Βρίσκουν πάντα τον τρόπο να τους τιμωρούν

Ναι, οι Ιταλοί έδειχναν να ελέγχουν καλύτερα την κατάσταση στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, ακόμα και όταν δέχθηκαν την πίεση στο τέλος. Ναι, είχαν και δύο δοκάρια, το ένα από γκέλα της αγγλικής άμυνας και το άλλο στις καθυστερήσεις από ένα φάουλ του Πίρλο που θα μπορούσε να αλλάξει το σκορ αλλά όχι το αποτέλεσμα και τη “σούμα” της βραδιάς. Σκόραραν, όμως, σε δύο στιγμές αμυντικής αφέλειας των Αγγλων, ενώ δέχθηκαν το γκολ της ισοφάρισης στη μοναδική στιγμή απόλυτης αιχμαλωσίας της άμυνάς τους από τον αρτιότερο συνδυασμό της αντίπαλης επίθεσης. Και ήταν πολύ δύσκολο γι’ αυτή την Αγγλία να “βρει” ένα ακόμα τρίγωνο τόσο άψογα εκτελεσμένο σαν αυτό που έβγαλαν οι Στέρλινγκ, Ρούνεϊ και Στάριτζ για το 1-1 στο 37’.

Είπαμε, το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιήθηκε και τα παλιά κλισέ ξεθωριάζουν σιγά σιγά, αλλά το DNA των ποδοσφαιρικών σχολών είναι ακόμα... όρθιο.  Η απλή και συνάμα ποδοσφαιρικά πονηρή κίνηση του Πίρλο να αφήσει στον Μαρκίζιο στο πρώτο γκολ, βραχυκύκλωσε τους Αγγλους. Δε βρέθηκε ένας -σε στημένη φάση και με τους περισσότερους παίκτες της Αγγλίας να έχουν μαζευτεί μέσα στην περιοχή- να βγει να κλείσει το οπτικό πεδίο του παίκτη της Γιουβέντους. Και στο δεύτερο γκολ, ο Καντρέβα απέδειξε αυτό που έχουν  αποδείξει κι άλλοι παίκτες αυτού του επιπέδου: ο Λέιτον Μπέινς είναι ένας μπακ χαφ που σου γεμίζει το μάτι με τις σέντρες και τα στημένα του, αλλά στα αμυντικά του καθήκοντα έχει θέμα. Ο Μπαλοτέλι δεν είχε παρά να αξιοποιήσει μια σέντρα που ήταν μισό γκολ, από τη στιγμή που ο Μπέινς τής επέτρεψε (κακώς) να υπάρξει...

Ο Ρόι Χότζσον σκέφτηκε ότι έχει πολλή ποιότητα μεσοεπιθετικά και προτίμησε να βασιστεί σε αυτή. Αλλά με το να... βαφτίζεις ακραίους τον Ρούνεϊ και τον Γουέλμπεκ και όχι να πλαισιώνεις τους Τζέραρντ και Χέντερσον με έναν ποιοτικό μέσο, δεν θα καταφέρεις πολλά. Ναι, ο Γουέλμπεκ έχει αποδείξει ότι σε κάτι τέτοια ματς ειδικών συνθηκών μπορεί να κάνει πολλές δουλειές, αλλά θα προτιμούσα να δω τον Γουίλσερ αντ’ αυτού στην αρχική ενδεκάδα, ώστε η μπάλα να φτάνει στους (τρεις, σε μια τέτοια περίπτωση) επιθετικούς μέσα από μια πιο ομαλή διαδικασία.
Η Αγγλία θα έχει θέματα. Ο Τζέραρντ δεν φαίνεται φρέσκος και σίγουρα δεν μπορεί να διευθύνει το παιχνίδι των Αγγλων όπως ο Πίρλο αυτό των Ιταλών, ο Ρούνεϊ θα παραμένει ξενερωμένος όσο θα του ζητούν να κάνει χαμαλίκια μακριά από την περιοχή και οι φερέλπιδες νέοι που θα δούμε ως βασικούς ή ως αλλαγές δεν είναι ακόμα έτοιμοι να επωμιστούν ευθύνες που, με μία ήττα ήδη στο παθητικό της ομάδας τους, γίνονται πια πολύ μεγάλες.

Βέβαια, δεν περίμενα να αρχίσει ο αγώνας για να ξέρω τι θα δω. Οταν η πρωταθλήτρια Αγγλίας και κατά τεκμήριο ποιοτικότερη ομάδα της χώρας Μάντσεστερ Σίτι έχει στην ενδεκάδα της Εθνικής μόνο τον τερματοφύλακα και η έτερη αυτού του επιπέδου Τσέλσι μόνο έναν στόπερ, καταλαβαίνετε για τι έλειμμα ποιότητας μιλάμε. Με όλο το σεβασμό στους επτά παίκτες της Λίβερπουλ και της Εβερτον, αν οδήγησαν τις ομάδες τους στις καλύτερες πορείες (εντός Αγγλίας, αφού στην Ευρώπη δεν έπαιξαν καν) των τελευταίων εννέα ετών, δε σημαίνει ότι έχουν  και το ειδικό βάρος να αλλάξουν τη μοίρα της Εθνικής. Για τους δύο της Γιουνάιτεντ, τα είπα πιο πάνω...

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ξαναείδαμε τα ίδια που έχουμε δει στις αναμετρήσεις Αγγλίας-Ιταλίας από το 1976 που έπαιξαν για πρώτη φορά σε επίσημα ματς:

Στον  προκριματικό όμιλο του Μουντιάλ του 1978, νίκες με 2-0 για κάθε γηπεδούχο σε Ρώμη και Λονδίνο αντίστοιχα, αλλά αποκλεισμός της Αγγλίας στη διαφορά τερμάτων

Στο EURO του 1980, ιταλική νίκη με το γκολ του Ταρντέλι στο Τορίνο

Στον μικρό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 στο Μπάρι, νέα αγγλική ήττα με 2-1

Στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1998, ήττα στο Γουέμπλεϊ με το γκολ του Τζόλα και 0-0 στο Ολίμπικο που έβγαλε την Αγγλία πρώτη, αφού η Ιταλία είχε κάνει γκέλες με τους μικρούς και αναγκάστηκε να παίξει μπαράζ με την Ουκρανία για να προκριθεί

Ιταλική πρόκριση στα πέναλτι στο EURO 2012 και ήττα χθες.

Μια πελατειακή σχέση που θα συνεχιστεί, όσο οι Αγγλοι παραμένουν αφελείς απέναντι σε ομάδες και σε σχολές που δεν είναι απαραίτητα ποιοτικότερες. Και, σε επίπεδο ατομικής αξίας, η ενδεκάδα της Ιταλίας στο Μανάους δεν ήταν επ’ ουδενί ποιοτικότερη από αυτή της Αγγλίας.