Κάντο όπως ο Γκιγκς...Μπορείς;

Την εποχή που το Μάντσεστερ δεν αποτελούσε διάσημη πόλη για να επισκεφθεί κάποιος, δεν διέθετε πολυτελή κτίρια και μοδάτα στέκια, ένα 17χρονο αγόρι έπαιρνε εντολή από τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον να αντικαταστήσει τον Ντένις Έργουιν. Στο «Ολντ Τράφορντ», ο Ράιαν Γκιγκς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Γιουνάιτεντ, στην ήττα από την Έβερτον με σκορ 2-0. Δεν φάνηκε ιδιαίτερα, αποχώρησε από το γήπεδο με ένα βαθύ σκίσιμο στο γόνατο και όταν μπήκε στα αποδυτήρια είδε τον Φέργκιουσον να ουρλιάζει. Αυτό ήταν το καλωσόρισμα του στην «ανδρική» εποχή του ποδοσφαίρου όπως παραδέχθηκε ο ίδιος.

 

«Δεν με ανησυχούσα για κάτι. Ήταν κάπως μεγάλη η φανέλα αλλά εγώ ήθελα να παίξω (μάλλον ο ίδιος ήταν λεπτοκαμωμένος). Αντίθετα αν με ρωτήσει τώρα κάποιος, ναι ανησυχώ. Δεν ξέρω τι θα κάνω όταν σταματήσω το ποδόσφαιρο» δήλωσε ο Γκιγκς, δείχνοντας ότι πλέον δεν έχει την «τρέλα» της ηλικίας των 17 αλλά τον προβληματισμό ενός 40αρη.

 

Βέβαια εντός αγωνιστικού χώρου, ο 40αρης παραμένει ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του Φέργκιουσον, ο οποίος θα επιδιώξει να τον κρατήσει δίπλα του στο Κάρινγκτον. Ο Γκιγκς νιώθει υπερήφανος για τα 20 χρόνια που έχουν περάσει και τα οποία συμπληρώνονται και επίσημα στις 2 Μαρτίου. «Μπήκα σε μια μεγάλη ομάδα στην ηλικία των 17 και έχω μείνει 20 χρόνια. Δεν είναι απίθανο να συμβεί ξανά αλλά φαντάζομαι ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο» τόνισε.

 

Ο Γκιγκς αποδίδει την πορεία του και την αντοχή του στο χρόνο σε δύο πράγματα. «Πρώτα απ’ όλα είναι θέμα γενετικής. Δεύτερο και πολύ σημαντικό, ο τρόπος με τον οποίο επιλέγεις να ζήσεις» τόνισε ο Γκιγκς, ο οποίος ποτέ του δεν έπεσε «θύμα» των παιχνιδιών των media. «Μπαίνοντας στην πρώτη ομάδα, μπορούσες να τα έχεις όλα. Κορίτσια, διάσημες παρέες, φωτογραφίες. Εμένα όμως με ενόχλησε από την πρώτη ημέρα που άρχισαν να ασχολούνται όλοι με την οικογένειά μου, τη μητέρα μου, τον πατέρα μου. Ο Ρίο (Φέρντιναντ) γράφει κάθε μέρα στο Twitter για το πρωινό που έφαγε. Οκ, είναι ίσως διασκεδαστικό για τους 600,000 φίλους του αλλά για μένα είναι ένα απλό τίποτα».

 

Ο Ουαλός ποδοσφαιριστής έχει ξεπεράσει τον Τσάρλτον σε συμμετοχές από το βράδυ του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ στη Ρώμη, μετρώντας 861 πλέον έναντι 758 του Σερ Μπόμπι όμως απόψε κόντρα στην Τσέλσι, λίγες ώρες πριν συμπληρώσει 20ετία, θα ισοφαρίσει το ρεκόρ του στην Πρέμιερ Λιγκ με 606. Ο ίδιος θέλησε να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στους 131 διαφορετικούς συμπαίκτες που είχε όλα αυτά τα χρόνια δίπλα του. «Όταν έχεις ποιότητα δίπλα σου είναι τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Έχω παίξει στη Γιουνάιτεντ και στην εθνική ομάδα της Ουαλίας. Αν δεν αγωνιζόμουν σε αυτόν τον σύλλογο, θα είχα σταματήσει το ποδόσφαιρο τρία με τέσσερα χρόνια νωρίτερα».

 

Ο παίκτης, ο οποίος δεν έχει αντικρίσει ποτέ του την κόκκινη κάρτα, θυμάται ως χειρότερη στιγμή της καριέρας του, τον χαμένο τίτλο του 1992 από τη Λιντς και την αμέσως επόμενη άσχημη στιγμή, τον χαμένο τελικό του 2009 από την Μπαρτσελόνα. «Έμαθα από μικρό παιδί ότι η Γιουνάιτεντ όταν τα βρίσκει σκούρα, αντιδρά. Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε μετά τον αγώνα γιατί πολύ απλά ποτέ δεν καταφέραμε να αντιδράσουμε».

