Η κρίση που κανείς δεν περίμενε
Το φετινό πρωτάθλημα μπορεί να ξεκίνησε για την Τσέλσι όπως τελείωσε το περσινό όμως τον τελευταίο μήνα έχει συμβεί αυτό που ελάχιστοι περίμεναν. Η καλοδουλεμένη μηχανή του Κάρλο Αντσελότι χάνει στροφές…


Πριν δύο εβδομάδες μετέδωσα στην εκπομπή μου στο ραδιόφωνο τις δηλώσεις που είχε κάνει ο Κέβιν Κίγκαν το 1977, τη μέρα της μεταγραφής του από τη Λίβερπουλ στο Αμβούργο. Τον είχε ρωτήσει ο ρεπόρτερ αν άξιζε το μισό εκατομμύριο λίρες που είχε ξοδευτεί και η απάντησή του ήταν υπέροχη: «Κανείς ποδοσφαιριστής δεν έχει αξία τόσο μεγάλη. Μόνο τα άλογα κούρσας κρατάνε την αξία τους, γιατί τα χρησιμοποιούν ως επιβήτορες όταν σταματήσουν πλέον να τρέχουν». Ίδια κουβέντα κάθε φορά που ένας παίκτης κοστίζει πολλά λεφτά, για το αν τα αξίζει. Και, φυσικά, η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ποτέ εκείνη τη στιγμή, παρά μόνο όταν περάσει καιρός και αποτιμήσουμε τι πρόσφερε στην ομάδα που πλήρωσε το εκάστοτε εξωφρενικό ποσό.
Διάβαζε το παιχνίδι πριν καν γεννηθεί η φάση. Προέβλεπε την πάσα, την κίνηση, την πρόθεση του αντιπάλου. Ήταν ο τελευταίος στην άμυνα και ο πρώτος στην επίθεση. Όταν κέρδιζε τη μπάλα – με εκείνα τα εμβληματικά, χειρουργικά σχεδόν τάκλιν ή με μια απλή, κομψή πρόβλεψη – δεν την έδινε απλώς στον διπλανό. Την έπαιρνε και ξεκινούσε την αντεπίθεση. Η άμυνα της Μίλαν δεν ήταν τείχος. Ήταν ορχήστρα. Και ο Μπαρέζι κρατούσε την μπαγκέτα. Το άκουσμα του θανάτου του, σκόρπισε θλίψη όχι μόνο στους φίλους της Μίλαν εκεί που πέρασε όλη του την καριέρα αλλά σε οποιονδήποτε αγάπησε αυτό το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο!
Ο Ρόδρι ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής των δύο σημαντικότερων αγώνων της Ισπανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Με διαφορά ο κορυφαίος στον ημιτελικό κόντρα στη Γαλλία και στη συνέχεια πολύ σημαντικός και στον τελικό, στην κατάκτηση του τροπαίου απέναντι στην Αργεντινή. Όπως όμως κάθε Ισπανός ποδοσφαιριστής, στο πίσω μέρος του μυαλού του θα ήθελε κάποια στιγμή να παίξει είτε στη Ρεάλ είτε στην Μπαρτσελόνα και ίσως το καλύτερο χρονικό σημείο για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι αυτό το καλοκαίρι.
Πάλεψε, αλλά έφυγε από τη ζωή στα 75 του χρόνια, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο. Ο Κέβιν Κίγκαν έφυγε, αλλά η φλόγα του δεν έσβησε. Παραμένει ζωντανή στα δάκρυα που κυλούν ακόμη όταν ακούγεται το You'll Never Walk Alone και στις ιστορίες που διηγούνται παίκτες και φίλαθλοι που τον γνώρισαν από κοντά. Είναι εκεί, στις κραυγές των οπαδών στο St James’ Park του Νιούκαστλ, που τους έκανε να ονειρεύονται.