Γεμάτη από ποιότητα, φτωχή από κλάση

«Στο φινάλε, η Αγγλία δεν μπορεί να διαχειριστεί τη... ζέστη. Οχι, όμως, τις υψηλές θερμοκρασίες του τροπικού δάσους του Αμαζονίου ή την αποπνικτική υγρασία ενός νοτιοαμερικάνικου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Δεν μπορεί να διαχειριστεί τη “ζέστη” που έρχεται με το διεθνές ποδόσφαιρο. Την πίεση, την ευθύνη, τις υψηλές απαιτήσεις».

 

Ο αρχηγός Στίβεν Τζέραρντ επικαλέστηκε την απειρία για τη διαφαινόμενη (αρκεί μια ισοπαλία στο Ιταλία-Κόστα Ρίκα το βράδυ της Παρασκευής για να οριστικοποιηθεί και μαθηματικά) νέα αποτυχία των Αγγλων, αλλά τους είχαμε δει ακόμα και όταν πήγαν σε Μουντιάλ με έμπειρους. Το αποτέλεσμα, από το 1990 και μετά, ήταν ουσιαστικά το ίδιο: ο... υπόλοιπος κόσμος είχε πάντα τον τρόπο να τους αφήνει πίσω. Ακόμα και με γκολ από πενήντα μέτρα, όπως αυτό που έβαλε κάποτε ο Ροναλντίνιο στον Σίμαν. Ακόμα και γκολ που ξεκινά από ελεύθερο βολέ του τερματοφύλακα, όπως χθες...

 

Μετά την ήττα της Αγγλίας από την Ιταλία, είχα μιλήσει εδώ σε αυτή τη γωνιά για ποδοσφαιρική αφέλεια. Τώρα πια, μετά και την ήττα από την Ουρουγουάη, επιβεβαιώνεται και η έλλειψη κλάσης ακόμα και απέναντι σε ομάδες που εκπροσωπούν χώρες με 17 φορές μικρότερο πληθυσμό! Το δίδυμο Καβάνι (που έδινε τις ασίστ, είτε με σέντρα ακριβείας είτε νικώντας τον Τζέραρντ στην υποδοχή ενός ελεύθερου βολέ του Μουσλέρα) και Σουάρες (που οι Αγγλοι έπρεπε να ξέρουν ότι δεν τον αφήνεις να κάνει βήμα μόνος του) που δεν μπορούν ούτε να το ονειρευτούν οι Αγγλοι, ήταν αρκετό για να γείρει η πλάστιγγα υπέρ της Ουρουγουάης.

 

Παρένθεση, μιας και μιλήσαμε για ποιτόητα: ούτε στόπερ επιπέδου Γκοδίν (κι ας έπρεπε να έχει αποβληθεί από το μισάωρο) έχουν οι Αγγλοι, ούτε ο Χαρτ είναι πολύ καλύτερος από τον Μουσλέρα, ούτε οι μέσοι της Αγγλίας έχουν πολλές διαφορές, σε ατομικό επίπεδο, από τους αντίστοιχους της Ουρουγουάης. Κλείνει η παρένθεση, πάμε παρακάτω...

 

Το ρόστερ της Αγγλίας ήταν ίσως το πιο “γεμάτο” του ομίλου, απαρτιζόμενο από 23 παίκτες που (με εξαίρεση τον τερματοφύλακα της Σέλτικ Φρέιζερ Φόρστερ) δοκιμάζονται στο άκρως απαιτητικό επίπεδο της Πρέμιερ Λιγκ. Αλλά από αυτούς τους 23, ποιον θα επέλεγε κάποιος από εμάς για μια ιδεατή κορυφαία ενδεκάδα του κόσμου; Ισως μόνο τον Ρούνεϊ του... 2010.

 

Αν μπορούσαν να μπουν στο γήπεδο και οι 23, η Αγγλία μπορεί να έβγαινε πρώτη στον όμιλο. Μπαίνουν, όμως, ένδεκα και ανάμεσα σε αυτούς τους ένδεκα της Αγγλίας δεν είδαμε κανέναν μαέστρο τύπου Πίρλο και κανέναν εκτελεστή παγκόσμιας κλάσης τύπου Σουάρες. Ο τελευταίος απέδειξε και με αυτόν τον τρόπο ότι αυτός είναι η Λίβερπουλ, αφού μπόρεσε να προσφέρει στην εθνική του ομάδα όσα δεν μπόρεσαν να προσφέρουν στην αντίστοιχη δική τους οι πέντε “κόκκινοι” που αποτέλεσαν και χθες τη μισή σχεδόν αγγλική ενδεκάδα. Παρεμπιπτόντως, οι Καταλανοί γράφουν ότι η Μπαρτσελόνα είναι έτοιμη να καλύψει τη ρήτρα των 65 εκατομμυρίων και να αφαιρέσει από το ρόστερ των δευτεραθλητών Αγγλίας τον παίκτη που έχει κάνει το Ανφιλντ να ονειρεύεται ξανά...

 

Το τραγικό για την Αγγλία είναι ότι παίζει καλά και χάνει! Για πρώτη φορά μετά το EURO του 1988, όταν ηττήθηκε και στα τρία της παιχνίδια, ξεκινά διοργάνωση με δύο ήττες, αλλά είναι από τις λίγες φορές που τη βλέπεις και τη... συμπαθείς. Ομως οι δυνατότητές της είναι αυτές. Εχουν ταβάνι. Ακόμα και η ενδεκάδα, ακόμα και οι αλλαγές, είναι πάντα ίδια. Ο Ρόι Χόντζσον εισήγαγε το ποδοσφαιρικό... αντιθεώρημα “ομάδα που χάνει, δεν αλλάζει”!

 

Θα αλλάξει, όμως, στον τελευταίο αγώνα. Αν η Αγγλία πάει στο Μπέλο Οριζόντε για τον αγώνα με την Κόστα Ρίκα με ελπίδες πρόκρισης, η ενδεκάδα θα πρέπει να είναι φρεσκαρισμένη και ακόμα πιο επιθετική. Επιθετική, όμως, όχι με κυνηγούς που βαφτίζονται εξτρέμ, αλλά με έστω έναν παραγωγικό μέσο παραπάνω. Ισως είναι η ώρα να δούμε και τον Φρανκ Λάμπαρντ σε αυτό που θα είναι η τελευταία του συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο και ίσως η τελευταία του ευκαιρία να σκοράρει στη διοργάνωση.

 

ΥΓ. Γιουνάιτεντ, Τσέλσι, Αρσεναλ, Λίβερπουλ, και Σίτι είναι μέσα στους δέκα συλλόγους με την πολυπληθέστερη εκπροσώπηση παικτών σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, με 14, 12, 10, 10 και 10 παίκτες αντίστοιχα. Συνολικά 56 ποδοσφαιριστές, αλλά μόνο οι 15 από αυτούς συμμετέχουν στο αγγλικό ρόστερ. Ωραίο να έχεις λαμπερό και κοσμοπολίτικο πρωτάθλημα, αλλά θα “πληρώνεις” τους συναρπαστικούς χειμώνες με μελαγχολικά καλοκαίρια...