Αλλαξε η ιστορία, αλλά όχι η ουσία
Δύο φορές δεν άφησαν τα δοκάρια τη Μάντσεστερ Σίτι να «σβήσει» την ήττα από τη Στόουκ και να αποδράσει από το Emirates με μια μεγάλη νίκη-ανατροπή, από αυτές που οπλίζουν με αυτοπεποίθηση μια ομάδα και που στέλνουν το μήνυμα στους ανταγωνιστές ότι αυτό το πρωτάθλημα έχει αφεντικό. Και πάλι όμως, η πλοκή του χθεσινού μεσημεριού στο Βόρειο Λονδίνο επιβεβαιώνει πολλά από αυτά που ξέραμε από πέρσι ή που... υποπτευόμασταν για φέτος.
Τα λίγα εκατοστά μέσα ή έξω αλλάζουν την ιστορία, αλλά όχι και την ουσία. Η Σίτι βρέθηκε να χάνει με 2-1 στο 75', αλλά κατάφερε να ισοφαρίσει και να σημαδέψει δύο φορές τα δοκάρια στα τελευταία λεπτά με Κολάροφ και Τζέκο. Το πόσο ισχυρή είναι πια η ψυχολογία αυτής της ομάδας και το πόσο εύκολο παραμένει για την Αρσεναλ να χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια της, το διαπιστώσαμε και χθες. Η ήττα των γαλάζιων από τη Στόουκ το προπερασμένο Σάββατο, φαίνεται πως είναι απλώς ένα από αυτά τα προβλεπόμενα, σε τέτοιου επιπέδου πρωταθλήματα, μπλακ-άουτ που αποτελούν εξαιρέσεις ενός κανόνα...
Η ομάδα του Αρσέν Βενγκέρ έκανε πολλά, αλλά κόντεψε να χάσει τα πάντα. Σκόραρε χάρη στο ταλέντο δύο υψηλής ποιότητας παικτών, του Γουίλσιρ και του Αλέξις, αλλά πριν και μετά από αυτά δέχθηκε δύο γκολ με δύο εντελώς διαφορετικά σενάρια: από αντεπίθεση και συνδυασμό ακριβείας ανάμεσα σε Νάβας και Αγουέρο, αλλά και από αέρος, με σκόρερ τον τελευταίο από τους δέκα (πλην του τερματοφύλακα Χαρτ) της Μάντσεστερ Σίτι που θα περιμέναμε να το κάνει: τον Μάρτιν Ντεμικέλις.
Αυτός ακριβώς ο... πλουραλισμός στο πώς δέχεται γκολ η (από τη μέση και μπροστά πανίσχυρη) Αρσεναλ, ενδέχεται να την αφήσει και πάλι μακριά από μεγάλες διεκδικήσεις. Να σε βρίσκουν μπόσικο στην κόντρα οι... διάολοι που έχει μπροστά η Σίτι και να σε τιμωρούν, είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και στα καλύτερα σπίτια. Οταν επιμένεις να εμπιστεύεσαι ακόμα τον Κοσιελνί και τον Μερτεζάκερ, το λες και αναμενόμενο. Αλλά να μη σου βγαίνουν τα μαρκαρίσματα σε ένα κόρνερ στο 83', την ώρα που πρέπει να κάνεις τα απολύτως απαραίτητα για να κρατήσεις μια τόσο μεγάλη νίκη, και να το βρίσκεις από τον Ντεμικέλις, είναι πολύ πιο ανησυχητικό.
Η Σίτι θα μπορούσε να έχει κάνει ακόμα πιο εύκολα τα πράγματα αν ο Πελεγκρίνι είχε στη διάθεσή του τον Γιάγια Τουρέ, που δεν αγωνίστηκε επειδή καθυστέρησε να επιστρέψει από το ταξίδι του για τον αγώνα της Ακτής με το Καμερούν. Η παλαιότερη ρήση του Σερ Αλεξ Φέργκιουσον ότι «η Πρέμιερ Λιγκ αρχίζει στην πραγματικότητα όταν τελειώνουν οι αγώνες των Εθνικών Ομάδων», δηλαδή κατά τον Νοέμβρη, βρίσκει επιβεβαίωση σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις. Ο Φρανκ Λάμπαρντ ξεκίνησε αντί του Ιβοριανού, αλλά αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο από τον Νασρί, έχοντας δει μία κίτρινη και έχοντας δείξει ότι είναι πια αρκετά πίσω από τον ρυθμό που απαιτεί ένα big match της Πρέμιερ Λιγκ.
Οσο για το ντεμπούτο του Ντάνι Γουέλμπεκ, ήταν ακριβώς αυτό που θα δουν οι φίλοι της Αρσεναλ: ένα τετ α τετ που σταμάτησε στο δοκάρι, από αυτά που σε κάνουν να... χτυπιέσαι στο κάθισμά σου, αλλά και βοήθεια στη φάση του 2-1, όταν παρεμπόδισε τον Κομπανί όσο έπρεπε για να μη διώξει σωστά, προκαλώντας έτσι τη συνέχεια της φάσης που τελείωσε με το γκολ του Σάντσες. Αυτός είναι ο Ντάνι: αθλητής, εργάτης, χαμάλης, καλός μπαλαδόρος, αλλά απρόβλεπτος στις επιλογές του και δύσκολος στο γκολ. Τώρα, πώς μπορεί να μεταμορφωθεί σε serial scorer των 20-25 γκολ το χρόνο, όπως προέβλεψε προ ημερών ο Αλαν Σίρερ, είναι κάτι που θα ήθελα να μας το εξηγούσε λίγο καλύτερα ο παλαίμαχος Αγγλος στράικερ. Μη σας ξεγελούν αυτά τα δύο γκολ του Γουέλμπεκ στο Ελβετία-Αγγλία. Ηταν λίγο... ψέμα.
ΥΓ1 Ας περιμένουμε λίγο να δούμε την Τσέλσι και στη συνέχεια, όταν πια θα έχει αρχίσει και το Τσάμπιονς Λιγκ και θα έχει «σβήσει» η ρέντα του Ντιέγκο Κόστα. Μου θυμίζει το προ τριετίας θυελλώδες ξεκίνημα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με πέντε νίκες σε ισάριθμα ματς και με 21 γκολ, λίγο πριν έρθει ο εφιάλτης του 1-6 από τη Μάντσεστερ Σίτι. Θα το ξαναπώ ότι η Τσέλσι «ήθελε» και έχασε τον περσινό τίτλο, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά είναι η καλύτερη ομάδα στο νησί.