 

Κατά καιρούς έχει πλέξει το εγκώμιο του Πολ Σκόουλς αλλά τώρα που έχει πλέον πιο ολοκληρωμένη εικόνα της πορείας του στην ομάδα, θεωρεί καλύτερο συμπαίκτη στην ποδοσφαιρική του καριέρα τον Ρόι Κιν. «Όταν έπαιζες με τον Μπράιαν Ρόμπσον, δεν σκεφτόσουν ότι θα χάσεις. Μετά ήρθε ο Κιν στην ομάδα και απλά ένιωθες ανίκητος. Φώναζε σε όλους. Ακόμη και σε εμένα. Αλλά σεβόταν ένα πράγμα. Ότι ήρθε στην ομάδα μετά από εμένα και μετά στεναχωρημένος ζητούσε τη γνώμη».

 

Η ευγνωμοσύνη και ο σεβασμός που νιώθει για τον Φέργκιουσον δεν κρύβονται. Ο ίδιος πιστεύει ότι ο Σκωτσέζος θα αντέξει για τουλάχιστον πέντε χρόνια ακόμα ενώ εκμυστηρεύτηκε και μια ιστορία, η οποία ήταν άγνωστη σε πολλούς. «Πριν το παιχνίδι με τη Σίτι φέτος, ήταν άρρωστος. Ψηνόταν στον πυρετό και όλοι νομίζαμε ότι δεν θα έρθει στο γήπεδο. Ήταν άσπρος σαν νεκρός, το βράδυ πριν τον αγώνα. Όταν εμφανίστηκε στα αποδυτήρια την ημέρα του αγώνα, έδειχνε άλλος άνθρωπος. Τον ανανεώνει το ποδόσφαιρο. Ζει μέσα από αυτό»

 

Ο Ράιαν Γκιγκς θα αποτελεί τον winger (πλάγιος επιθετικός) που άλλαξε τα δεδομένα της γρήγορης ντρίμπλας στο ποδόσφαιρο του Μάντσεστερ, ο άνθρωπος που κράτησε ζωντανή τη Γιουνάιτεντ σε πολύ σημαντικές στιγμές της ιστορίας την τελευταία 20ετία. Μα πάνω απ’ όλα είναι και θα παραμείνει το αδύνατο αγόρι που στα 17 του χρόνια έπαιζε σαν άντρας και ο ώριμος άντρας που στα 37 του παίζει σαν αγόρι…

 

 

Τιράμ, Φεράρα και Μοντέρο απλά τον παρακολουθούν, στην παράσταση που δίνει μέσα στο Τορίνο, στη νίκη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επί της Γιουβέντους για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

 

Η Γιουβέντους στον πρώτο προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, προηγείται μέσα στο «Ολντ Τράφορντ» με σκορ 1-0. Ο Γκιγκς ξεκινάει μια από τις γνωστές του κούρσες από τα αριστερά, στέλνει την μπάλα στον ουρανό της αντίπαλης εστίας και ο δρόμος για το τρεμπλ παραμένει ανοιχτός…

 

Ένα πανέμορφο γκολ του Ράιαν Γκιγκς βοηθά τη Γιουνάιτεντ να φτάσει στο τελικό 4-0 απέναντι στην Πόρτο, η οποία ήταν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1997.

 

Η Γιουνάιτεντ βρισκόταν οκτώ βαθμούς πίσω από την κορυφή και τη Λίβερπουλ. Στο ματς με την Τσέλσι χρειαζόταν πάση θυσία τη νίκη. Η εμφάνισή του είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικό και βοηθά την ομάδα του να φτάσει στη νίκη 3-0.

 

Ερχεται από τον πάγκο και χαρίζει στους «κόκκινους διάβολους» μια πολύ σημαντική νίκη, μια παγωμένη νύχτα του Φεβρουαρίου το 1993. Η Σαουθάμπτον προηγήθηκε μέσα στο Ολντ Τράφορντ. Ο Φέργκιουσον είδε τα σκούρα και τον πέταξε στον αγωνιστικό χώρο. Δύο γκολ του Ράιαν Γκιγκς, χάρισαν τη νίκη στη Γιουνάιτεντ, η οποία τρεις μήνες μετά, πανηγύρισε τον πρώτο της τίτλο μετά το 1967. Ισοφαρίζει στο τελευταίο δεκάλεπτο και ένα λεπτό μετά πετυχαίνει δεύτερο τέρμα, σημειώνοντας την μεγάλη ανατροπή.