36 του χρόνια να αγωνίζεται και να θέτει συνεχώς νέους στόχους, κάτι που φάνηκε από τις αποφάσεις του να προπονηθεί στις διακοπές του από το MLS με τις Άρσεναλ – Τότεναμ και να αγωνιστεί δανεικός δύο φορές στη Μίλαν…

 

Εντάξει, του αρέσει και το σοουμπιζιλίκι, να δείχνει το διαφορετικό πρόσωπο ενός ποδοσφαιριστή. Ακόμα και έτσι, όμως, έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία; Έχει αποδείξει τόσα χρόνια τι είναι ικανός να κάνει μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Και πως αποστομώνει τους «κακεντρεχείς»; Συνεχίζει να τους εκθέτει με τα πεπραγμένα του μέσα στο χορτάρι!